Duiken in het ondiepe

Klaar! (nou ja, bijna dan)

2012-02-13T05:13:00.003-08:00

Tadaaaaaaa: ons nieuwe huis! Mooi he?
Er is wat tijd overheen gegaan, maar de (meeste) schilderijen hangen nu, net als de handdoekenrekjes. We zijn bij Jim Moore geweest, de populaire enorme Schot die in zijn winkels en zijn huis een enorme hoeveelheid grote en kleine hebbedingen heeft staan. Ik had er al zo vaak kwijlend rondgekeken, maar ik had nooit een excuus om me te buiten te gaan. Maar nu... Nu verzoop onze toch niet kleine eettafel volkomen in de gigantische hal van een eetkamer. Daar moest toch iets op worden gevonden. En wel bij, je raad 't al, Jim.
Een knalrood enorm dressoir, een noodle table, een mooi kastje en een gigantische Chinese drum staan dus nu prachtig te wezen en ik word elke keer vrolijk als ik ze zie. Ik word ook nog steeds elke dag vrolijk als ik langs de file loop. En als ik in het stoombad of de wisselbaden zit. Erik is heel erg vrolijk geworden van de squash-baan die hier ook op het terrein verstopt zit (en van het vinden van een partner om mee te squashen, Duro) en van de gym. En de jongens zijn blij met hun heuse speelkamer (met een deur die ik dicht kan trekken om de rotzooi niet te zien) en met de vriendjes die hier wonen, veel meer dan in het vorige condo. Kortom: het is een goede beslissing geweest om te verkassen.

Natuurlijk valt er nog steeds te mopperen: we hebben geen warm water, wisselvallig internet beneden (ja, dat krijg je dus met twee verdiepingen in Maleisië) en geen Astro, want daarvoor moeten we een getekend huurcontract faxen en de eigenaar komt maar niet over de brug. Maar goed. Dat zijn kleinigheidjes. Zeg nou zelf: mooi toch? (nou maar hopen dat we straks nog in ons 'echte' huis passen...)

Internetbankieren

2012-02-02T18:08:00.000-08:00

Wij zitten nu al een jaar of twee bij HSBC, een grote, internationale bank. Als alles goed gaat, gaat het ook prima. De creditcard doet 't altijd, de bankpas meestal ook (dat je soms de melding krijgt dat je pas geblokkeerd is en dat je contact op moet nemen met je bank, betekent helemaal niet dat je bankpas het bij een andere ATM niet doet) en we kunnen internetbankieren. Zo'n beetje.
Op zich werkt het internetbankieren best handig. Geen apparaatje waar je je pas in moet doen, maar een ander veiligheidsmechanisme dat prima werkt. Geld overmaken tussen eigen rekeningen is een fluitje van een cent. En er zijn een aantal vaste lasten (elektriciteit, televisie, telefoon) die je prima kunt betalen via internet. Maar er zijn ook dingen die niet lukken. Zo probeerde ik de verhuizer te betalen.
Lukte niet. Wat ik ook probeerde. Ik kreeg alleen een melding dat ik de limiet voor het betalen aan derden had overschreden voor die dag. Maar ik had verder helemaal niemand betaald!
Uiteindelijk ben ik maar eens gaan bellen. Dat is altijd en overal een frustrerende bezigheid, bellen met een grote instantie, en hier dus ook. Vijfentwintig keuzemenu's (ja, ik wil Engels praten, nee, ik wil geen nieuwe creditcard) verder kreeg ik eindelijk een Echt Mens aan de telefoon. Of ik even mijn TelePin kon geven.
Mijn TelePin? Wat is dat? Die heb ik nog nooit gebruikt.
Oh, nou, ons wachtwoord was ook goed. Gewoon even de getallen intoetsen.
Laat ons wachtwoord nou deels uit letters bestaan - hoe toetsen we die in?
Oh nee, dat gaat inderdaad niet. Ja, weet u: op internet kunt u kijken hoe hoog uw limiet is voor betalingen aan derden die niet op de vaste lijst staan...(Aha, er viel één kwartje: het elektriciteitsbedrijf, de kabelexploitant en het telecombedrijf staan daar dus wel op).
Nou, dat lukte me nog net. En die limiet was.... nul. Noppes. Nada. Mocht niet.
Oh ja, dat kon veranderd worden. Tuurlijk.
Met de TelePin.
Of op het kantoor.

Zucht.
Ik ben op zoek naar onze TelePin en moed om weer te gaan bellen. Want om op het kantoor een steek verder te komen,heb ik mijn man nodig. Als 'vrouw van' en mederekeninghouder kom je geen steek verder. Zelfs niet met een handgeschreven briefje met handtekening.
Welkom in de 21e eeuw!

Thailand always amazes you...

2012-01-26T03:44:00.000-08:00

Voor de Chinees Nieuwjaar-vakantie hadden we (lees: ik) bedacht dat we dit jaar naar een lekker makkelijke strandbestemming zouden gaan. Leek me fijn, na drie weken intens feestvieren in Nederland en daarna twee weken intens verhuizen in Maleisië. Krabi, dus. Oké, ik moet opbiechten dat ik eerlijk gezegd geen idee had waar het nou precies lag. Ja, in Thailand ergens. Niet al te ver weg. Heel eerlijk gezegd dacht ik dat het gewoon één stadje/dorpje was. Maar ik had er goede verhalen over gehoord, de Thai zijn altijd goedlachs en vriendelijk en het eten is lekker. Wat wil je nog meer?
Ons relaxte vertrek werd iets minder relaxt toen ik zaterdag om een uurtje of elf de vluchtgegevens nog eens nalas en er achter kwam dat we al om half twee vlogen (en niet om half drie). Paniek, want de zaterdag voor Chinees Nieuwjaar en dus een gigantische uittocht van Chinezen die weliswaar niet Balik Kampong doen, maar wel Balik Ipoh, of Balik Singapore, of Balik Penang. Files en dus stress en een echtelijke crisis die net op het punt van ploffen stond, toen bleek dat de file vooral richting Ipoh stond. Erik kon op zijn eigen beruchte wijze over de snelweg vliegen en ik ging daar voor de verandering een keer niet moeilijk over doen. We waren op tijd en verder ging alles gelukkig gestroomlijnd.
In Krabi bleken we op Railay Beach te zitten en dan wel aan de oostkant, in het meest afgelegen resort dat we maar konden vinden: het Railay Great View Resort and Spa. Nee, niet 'really great view' - hoewel dat ook makkelijk had gekund, want we moesten er even voor klimmen, maar we hadden dan ook wel een huisje met een prachtig uitzicht op de Andaman Sea. Niks op aan te merken!
Na een heerlijk nachtje slapen, hobbelden we de berg weer af richting wat 'men' het mooiste strand van Krabi noemt (alleen ben ik de naam even vergeten). Prachtig strand, inderdaad - maar wel heul erg druk. Heel vol. Denk aan Zandvoort op de enige mooie zomerdag in maanden. Maar dan met blauwe zee, wit strand en palmbomen enzo. Oh ja, en geen tractor met kibbeling, maar bootjes met springrolls, noodles en heerlijke verse vruchtenshakes voor omgerekend nog geen euro.
De volgende dag dachten we toch maar iets te gaan zien. Een Sunset Trip: in de middag snorkelen bij allerlei leuke eilandjes in de buurt, dan een barbecue met verse vis ergens op het strand en na zonsondergang weer rustig naar huis toe. Maar dat liep even anders...
Ruim op tijd stonden we op het juiste strand met ons voucher in handen. Op drie verschillende plekken vroegen we waar we moesten wachten, en allemaal wezen ze op één bepaald terras. Als we daar gingen zitten, kwamen ze ons vanzelf roepen. Maar wat er ook gebeurde: we werden niet geroepen. Erik ging polshoogte nemen op het strand, waar alle longtailboat-schippers mensen aan het laden en lossen waren, hij vroeg overal rond, maar er kwam niemand. We zagen een boot komen die leek op de boot op de folder, maar nog steeds werden we niet geroepen en uiteindelijk vertrok hij zonder ons. En toen, ja, toen ineens wist één van de mannetjes dat dat de boot was die we hadden moeten hebben.
Gelukkig wilde hij ons ook wel even naar het bureau van de tour-agent brengen. Wie weet konden we nog een bootje huren om ons alsnog naar die grote boot te brengen - tenminste, dat dachten wij.
Om een lang verhaal kort te maken: daar dacht de tour-agent heel anders over. Niks goedlachs en vriendelijk: meteen schreeuwen dat we te laat waren, dat we het verkeerd hadden gedaan en dat we op moesten rotten. Niet voor rede vatbaar. Sterker nog: toen wij hem rustig probeerden te vertellen dat we alleen maar tot een gezamenlijke oplossing wilden proberen te komen, pakte hij een tasje uit zijn bureau. En daar haalde hij een mes uit.
Eerlijk.
Midden in dat ene drukke straatje dat Railay Beach rijk is, voor de ogen van onze jongens, haalt hij een mes tevoorschijn.
Tja, wat doe je dan? Wij hebben ons omgedraaid en zijn weggelopen.
Later bleek dat er geen toeristenpolitie in Railay Beach is (die is er wel elders in Krabi en schijnt heel hulpvaardig te zijn). En niemand, zelfs de mensen van ons resort niet, was echt genegen ons te helpen. We hoefden niet te betalen (maar dat leek me logisch - we zijn ten slotte niet op die tour geweest), maar goed, daar ging het natuurlijk niet om.
Hoe mooi Railay ook is, en hoewel we allemaal nog heel waren en er geen echte schade is opgelopen: daarna was wat mij betreft het echte leuke er wel vanaf. Natuurlijk hebben we nog een dag genoten van het strand. En van de zon. En van elkaar.
Maar toch hoef ik niet meer terug naar Krabi.

Gong Xi Fa Chai!

2012-01-19T21:28:00.001-08:00

Vooropgesteld: verhuizen is nooit een pretje. Zelfs niet als je hemelsbreed nog geen kilometer verderop gaat wonen en je al het zware werk door verhuizers laat doen.
Het verhuisbedrijf was ons aangeraden door de Koreaanse vrouw van een Finse collega van Erik. Voor wie dat niet genoeg zegt en even zwaar generaliserend: Koreaanse echtgenotes - en vooral deze- zijn enorm precies en poetserig - alles wat ik niet ben. Dus ik dacht: als zij tevreden is, zal ik het ook wel zijn. En eerlijk is eerlijk: de man die onze inboedel kwam opnemen zag er erg betrouwbaar uit en de prijs die hij voor de klus wilde hebben, was prima. Daar konden we zelf niet voor gaan lopen slepen.
Wel was ik even verbaasd toen ik vlak voor de verhuizing te horen kreeg dat het een '1-day-job' zou worden. Maar goed, heel moeilijk is het natuurlijk niet en ik twijfelde er niet aan dat het mannetje even een blik andere mannetjes open zou trekken en ja, met z'n tienen schiet het natuurlijk wel op.
Dat dacht ik dus.
Op V-day zaten we, zoals dat op z'n Hollands hoort, dan ook om 8 uur 's morgens klaar met de koffie.
Geen verhuizers.
Ik moest nog even naar het museum voor één van de laatste trainingsbijeenkomsten van de nieuwe gidsen, maar ik voelde me erg schuldig tegenover Erik en regelde dat ik eerder naar huis kon - dus om half twaalf stuurde ik hem een berichtje: 'Ik kom er nu aan'.
'Doe maar rustig', stuurde hij terug. 'Ze zijn er net.'
Ach. Misschien had het mannetje wel twéé blikken andere mannetjes opengetrokken.
Ze waren in elk geval druk aan het inpakken. Het hele huis zat in een doos of stond op het punt in een doos gestopt te worden. Dat zag er hoopgevend uit. Wij besloten dan ook even naar het nieuwe huis te gaan, waar een blikje schoonmakers druk doende was het huis echt schoon op te leveren (want dat was afgesproken).
Ook dat zag er hoopgevend uit.
We deden een lunch, gingen terug naar het oude huis - en ik ging naar school om de jongens op te halen voor hun eerste wandeling terug naar het nieuwe huis, waar ik dan mooi op tijd zou zijn voor het in ontvangst nemen van de eerste lading dozen.
Dat dacht ik dus.
De schoonmaaksters waren klaar. Ik was klaar. Maar wat er ook kwam: geen vrachtwagen met verhuizers. 'Ze zijn nog niet klaar, het wordt wel vier uur', berichtte Erik mij vanuit het oude huis. Dat klonk al minder hoopvol, ook omdat Daan nog moest voetballen en ik dan op school moest blijven om Thomas op te vangen die uit de Nederlandse school kwam. Maar goed: we wachtten.
En we wachtten.
En we wachtten.
Om vier uur vertrokken Daan en ik naar school. Inmiddels hadden we van het management gehoord dat er na vijf uur geen vrachtwagens meer op het terrein werden toegelaten. Erik probeerde dat door te geven aan de verhuizers, maar die reageerden niet. Erik probeerde het kantoor te bellen, maar dat werkte ook niet. En ondertussen stond er dus nog Helemaal Niks in het nieuwe huis.
Om zes uur kreeg ik (inmiddels aardig over de zeik, maar verplicht tot wachten op het sportveld) een telefoontje van een Indiaas klinkende man. 'We're on our way, mem'. Ik probeerde uit te leggen dat ze het terrein niet meer op mochten, begon hij te lachen en onverstaanbare verhalen te vertellen tegen zijn collega's. Ik gaf het op. We hadden niks. Niet eens een bed of schone kleren. Misschien moesten we wel naar een hotel.
Dat dacht ik dus.
Om kwart over zes belde Erik: 'Ze zijn er!'
En jawel: toen ik om kwart voor zeven met de jongens langs de portier liep, zag ik ze sjouwen. Omhoog, omhoog. Met de hand.
We hebben met onze handen gegeten (want ik was even vergeten dat we geen borden en/of bestek hadden en had weliswaar take away gehaald, maar dan wel van de verantwoorde soort: black pepper beef, sweet and sour chicken en fried rice.
Natuurlijk ontdekten we toen ook nog de enorme lekkage in ons bad. Verder hebben we geen warm water in de keuken, lekte er een airconditioning, waren er twee toiletten verstopt en zijn twee keukenkastjes onbruikbaar. Maar toch: nu we alle dozen hebben uitgepakt (het restant werd de volgende dag gebracht) en de boel een beetje hebben ingericht, is het wel een erg fijn huis.
Met een trap.
En een speelkamer (luxe: deur dicht en je ziet de troep niet)
En veel kinderen van school in de buurt.
En de school in de buurt.
Dus nooit meer in de file naar school.
Nooit meer in de file naar school.
Kijk, daar deden we het voor. En dat was het waard!

Nieuw jaar, nieuwe... dingen!

2012-01-08T15:48:00.000-08:00

Na een in meerdere opzichten overvolle, maar supergezellige kerstvakantie in Nederland zijn we weer 'thuis'. Ons derde jaar in KL is begonnen - misschien ons laatste, misschien ook wel niet. Als we de afgelopen twee jaar iets hebben geleerd, is het wel dat het leven van een expat volledig onvoorspelbaar is. Dus wat doen wij? Wij gaan gewoon lekker verhuizen. Morgen, om precies te zijn. En naar een plek die hemelsbreed misschien een kilometer bij ons huidige huis vandaan is - maar zo ontzettend veel dichterbij school!
Gelukkig zou dit Maleisië niet zijn als het allemaal niet net even anders liep dan we hadden gedacht. Natuurlijk wordt er tot op het laatste moment in het huis gesleuteld en hebben we tot nu toe het eindresultaat nog niet mogen bewonderen. Vanavond is de overdracht - waarbij we ongetwijfeld nog een heleboel hebben aan te merken, waardoor we vanavond (weer) een slapeloze nacht hebben en morgen ineens alles toch helemaal in orde is. Ons internet stopt aan het eind van de week in het oude huis - en wordt pas de 19e weer aangesloten in het nieuwe huis. We moeten de kabeltelevisie nog regelen. Maar hee: Malaysia boleh! Het kan hier, het komt allemaal goed. Uiteindelijk.

Weer terug zijn was trouwens wel even wennen. Niet vanwege het weer, het is hier strakblauw en heerlijk, maar in de supermarkt. In Nederland waren we weer helemaal gewend aan het gebruik zelf je karretje weg te zetten. Hier gingen we boodschappen doen, maar de auto stond helemaal aan de andere kant van de garage. Dat vonden wij geen probleem, maar vanaf de uitgang van de supermarkt liep er een mannetje met ons mee. 'Onopvallend', achter ons. 'Gaat-ie dat hele end mee?', vroegen we ons af. Dat deed hij. Om vervolgens zich zo tussen ons te wringen dat hij de boodschappen in de achterbak kon laden en daarna het karretje weer mee te nemen, terug naar de supermarkt.
Luxe? Misschien. Ik blijf het toch nog steeds ongemakkelijk vinden.

Wachten op de post

2011-11-06T20:01:00.000-08:00

Sommige dingen blijven raadselachtig, ook na twee jaar. De werking van de Maleisische post, bijvoorbeeld. De KidsWeek en Donald Duck komen week na week nagenoeg ononderbroken aan, daarmee gaat er vrijwel nooit iets fout. Maar andere dingen bereiken ons nooit. We hebben al zo vaak gehoord dat mensen ons kaarten of brieven hebben gestuurd, maar die zijn hier dan nooit aangekomen. En andersom hebben wij al vaker kaarten gestuurd, die nooit op een Nederlandse mat zijn gevallen. Gelukkig hebben we email, Facebook, Hyves en dit blog, zodat iedereen thuis weet dat we niet echt van de aardbodem zijn verdwenen. Maar sommige dingen gaan niet via email of Facebook.
Bankpasjes van onze eigen ABN Amro, bijvoorbeeld. Ik heb een rekening en een creditcard, Erik heeft een rekening en een creditcard - maar die moeten nu vervangen worden, en tot nu toe is de creditcard van Erik de enige pas die hier is aangekomen! Inmiddels zijn onze passen niet meer geldig, en dat maakt sommige dingen (gebruik maken van iTunes bijvoorbeeld, en Nederlandse rekeningen betalen) erg lastig. We hebben de bank natuurlijk gebeld, maar die kan niet meer doen dan nog eens proberen pasjes te sturen. En we hebben gevraagd of we mijn ouders adres als postadres mogen gebruiken, maar daarvoor moeten we inloggen op de ABN-site - en dat kan niet meer, omdat onze passen niet meer geldig zijn! Enige andere mogelijkheid: een brief sturen. Een brief, ja. Geen mail, geen fax, dat kan allemaal niet. Het moet een brief zijn. We gaan het proberen. Aangetekend dan maar. En dan maar hopen dat-ie deze keer wel aankomt!

Tijd voor vakantie - op naar Cambodja!

2011-10-28T20:47:00.000-07:00

Dag 1: 22 oktober
De wekker ging veel en veel te vroeg, het etentje bij Isabelle en Jean-Luc was veel te gezellig geweest... Maar goed, het was niet anders: met maar vier uur slaap achter de rug doken we de auto in, op weg naar LCCT.
Alles ging gestroomlijnd (tenminste, dat denk ik, want ik heb zowat de hele vlucht geslapen) en even voor acht uur landden we op het prachtige vliegveld van Siem Reap. Daar moesten we in de rij om een visum aan te vragen, te kopen en te krijgen en we dachten dat dat misschien wel heel lang zou duren, maar het ging erg soepel.
Bij de uitgang stond mr Han van het Seven Candles Guesthouse al op ons te wachten. Het tochtje naar het Guesthouse duurde niet heel lang, maar was wel leuk: we zagen ossenkarren, rieten huisjes, maar ook gigantisch luxe, moderne hotelcomplexen, heel bijzonder.
Bij het Guesthouse werden we opgewacht door mevrouw Ponheary, de baas. Na de gebruikelijke formaliteiten bracht ze ons naar een hartstikke grote vierpersoonskamer met ruimte zat voor ons allemaal, veel groter en mooier dan ik had verwacht. Keurige badkamer ook - alleen mag je geen wc-papier doorspoelen.
Na het ontbijt (lekker: de jongens hadden pannekoekjes, Erik een omelet met tomaat en ui en stokbroodjes en ik Cambodjaanse noodles met loempiaatjes) waren we klaar voor onze eerste tocht naar de Beng Mealea-tempel. Het was ongeveer een uur rijden, met weer heel veel te zien onderweg. We waren bang geweest voor overstromingen (en dat waren meer mensen, Ponheary vertelde dat ze veel afzeggingen had gehad), maar howel het hier en daar wel nat was, was het lang niet zo erg als we hadden verwacht. Hier niet, tenminste.
De tempel was prachtig en dan kom ik met dat woord echt te kort om het goed te beschrijven. Indrukwekkend, rustgevend... En er mag op geklommen worden, dus dat was leuk voor de jongens. Ponheary vertelde ons heel veel verhalen, onder meer de Ramanyana, maar daar wisten de jongens al verbazingwekkend veel van. We klauterden over muren, door donkere gangen... Super. En daarna, in het busje terug, stortten we allemaal in slaap.
Weer in Siem Reap vonden de heren het hoog tijd voor een bezoek aan de kapper verderop in de straat. Altijd spannend, en het werd heel kort, maar het zag er prima uit. Daarna wandelden we de stad in, aten een lekker ijsje en doken de Pasar Cha, de oude markt, in. Binnen de kortste keren hadden we dvd's van The Two Brothers (de tijgerfilm die werd opgenomen bij Beng Mealea), The Killing Fields en een documentaire over de Khmer Rouge. Verder nog een Cambodjaanse marionet en een mooi fotootje van de tempels... En dan was dit nog maar dag 1!!!
We streken neer bij Le Grand Café, aten lekkere spullen, dronken lekkere wijn en toen was het op. We doken de tuktuk in, daarna onze prima bedden, en vielen in een diepe, diepe slaap...

Dag 2: 23 oktober
Op tijd op, bijna uitgeslapen, om te genieten van ons ontbijt (pannekoekjes en omeletten). Al heel snel stond het busje van Tara Boats voor ons klaar, met daarin nog 1 ander koppel en een Amerikaanse. Het was een knap eindje rijden, langs steeds natter wordende velden, in de richting van het Tonle Sap-meer. Dat meer is in de droge tijd al 3000 vierkante kilometer groot, maar nu, in deze erg natte natte periode, is het gegroeid naar maar liefst 14.000 vierkante kilometer, 2.000 vierkante kilometer meer dan in een normale natte periode. Er zijn dus veel huizen onder gelopen. Wij stapten op een gegeven moment over op een bootje, om op weg te gaan naar Kompong Khleang, een dorp van deels drijvende huizen, deels huizen op heel hoge stelten... Waar we niks van zagen, omdat het water zo verschrikkelijk hoog was. Wat we wel zagen: mooie mensen, die stug doorgaan met leven, zo goed en zo kwaad als het gaat... Weer erg indrukwekkend.

Om iets over twee uur waren we weer terug in Siem Reap, mooi op tijd om een kroeg op te zoeken voor de rugby-finale. Die vonden we natuurlijk in Pub Streat, en we waren netjes op tijd om een goed plekje in Molly Malone 's te bezetten. Het was superspanned- en wel zo rustgevend om zelf niet mee te spelen- en de opluchting en vreugde bij de aanwezige kiwi's was dan ook enorm. Er werden nog vele haka 's uitgevoerd...
Wij liepen nog even een rondje in de buurt en gingen toen naar de Temple Club, waar we na een drankje naar de eerste verdieping klommen voor het diner met een show. Het eten was lekker, de danseressen prachtig, maar we waren weer zo moe... In de kamer bleken we ineens BVN te kunnen kijken en zagen we Paul de Leeuw, Frans Bauer en Mies Bouwman, hoe Hollands kun je het krijgen? En daarna vielen we weer lekker in slaap.

Dag 3: 24 oktober
De dag begon met een teleurstelling: Ponheary kwam ons vertellen dat het bezoek aan de school niet door kon gaan. De reden was een beetje vaag, maar goed... Wat te doen? Gelukkig bood de Lonely Planet uitkomst. We regelden de tuktuk van het gasthuis en gingen op weg, eerst een driedaagse pas kopen voor het hele gebied rond Angkor Wat en toen een lange, rustige en erg comfortabele tocht naar Banteay Srei, naar het schijnt een van de mooiste tempels van Angkor. De tempel was niet groot, maar er was wel heel erg veel heel mooi steenhouwerswerk. Het waser wel vrij druk: even wennen na de rust die Beng Maelea aan alle kanten uitstraalde.
De volgende stop was het Landmines Museum. We hadden ons er niet al te veel bij voorgesteld, maar dat bleek geheel ten onrechte. Het museum mag dan vrij klein zijn, en de collectie landmijnen is op zichzelf waarschijnlijk alleen interessant voor wapenfanaten, maar dat wordt helemaal goedgemaakt door de mensen, of in ons geval de man die de rondleiding verzorgde. Als geen ander wist hij over te brengen wat een verschrikkelijke wapens die landmijnen zijn, hoe verschrikkelijk de jaren van oorlog moeten zijn geweest en wat ze nu allemaal doen om slachtoffers van landmijnen te helpen. Heel bijzonder.
Via een prachtige route reden we terug naar de stad om daar aan de andere kant te stoppen bij het War Museum, volgens de man van het Landmines Museum het speeltje van de een of andere generaal. We kregen een gids - een man die naar eigen zeggen drie keer was beschoten, op vijf mijnen was gestapt, een stuk granaat in zijn kont heeft, een kunstbeen, z'n hart was tot twee keer gestopt en vier weken geleden was z'n vrouw ook nog overleden... En die bracht ons naar een tank waar de botten van een colonel nog inzaten... Op de een of andere manier niet mijn favoriete plek.
Gelukkig was de laatste stop wat lieflijker: de zijde-kwekerij. We zagen rupsen hun coconnetjes maken, ok, daarna worden ze in de zon gedroogd en gekookt, maar goed, ze maken er wel heel erg mooie sjaals van :-)
Langs de weg vonden we nog een met Duits geld gefinancierd weeshuis waar er nog op de ouderwetse manier shadowpuppets worden gemaakt en toen was het toch echt tijd voor wat eten (bij de Mexicaan deze keer) en onze nachtrust...

Dag 4: 25 oktober
Vroeg op, want om half acht zouden we worden opgehaald door onze gids van vandaag en als er in Cambodja een ding anders is dan in Maleisië, dan is het wel dat ze ontzettend punctueel zijn. Half acht is echt half acht. Er stonden vier stoere mountainbikes voor ons klaar, met helmen erbij en volle flesjes water erop. Na een korte tussenstop bij de bank sloegen we de lange, rechte weg tussen Siem Reap en Angkor Wat in. Het was weer even wennen op de fiets, vooral voor Thomas die er echt wel even last van had dat hij de afgelopen twee jaar nauwelijks gefietst heeft, maar ook voor ons. En het Cambodjaanse verkeer is ook wel even wennen, maar toen ineens sloegen we een pad naar rechts in, van de geasfalteerde weg af, vol gaten, plassen, hobbels, langs nederzettinkjes waar we werden aangestaard, nagewezen en gelukkig ook toegelachen. De plassen werden steeds groter, het pad kleiner... En Daan, die met volle teugen genoot en enthousiast voorop ging, lag natuurlijk net voor de eerste tempel in de modder. Het was niet anders.
De fietsen werden tegen een boom gezet, de kinderen en andere verkopers/bedelaars met enig schuldgevoel afgewimpeld en toen liepen we het pad op, naar de eerste tempel van die dag: Ta Prohm, gebouwd in 1186 en inmiddels overwoekerd door de jungle. Bomen, sommigen honderden jaren oud, torenen boven alles uit en houden soms de muren en torens overeind. Drukker dan Beng Mealea, maar ook heel erg mooi.
Het volgende stuk fietsen leidde ons verder door de jungle, met steeds groter wordende plassen. Waar zowel Thomas en Daan natuurlijk in vielen- hun dag kon niet meer stuk!
Tweede stop was de Ta Keo, met z'n hoge centrale toren, die we natuurlijk moesten beklimmen. Dat viel niet mee, want de trap lag midden in de zon en het was inmiddels knap heet, maar goed: de weg naar de hemel hoort natuurlijk ook niet eenvoudig te zijn. Eenmaal boven troffen we een altaartje met een lief dametje waar we een wierookstokje konden aansteken, een gebedje voor geluk konden doen en in ruil daarvoor een mooi rood touwtje om onze rechterarm kregen. De jongens deden hun gebedje trouwens voor superoma... En toen mochten we weer naar beneden.

Via een dam ( fiets op de schouder zoals bij het veldrijden) kwamen we dan ook nog bij Ta Nei, een kleine en door zijn geïsoleerde ligging heel rustige tempel. En daarna was het klaar met de jungle en reden we, over de normale weg naar de Victory Gate van Angkor Thom- geen tempel, maar een stad. Boven de poort staan de vier gezichten van Buddha, die staan voor mededogen, sympathie, gulheid en geduld, de eigenschappen die voor de Khmer onmisbaar zijn in een koning. Inmiddels hadden we behoorlijk wat honger, dus we waren blij toen we een rij eethuisjes zagen opdoemen-en onze gids daar ook nog naartoe reed. We hebben heerlijk gegeten, gewacht to een plots opgedoemde regenbui over was en toen zijn we op het Terrace of The Elephants geklommen, om van daaruit richting Phimeanakas te lopen. De naam betekent 'Celestial Palace', maar er is niet veel meer over dan een hoge toren. Nee, dan Bayon, even verderop. De tempel met de gezichten- officieel van Avalokitesvara, maar dan wel met een enorme gelijkenis met de koning die verantwoordelijk was voor de bouw van Angkor Thom, Jayavarman VII. Een verzameling van 54 torens met daarop 216 gezichten om precies te zijn. En op de muren 1,2 km lang, in steen uitgehouwen verhalen, veldslagen... Noem maar op. Erg, erg mooi. Zelfs als je al een dag fietsen en tempels kijken achter de rug hebt. Maar het was nog niet klaar... We hadden Angkor Wat nog. Tja. Het was erg groot, maar ook erg druk. En het feit dat er druk gereconstrueerd wordt en dat de middelste hoge toren dus bedekt was met groen zeil hielp ook niet echt. En we waren natuurlijk moe. Maar goed, we zijn er geweest, we hebben de foto's.
Daarna hebben we ons voor de laatste keer op onze fietsen gehesen, met zere billen en blaren op de vingers. Het was me het dagje wel geweest. Thomas en ik hebben ons nog een uurtje laten masseren, maar Thomas heeft er maar tien minuten van meegekregen, daarna viel hij in een diepe slaap.

Dag 5: 26 oktober
Toch met Ponheary mee naar een van de scholen die ze met haar stichting ondersteunt. Interessant om te zien, maar wel een beetje aapjes kijken... Daarna was het wachten op de bus. Eerst een klein busje, dat ons naar het busstation bracht. Daarna, klokslag half een, in een grote bus op weg naar Phnom Penh. De reis ging vrij voorspoedig (al hadden sommige mensen in de bus wel wat last van wagenziekte, maar wij dan weer niet). We zagen nog een keer hoeveel last de mensen hebben van overstromingen: normaal gesproken scharrelen de koeien om of onder de huizen, nu stonden ze allemaal op of vlak naast de weg. Tijdens de pauze halverwege hebben Erik en Daan zich nog aan wat knapperige insecten gewaagd... Maar een echt goede vervanging voor chippies is dat geloof ik niet.
Het was heel donker en het regende toen we om half zeven in de hoofdstad aankwamen. Met de tuktuk ging het toen naar The Kabiki, een bescheiden Guesthouse, dacht ik, maar het bleek hartstikke chique en modern. We hebben onze spullen neergelegd en zij. Gaan eten bij Friends, een restaurant a la Fifteen van Jamie Oliver. Hartstikke druk met vooral westerlingen, maar ook erg lekker. En toen was het wel weer klaar...

Dag 6: 27 oktober
Weer vroeg op (heerlijk geslapen, jongens in hun stapelbed, wij in een heus hemelbed), lekker ontbeten met goede broodjes en toen aan de wandel door Phnom Penh. Eerst naar het Nationaal Museum, dat gevestigd is in een prachtig terra cotta-gekleurd gebouw. Jammer dat we er binnen geen foto's mochten maken, want wat stonden er prachtige dingen! Naast het museum is het Royal Palace, waar we nog net naar binnen konden, voor de koning terugkwam van het bezoek aan zijn vader (de fameuze Norodom Sihanouk). Op de 29e is het de dag van de kroning, de 31e wordt de verjaardag van diezelfde Sihanouk gevierd, dus die middag ging het museum dicht voor alle voorbereidingen. Wij zagen alvast alle perken doorzocht worden op bommen. Heel gezellig. Ze zijn trouwens niet bang voor een aanslag op de koning of de vader van de koning, die zijn heel populair, maar de minister-president komt ook en dat is een heel ander verhaal...
Na het museum was het tijd voor een (dachten wij) lichte lunch. Pho, de Vietnamese noodle-soep, broodjes met kaas en kip... Niks licht, wel erg lekker. Daarna de tuktuk in en op weg naar Tuol Sleng, oftewel S21, de gevangenis waar de Khmer Rouge tienduizenden mensen gevangen hield, martelde en daarna naar de Killing Fields van Choeung Ek stuurde. Verschrikkelijk, wat mensen elkaar kunnen aandoen. En omdat de Khmer Rouge er nauwgezet archieven op na hielden, staren duizenden gezichten je binnen in de gevangenis aan. Van allerlei mensen: man, vrouw, oud, jong... Zelfs als je een liefdesbriefje naar je man stuurde, was je al de klos. Heftig, heel heftig. De jongens werden er trouwens wel verdrietig van, maar niet overstuur.
Gek genoeg was het bezoek aan de Killing Fields daarna een stuk minder heftig, zelfs al moesten we oppassen niet over resten kleren te struikelen die er nog steeds aan de oppervlakte komen. Natuurlijk liggen de schedels er, maar daar hebben ze inmiddels een prachtige Memorial Stupa voor gebouwd (ik had nog het beeld van die houten hutjes met stapels en stapels beenderen op mijn netvlies, maar inmiddels is er veel veranderd).
Daarna hebben we het stof van ons af gedoucht en zijn we gaan eten bij een ander restaurant dat straatkinderen opleidt - je struikelt in Phnom Penh over de goede doelen, dus er is geen enkele reden om niet iets bij te dragen. Op de kaart stonden trouwens crispy tarantula's als voorgerecht - de perfecte gelegenheid voor Thomas e mijzelf om weer op gelijke voet met Daan en Erik te komen staan natuurlijk. Dus we hebben het besteld. Maar... helaas: de voorraad spinnen was op, vanwege de overstromingen konden ze er niet zoveel krijgen als normaal... Dus dat was balen! Nou ja, niet zo heel erg, natuurlijk, maar het was wel stoer geweest.

Dag 7: 28 oktober
De laatste dag van ons verblijf in Cambodja hebben de jongens genoten van alles dat Kabiki ons bood: het zwembad en de leuke kleine katjes. Ik ben nog even naar de Russian Market geweest. In m'n eentje, met de tuktuk van de man die ons ook van de bus naar het Kabiki had gebracht. Leuke vent, vlotte babbel en hij zou wel op me wachten. Dus ik (zonder te betalen) de markt in, nog een sjaaltje gekocht, nog een mooie zijden lap en dat Chinese schaakspel dat de jongens zo mooi vonden in Siem Reap (ze hadden wel iets verdiend nadat we ze zo hebben meegesleept overal naartoe). En toen was ik klaar en wilde ik terug. Maar de tuktukman was nergens te bekennen! Ik drie rondjes lopen, alle andere tuktukmannen van me af slaan (geloof me: dat valt niet mee), nog maar een winkeltje in, nog meer rondjes lopen en op een gegeven moment tegen al die kerels maar gezegd dat ik met iemand mee zou rijden, dat hij me hierheen had gebracht en dat ik hem nog niet had betaald... Daar was gelukkig wel begrip voor, maar na ruim een half uur wachten was ik er toch wel klaar mee. Een oude kerel op een brommer vond ook wel dat ik lang genoeg had gewacht, dus daar ben ik bij achterop gesprongen (dat kan hoor, heel normaal daar, ook een soort taxi's, niks engs mam!) en die heeft me terug naar het hotel gebracht.
Daar ben ik met een boekje op een bankje onder de bomen gaan liggen en toen was het: relaxxxxxxx....
Tuktukman kwam overigens nog langs, had inmiddels gehoord dat ik zo lang had gewacht. Duizend excuses. Dus hij heeft ons uiteindelijk naar het vliegveld gebracht. En toen was de vakantie over....

De conclusie? Het was een prachtige vakantie, maar ik vond Cambodja geen makkelijk vakantieland. Ik voelde me, meer dan ik tot nu toe ergens anders heb gevoeld, een rijke blanke stinkerd en ik had het liefst iedereen stapels geld gegeven. Maar iedereen was wel heel erg vriendelijk, aardig, het eten was heerlijk... en ik had het niet willen missen! Blij dat we geweest zijn (en eigenlijk wil ik ook nog wel kijken in Sihanoukville en Battambang.... :-)

Op huizenjacht!

2011-10-19T15:42:00.000-07:00

Jaja, je leest het goed: we zijn weer op huizenjacht. Ik (ja, vooral ik) wil dichter bij school wonen. Dat klinkt gek, want we wonen al heel dichtbij. Hemelsbreed is het nog geen kilometer. Maar dingen zijn hier nooit zo makkelijk als ze lijken, Maleisiërs lopen niet en dus heeft niemand bedacht dat het best handig is om tussen al die condo's wat loop-of fietspaden te maken (dat laatste is minder vreemd, fietsen is nog zeldzamer dan lopen). De enige route is de heuvel af, naar de hoofdstraat, die helemaal uit, door het winkelcentrum, over een immer overhoop liggend voetpad (jawel, we hebben er één!) naar de straat van school en dan oversteken bij een stoplicht waar vooral brommers niet willen snappen dat rood stoppen betekent. Die weg is ongeveer 2 km lang en met de temperatuur hier en de heuvels staat dat gelijk aan een wandeltocht van 25 minuten.
Met de auto is het nog gekker, want om de een of andere onduidelijke reden mag je aan het eind van de hoofdweg niet rechtsaf richting school. Daarom moeten we een gekke kronkel maken, achter het winkelcentrum langs. Bovendien kom je voorbij dat winkelcentrum onherroepelijk in de file te staan, want iederéén gaat met de auto. Omdat er natuurlijk geen voet- en fietspaden zijn. Met de auto ben je dus ook zo 25 minuten onderweg. Maar in de auto zit je in ieder geval droog (het regent hier regelmatig) en koel (lang leve de airco).
Hoe dan ook: over het algemeen moet ik zeker drie keer per dag heen en weer naar school. Daar gaat dus nogal wat tijd in zitten - om het maar niet te hebben over frustraties die chauffeurs met met name Alphards bij me oproepen (serieus de meest asociale rijders ter wereld). En terwijl ik me dan zit op te vreten achter het stuur, denk ik met weemoed terug aan Nederland, waar Daan al vrolijk zelf op de fiets van en naar school en naar de tennisclub ging. Wat was het leven makkelijk! Dat wil ik weer!
Nou, daarom zijn we dus op huizenjacht. Omdat het er naar uitziet dat we nog wel een jaartje langer blijven dan aanvankelijk de bedoeling was en vanwege het voortschrijdend inzicht dat we inmiddels hebben opgedaan dat dichtbij school in Kuala Lumpur alleen maar dichtbij is als je echt bovenop de school woont - bij voorkeur ergens waar de kinderen nog geen straat over hoeven te steken, omdat dat hier nu eenmaal levensgevaarlijk is. Erik heeft er nog wat moeite mee, die houdt niet zo van veranderingen, maar ik kan niet wachten.

Lang leve de airco!

2011-10-09T22:27:00.000-07:00

'Je gaat de seizoenen nog wel missen', zeggen heel veel mensen die horen dat we hier wonen, in het land van de eeuwige zomer. Ik kan je vertellen: na bijna twee jaar mis ik een heleboel dingen, maar niet de seizoenen. Natuurlijk kunnen de herfst en lente prachtig zijn, maar laten we eerlijk zijn: over het algemeen moeten we het in Nederland toch doen met een grauwe sluier van regen die over wekenlang kan blijven hangen - en dat meestal ook doet (zal ik het maar niet over de afgelopen 'zomer' hebben?). Hebben we hier niet. Ik vind het heerlijk om niet na te hoeven denken of ik nou wel of niet een trui aan zal trekken - of juist iets luchtigers - en er dan halverwege de dag achter te komen dat ik de verkeerde keuze heb gemaakt. Het is hier gewoon altijd warm.
Nou ja, behalve dan als je naar de bioscoop gaat. Daar moeten we dus wel even bij nadenken: truien mee, sjaals mee en niet vergeten, anders ben je halverwege de film zo verkleumd dat je naar warme chocolademelk gaat verlangen.
Ik weet niet waarom (en ik begrijp het ook nog steeds niet), maar 'ze' vinden het hier heerlijk om de airco zo hard mogelijk aan te zetten. In bioscopen, in restaurants (en ze vinden het heel gek dat wij dan buiten op het 'warme' terras gaan zitten, maar hee: daar is onze kleding nou eenmaal op uitgezocht) en zelfs in de slaapkamer... jaaaaa, echt!
Want toen wij na een paar maanden nog steeds iedere avond dapper de airco uit deden in het kader van 'we moeten er maar aan wennen dat het hier warm is' (en dan midden in de nacht zeiknat van het zweet en naar adem happend wakker schoten om het ding als de wiedeweerga weer aan te zetten) en Erik met het schaamrood op de kaken aan zijn lokale collega's opbiechtte dat we 's nachts toch maar niet aan de temperatuur konden wennen, begonnen die heel hard te lachen. De airco uitzetten? Daar moest je toch een Mat Salleh voor zijn! Die airco heb je toch niet voor niks?
We zetten 'm dus niet meer uit. Maar we hebben ook nooit alle 7 (!!!!) airco's in ons huis tegelijk aan, en de airco's die wel aan staan, staan nooit lager dan 24 graden... Mijn vriendin Christina (van Sarawak) ziet het hoofdschuddend aan. 'Die van mij staat altijd op 16 graden, anders kan ik niet slapen.' Maar zij gaat dan ook zonder vest naar de bioscoop.
Ik ben benieuwd hoe we de kerstvakantie in Nederland gaan overleven. Veel truien mee, en dan na drie weken weer fijn naar de zomer toe!

Komen en gaan

2011-09-25T22:20:00.000-07:00

Het is een drukte van belang in Huize Haveman. Dat is het meestal, maar nu is het wel heel chaotisch.
Erik reist zich een slag in de rondte (al drie weken achter elkaar Singapore, met alleen de weekenden hier en dan nu Europa). Ik rij me binnen KL (sterker nog: binnen Mont Kiara) ongelukkig - gemiddeld mag ik vier keer heen en weer, van school naar taekwando of kickboxen, van taekwando weer terug naar school, van en naar het museum, van school naar huis en weer terug omdat er nog gevoetbald moet worden of omdat er een ouderavond is. Helemaal niet milieuvriendelijk natuurlijk, al die kippenstukjes, maar het gaat echt niet anders: fietsen is gevaarlijk (en mijn mooie omafiets heeft geen versnellingen en dat is hier met die heuvels niet zo fijn), voor lopen is het te ver en er bestaat geen betrouwbaar openbaar vervoer. Bang dat ik mezelf straks in Nederland weer moet heropvoeden ben ik trouwens niet: autorijden (zeker naar school) is hier geen onverdeeld genoegen. Sterker nog: het is nog veel frustrerender dan in Nederland, dus ik zal blij zijn als ik weer gewoon op mijn fiets kan springen en over het fietspad kan scheuren. Maar goed, dat terzijde.
Verder hadden we dit weekend het afscheidsfeestje van een klasgenootje van Thomas. Nooit leuk en afscheid nemen zal ook wel nooit gaan wennen, hoe vaak we het ook doen. Maar wèl leuk: op dit moment, as we speak, zitten opa en oma in het vliegtuig en hoeven ze nog maar een heel klein stukje te overbruggen voor ze hier zijn. Vanavond zitten ze op ons balkon!
Maar eerst moet ik nog even weg. Naar school om Thomas op te halen, naar taekwando te brengen, weer terug naar school om Daan naar huis te brengen en dan weer terug naar taekwando om Thomas op te halen.
Doei!

Wimpy is terug!

2011-09-18T21:14:00.000-07:00

Het had even wat voeten in de aarde, maar ik heb eindelijk mijn auto terug: deukloos, zonder rare geluiden en blinkend schoon. Voor degenen die iets gemist hebben: in april (!!!) werd mijn Wimpy op weg naar Central Market van achter geraakt door een taxichauffeur die effe niet zat op te letten. Het resultaat: een lelijke deuk en rare geluiden, want er liep daar achter iets aan, vooral als ik probeerde drie volwassenen in Wimpy te proppen. Normaal is dat geen probleem (er kan nog wel meer bij), maar nu trok ze het niet. En de bocht omgaan en tegelijkertijd een hobbel nemen, dat lukte ook niet meer.
De taxichauffeur bleek gelukkig verzekerd. Maar de verzekeringsmaatschappij nam geen genoegen met het voorlopige politierapport dat ik zo dapper was gaan halen. Ik moest een final report hebben - en dat hoorde ik natuurlijk toen ik, alweer heel dapper, naar het schadebedrijf in Petaling Jaya was gereden. Ik kon dus weer terug naar het politiebureau. Maar ja, hoe gaat dat? Dat duurde dus een paar weken. Affijn, ik eindelijk weer terug (weer over die rotweg waar ik indertijd die aanrijding had) - in de naïeve veronderstelling dat ik dan deze keer dat rapport wel mee zou kunnen krijgen.
Fout.
Dat ging natuurlijk niet zo maar. Ik moest eerst een aanvraag indienen voor dat rapport, en dan moest ik na twee weken even bellen of dat al klaar was. En anders moest ik nog iets langer wachten. De aanvraag was trouwens helemaal in het Bahasa, en voor het gemak had ik deze keer Nora níet meegenomen, dus dat was goed luisteren en onthouden wat ik waar precies moest invullen op dat formulier - en dan maar hopen dat ik dat goed had gedaan. Intussen was het bijna zomer, ontzettend druk op school met van alles en daarna was het vakantie.... en al die tijd reed ik rond in Wimpy met haar gedeukte achterkant. De verslonzing sloeg toe: Inmiddels was ze grijs in plaats van wit, want je kunt zo'n gedeukte dame natuurlijk niet met goed fatsoen afleveren bij de autowassers, en de halflege flesjes water stapelden zich op...
En toen ineens was het september en waren er nog maar drie weken te gaan voor mijn ouders op visite kwamen. Mijn ouders, die er toen, op die dramatische dag in april, ook al bij waren. Het was tijd voor actie, daar kon ik niet langer onderuit, en dus toog ik op een mooie vrijdagmorgen naar Jalan Hang Tuah, waar het politiebureau is. En daar kreeg ik, tegen betaling van 40 RM, dan eindelijk dat langverwachte final report mee. Opgetogen belde ik met het schadebedrijf: of ik maandag eindelijk mijn autootje kon brengen om te laten maken.
'Dat is goed', zei de mevrouw. 'Maar heeft u ook een third party report?'
Sorry, een wát? Eh, nee... nooit eerder van gehoord.
'Oh, maar dat hebben we echt nodig, hoor.'
Ik ontplofte bijna, maar al die maanden hier hebben me inmiddels toch echt geleerd dat dat geen enkele zin heeft. Dus ik ademde in, ademde uit. En zei dat ik de auto gewoon kwam brengen, dat ik 'm daar zou laten voor reparatie en dat we dan wel samen zouden kijken of het papierwerk in orde was.
Dat was goed.
En nu is het maandag en ik heb Wimpy net opgehaald. Zonder third party report, dat was toch niet nodig (zo zie je maar weer: je opwinden heeft hier echt geen zin). Het papierwerk is in orde, nu hoeft het alleen nog maar naar de verzekeringsmaatschappij van de taxichauffeur en dan zou alles goed moeten komen. En heb ik eindelijk mijn Wimpy terug, met een glimmende nieuwe bumper, uitgedeukt, opnieuw gespoten en zonder halfvolle flesjes.
Het duurt even, maar dan heb je ook wat.

Out of stock-la

2011-09-12T06:31:00.001-07:00

Daan maakt een groeispurt door. Werd op zich ook wel eens tijd, zo groot is hij niet, maar het lastige is dat z’n kleren nu doorlopend te klein zijn. Hoewel… die kleren zijn het punt óók niet. De schoenen wel. Vooral voetbalschoenen.
Maleisiërs zijn dol op voetbal. We kunnen de volledige Engelse, Duitse en Italiaanse competities volgen en soms gooien ze er nog wat Spaans of Nederlands tussendoor ook. Met zelf spelen hebben ze iets meer moeite: er wordt genoeg gevoetbald, maar echt heel erg goed zijn ze er niet in. Geeft niet, vinden ze zelf, zolang ze maar van Indonesië winnen en dat hebben ze vorig jaar nog gedaan, dus iedereen is blij. Maar probeer hier maar eens voetbalschoenen te kopen…
Winkels zat, daar gaat het niet om. Alle merken hebben hun eigen verkooppunten. Nike, Puma, Adidas: je struikelt erover. Maar ergens bij het inkopen gaat er volgens mij iets fout. Ze hebben namelijk allemaal niet meer dan twee of drie modellen (met een voorkeur voor van die foute roze, of gifgroen met paarse), en dan van iedere maat twee paar. En als die verkocht zijn, dan zijn er dus geen voetbalschoenen voor jou. Dan zijn ze out of stock-la. En blijkbaar wil iedereen met dezelfde maat altijd op hetzelfde moment nieuwe voetbalschoenen, want schoenen voor Daan zijn altijd out of stock.
Grote sportzaken? Die zijn er wel – maar daar hebben ze een heel ander probleem: verschrikkelijke verkopers. Niet van het popie jopie-soort, maar het ‘ik loop geen stap te veel’-type. Wij komen daar dus binnenwandelen – vier welgestelde witte gezichten, duidelijk op pad om geld uit te geven. We lopen naar de wand met voetbalschoenen. Twee enthousiaste jongetjes springen heen en weer voor al dat moois en Papa probeert ze lekker te maken voor die schoenen die nog het meest lijken op de zwart-witte kicksen waar hij zijn hele leven op heeft gebald. Nou vooruit, wit-blauw mag dan ook nog net. De verkoper doet hard zijn best de andere kant op te blijven kijken, maar uiteindelijk kan hij zich niet langer aan zijn werk onttrekken. Of hij die ook in maat 37 heeft? Er verschijnt een diepe denkrimpel in zijn voorhoofd. Hij staart in de voorbeeldschoen die we van de wand hebben gehaald – maar helaas: daar staat toch echt 39 in en hoe lang hij ook blijft kijken, de cijfers weigeren te veranderen. Hij zucht, en sloft zo langzaam mogelijk naar het magazijn.
Wij wachten geduldig, ondanks de krakende Hari Raya-liedjes die door de abominabele luidsprekers schallen. Dat magazijn zal wel heel groot zijn, want het duurt zeker drie liedjes voor we de goede man terug zien sloffen. ‘Sorry, no have’. We kijken naar de wand vol voetbalschoenen. Heeft hij dan misschien andere voetbalschoenen in maat 37? Maakt niet uit welke, als het maar maat 37 is?
De denkrimpel wordt dieper, z’n zucht ook en het sloffen gaat zo mogelijk nog langzamer, maar verdraaid: hij komt terug met maat 37. Die verdorie net te groot blijkt. ‘Can can!’, vindt de verkoper dan ineens wel enthousiast, maar probeer dat Pa maar eens wijs te maken. Die is per slot van rekening expert. ‘Sorry, te groot. Heb je misschien maat 36?’ Verkoper heeft nu een denkravijn, een ademhalingsprobleem en het tempo van een 90-jarige. Maar na 10 minuten zet hij zowat een sprint in, met een brede grijns op zijn gezicht – en schoenen in z’n handen. Maat 38.

Daar ben ik weer!

2011-09-06T06:31:00.000-07:00

Zo, dat is even geleden!
Ik heb me er een tijdje makkelijk gemaakt door alleen de columns te plaatsen, maar jammer genoeg komen die nu niet meer in De Gooi- en Eemlander (protestbrieven mogen naar de redactie!)
Natuurlijk hou ik Facebook braaf bij, maar ik beloof plechtig dat ik hier voortaan minstens één keer per week weer een wat langer stukje schrijf. Want er gebeurt nog steeds genoeg!

Huizense in Kuala Lumpur: Boem is ho

2011-04-23T21:08:00.000-07:00

(uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 23 april)
Ik had me nog zo voorgenomen niet over het verkeer hier in KL te blijven schrijven, maar ik kan er niet langer onderuit. Ik rij al anderhalf jaar schadevrij door de stad heen, wat een wonder mag heten, want ik ben een vrouw en volgens een zeker parlementslid hier zijn vrouwen een gevaar op de weg. Ik negeer de brommertjes die met een noodvaart links en rechts langs mijn autootje razen, ik kijk niet langer op van iemand die voor een afslag besluit dat het niet de goede is en z’n auto op de snelweg doodleuk in z’n achteruit zet. Ik verbaas me niet meer over de u-turns, de slechte wegaanduidingen en de potholes en een ‘verboden te parkeren’-bord weerhoudt me er niet van mijn auto langs de kant te zetten – ook al is dat recht tegenover een politiebureau. Niks mag, alles kan.
Mijn vader, die voor het eerst op visite is, zag het deze week af en toe verbijsterd aan. Sprakeloos (en dat wil wat zeggen). Tenminste, tot gisteren. Toen worstelden we ons door de avondspits richting Central Market, mompelde hij iets als: ‘Een wonder dat het altijd goed gaat’ en moest ik fors remmen voor een zwarte auto voor me. Te fors voor de gele taxi achter me. Boem.
Een expat met een deuk in haar auto betekent één ding: geld. Dus probeerde de taxichauffeur me te overtuigen dat we helemaal geen politierapport nodig hadden. ‘We delen het!’ Hij had duidelijk niet door dat ik Nederlands ben, en niet van plan te betalen voor iets dat mijn schuld niet is. Een politieagent kwam even kijken, deed niets en reed weer weg. Voor een politierapport moet je naar het politiebureau. Er stonden drie andere mannetjes om ons heen, die allemaal aanboden mijn auto weg te slepen. Maar ik was gewaarschuwd: nooit doen, alleen door de mensen die de verzekering op je afstuurt. Die mensen kwamen, vouwden mijn gesloopte bumper een beetje op en stuurden me naar huis.
Vanmorgen zat ik om half tien bij het politiebureau. Daar mocht ik mijn eigen rapport tikken. Vervolgens moest ik een uur wachten op een handtekening van inspecteur Nazar, mocht ik voor vier ringgit een kopie van het rapport kopen en maakte een politieman nog even een paar foto’s van de schade. Over een paar dagen mag ik terug om voor tien ringgit het definitieve rapport en die foto’s te kopen. En dan maar hopen dat de taxichauffeur verzekerd is. Want als hij dat niet is… dan moet ik zelf opdraaien voor de schade. Het recht hier is krom. Het is niet anders. Maar ik blijf me er over verbazen.

Vakantie met opa en oma

2011-04-23T20:24:00.001-07:00

Het is alweer een tijdje geleden dat we op pad zijn geweest. Gelukkig kwamen mijn ouders én de jongens hadden vakantie, dus we konden met goed fatsoen weer op pad. Deze keer kozen we voor de Cameron Highlands omdat het daar lekker koel (25 graden) is en voor Pangkor Island omdat dat niet al te ver van de Cameron Highlands én van Kuala Lumpur is - en natuurlijk omdat we mijn ouders een Bounty-eiland hadden beloofd :-)

Dag 1: op naar de Highlands
Het voordeel van de Cameron Highlands is dus dat ze niet al te ver van Kuala Lumpur liggen. Erik kon dus nog even een dagje werken - we vertrokken pas om half vijf. De route was niet moeilijk: eerst de snelweg richting Ipoh tot Tapah en daarna is er eigenlijk maar één weg die ons via steeds meer bochtjes steeds hoger de bergen in leidde. Het was een prachtige route, met mooie uitzichten, overal watervalletjes en Orang Asli-nederzettingen. En wonder boven wonder werd er niemand wagenziek. Het eerste echte dorp dat we in de Highlands tegenkwamen, was Ringlet - wat ons ontzettend deed denken aan een Tsjechische wintersportplaats. Alleen de skilift ontbrak. En de sneeuw, natuurlijk.
Twee kilometer verderop waanden we ons helemaal niet meer in Tsjechië, maar helemaal in Engeland. Want daar troffen we ons hotel: The Lakehouse. Prachtig opgetrokken in Tudor-stijl door een oude Schotse militair, met supervriendelijk personeel. Wij sliepen in een familiekamer: de jongens hadden hun eigen kamer met twee bedden, een deurtje daarnaast vonden we ons hemelbed (!!!), een zitje met van die comfortabele Engelse stoelen, een selectie vers fruit en een badkamer met ligbad, aparte douche, kaneelzeep en shampoo, conditioner en douchegel in schattige aardewerk flesjes - tot in de puntjes verzorgd. We kregen een welkomstdrankje bij de open haard (!!!) en hebben er heerlijk gegeten. Oké, het hotel is absoluut niet goedkoop, maar je hebt er echt het gevoel dat je volledig in de watten wordt gelegd. Zalig.

Dag 2: bloemetjes en bijtjes
Een hemelbed, daar blijf je natuurlijk zo lang mogelijk in liggen. We hadden dus besloten ons pas in de middag te laten rondleiden door de highlands. De ochtend was heerlijk ontspannen en pas na een zalige lunch werden we met een busje naar de grootste plaats in de highlands gerede, waar we over moesten stappen in een ander busje, dat bij het Equatiorial Hotel nog even twee andere stellen op ging halen. Dat was een beetje jammer, vooral omdat het laatste stel meer dan een half uur op zich liet wachten. Maar goed... geduld is een schone zaak.
De eerste stop was ongeveer 50 meter van het hotel, bij één van de butterfly farms die je in de highlands kunt vinden. Daan had een oranje shirt aan en dat bleek een geweldige keuze, want de vlinders waren niet van hem af te slaan!

Stop twee was weer 50 meter verderop: een bijenhouderij deze keer. Met nogal veel trappen en steile beklimmingen, dus oma koos ervoor om rustig boven te blijven zitten en te wachten tot iedereen weer terugkwam. Gelijk had ze - echt bijster interessant was het niet. Maar daarna volgde wat het hoogtepunt van de tour bleek te zijn: de Boh theeplantage. Via een heel smal weggetje kwamen we op het enorme terrein, waar de thee nog voor een heel groot deel met de hand wordt geplukt.

De werknemers wonen in een dorpje op het terrein, waar verder nog een school is, een moskee en tempels en een kliniekje. Volgens de gids werken de mensen graag voor Boh, omdat er goed voor de werknemers wordt gezorgd - en zo zag het er ook wel uit. We kregen een rondleiding in de fabriek, zagen hoe de blaadjes gedroogd en gefermenteerd worden. Heel interessant. Daarna konden we natuurlijk thee proeven en kopen, met een geweldig uitzicht op de plantage. Prachtig, een echte aanrader!
De lucht betrok en het begon zo hard te regenen, dat het bezoek aan de rozenkwekerij letterlijk in het water viel. Jammer, want zo misten we een heel mooi uitzichtpunt (een tropische regenbui ontneemt het zicht nogal). Gelukkig kwam daarna de aardbeienkwekerij, met een heerlijke echte aardbeienmilkshake, verse aardbeien met (net geen echte) slagroom en heerlijk ijs met aardbeienjam. En toen gingen we weer terug naar het Lakehouse voor ons laatste nachtje in echte luxe...

Dag 3: Op naar Pangkor
De volgende dag moesten we jammer genoeg afscheid nemen van het Lakehouse. Dezelfde kronkelige weg gingen we weer naar beneden, nu wel met een paar stops omdat Thomas' maag het nu niet aan kon. Daarna volgde een kleine omweg, omdat we via betrouwbare bron hadden vernomen dat je in Tanjung Tualan niet te missen, heerlijke garnalen kon eten. Die omweg was trouwens ook een aanrader, want hij brengt je langs Kellie's Castle (het precieze verhaal weet ik niet, maar het kasteel werd gebouwd door ene Kellie voor zijn vrouw, die overleed voor ze er ooit kon komen wonen) en een echte tin dredge, een soort baggerschip waar ze vroeger het tin mee opgroeven. Tanjung Tualan zelf is een onooglijk stadje, waar we één onverwacht groot Chinees restaurant troffen.

De kaart was alleen in Chinees, het personeel sprak alleen Chinees, maar we hebben er zalig gegeten - en verschrikkelijk goedkoop: voor zes mensen, inclusief Chinese thee, waren we 88 rm kwijt.
Met volle buiken vervolgden we onze weg naar Lumut, waar we op de boot naar Pangkor Island stapten. Het was een tochtje van nog geen half uurtje, langs wat volgens ons een oefenschietschijfschip moet zijn geweest van de Maleisische marine, die in Lumut een basis heeft. Bij aankomst op Pangkor stond er een soort gevangenisbus op ons te wachten, die ons naar de andere kant van het eiland bracht (klinkt heftig, maar was nog geen tien minuten heel langzaam rijden) - en daar betraden we Pangkor Island Beach Resort. Onze kamer was groot genoeg om er twee bedden voor de jongens in kwijt te kunnen. Vergeleken met de luxe van het Lakehouse is het resort een beetje minder goed onderhouden, maar het was wel prima - en heerlijk om vanuit je kamer zo het prachtige strand op te kunnen lopen, waar genoeg ligbedjes waren voor iedereen en waar we getrakteerd werden op een schitterende zonsondergang...
De rest van de vakantie hebben we alleen maar gedaan wat je kunt doen op zo'n prachtige plek: relaxen, relaxen en nog eens relaxen. Kortom: prima tripje!

Huizense in Kuala Lumpur: Daar gaan ze

2011-04-23T20:21:00.000-07:00

(uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 9 april)
Ik ga nog even door met het opsommen van eigenschappen die voor een expat wel heel handig zijn, maar die ik nog niet heb. Ik ben dus te ongeduldig, maar ik heb ook nog steeds een hekel aan afscheid nemen. Laat dat nou net een onlosmakelijk onderdeel van het expat-bestaan vormen! En nu zo langzamerhand de zomervakantie in zicht komt, wordt één vraag steeds vaker gesteld: ‘Wat doen jullie? Gaan jullie weg of blijven jullie?’
Wij gaan nog niet naar huis, nog lange niet. Maar veel vrienden van ons gaan wel. Naar huis: terug naar Nederland, terug naar Italië. Of naar een volgende posting. In Shanghai, bijvoorbeeld. ‘Oh, Shanghai, dat is niet zo ver weg’, roepen we enthousiast. ‘Dan kunnen we nog langskomen!’ Maar gaan we dat ook doen? Of zijn expatvriendschappen te vergelijken met de vrienden-voor-het-leven die je op de camping leert kennen – de mensen waarmee je twee weken lang zo’n beetje lief en leed deelt, waaraan je die laatste avond onder invloed van te veel bier, prosecco, sangria of lambrusco plechtig beloofd dat je elkaar gauw op komt zoeken, maar die je eigenlijk bij het drogen van de tent thuis alweer bent vergeten?
Het lijkt me niet. Expatvriendschappen zijn gek. Thuis, in Nederland, sluit je vriendschap met mensen die bij je op school zitten, met collega’s, met mensen die dichtbij wonen of met de ouders van vriendjes van je kinderen. Vriendschappen hebben tijd om rustig te groeien – soms klikt het in één keer, maar er is geen haast bij en als het niet klikt, nou ja… dan klikt het toch niet. Je hebt altijd je familie nog in de buurt.
In het buitenland is dat helemaal anders. Expatvrienden zijn niet alleen vrienden, maar ook nog een soort surrogaat-familie – en als je voor het eerst naar een vreemd land verhuist, heb je die surrogaat-familie heel hard nodig. Dat gaat niet altijd goed: soms denk je aanvankelijk dat je de perfecte nieuwe vriendin hebt gevonden, maar blijkt hij of zij bij nader inzien verschrikkelijk te zijn… en kom er dan in dat kleine wereldje maar eens van af.
En daarom kijk ik, ondanks onze fantastische vakantieplannen hier in de buurt (we gaan naar Sabah, de jungle in), niet echt uit naar de zomer. Want ik ga mijn Nederlandse, Italiaanse en Noorse vriendinnen verschrikkelijk missen. Ik ken ze nog maar net een jaar, maar ze zijn mijn familie geweest die me hebben opgevangen als het even niet leuk was, mijn vriendinnen waarmee ik fantastische avonden heb doorgebracht en mijn mede-ontdekkingsreizigers in dit vreemde maar prachtige land. Ik hoop maar dat we elkaar niet helemaal uit het oog verliezen. En ik hoop ook dat ik oog hou voor de ongetwijfeld net zo bijzondere mensen die ik hier na de zomer weer ga ontmoeten.

Huizense in Kuala Lumpur: Effe lunchen

2011-03-29T06:09:00.000-07:00

(Uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 26 maart)
Tijd mag een relatief begrip zijn, maar als rechtgeaarde Nederlander kan ik mijn tamelijk precieze tijdsbesef maar moeilijk loslaten – zelfs al maakt de combinatie van de temperatuur en de luchtvochtigheid dat je al begint te zweten als je zelfs maar aan bewegen denkt. Het klimaat in Maleisië valt eigenlijk alleen goed te hanteren als je het heel rustig aan doet. Ik besef het wel, maar het lukt me niet. Als ik al heimwee heb, dan is het naar ‘mijn’ land waar je eigenlijk alles wel ‘effe snel’ kunt doen. Even snel op de fiets boodschappen halen, even de kinderen van of naar school brengen, even een brief op de post: je kunt het zo gek niet bedenken, of in Nederland kan het wel even tussendoor.
Hier niet, maar dat lijkt maar niet tot me door te willen dringen. En dus erger ik me vrijwel dagelijks goed Hollands suf aan mensen die altijd te laat komen, aan het volkomen onlogisch aangelegde wegennet, de chauffeurs die de inrit van school blokkeren met hun veel te grote auto’s en het postkantoor dat vooral als betaalloket dienst doet en waar de rijen immer veel te lang zijn.
Maar het is mijn probleem. Ik heb er zelf de meeste last van. De mensen hier niet. De mensen hier hebben namelijk geen haast. Ze hoeven niet ‘effe snel’. Moeten ze wachten? Nou, dan wachten ze toch? Er zijn hele volksstammen die hun geld verdienen met wachten: de security guards die je overal op straat en bij ieder appartementencomplex ziet, parkeerwachten, de verkeersregelaars die moeten zorgen dat potentiële klanten van het nieuwe winkelcentrum veilig kunnen afslaan naar de parkeergarage… Ze wachten allemaal op hun gemakkie tot het tijd is om iets te doen. Nederlandse collega’s zouden klagen over geestdodend werk, over een gebrek aan uitdaging, maar hier niet. Ze wachten gewoon. Tot het tijd is voor de lunchpauze. Die is lang – want ‘effe lunchen’, dat is er hier ook niet bij. Niks een half uurtje met je boterhammetje uit een plastic zakje, nee: de Maleisiër neemt de tijd. En indien nodig de auto, om desnoods een half uur verderop de beste beef rendang, de beste noodle soup of de beste kampung fried rice te gaan eten. Met minder neemt hij geen genoegen. De winkel gaat dicht, het kantoor is leeg: wat eten betreft, worden er geen concessies gedaan.
Laatst zijn we helemaal naar Kepong gereden voor een Chinese rabbit fish. Ik moet zeggen: het was heerlijk. En toen ik die eenmaal op had, had ik ineens niet zo’n haast meer. Ik had best die middag op een stoeltje willen zitten wachten tot iemand de garage in wilde. Maar helaas. Ik moest nog even boodschappen doen.

Lekker lokaal lunchen :-)

2011-03-15T01:27:00.001-07:00

Jimmy, de man die ons heel hard helpt bij het vormgeven en drukken van de Flits, vond het tijd om Pascalle en mij mee te nemen voor een lokale lunch. Dat doe je dus niet bij een restaurant om de hoek, nee, voor een goed restaurant (en een goede lunch) rij je om. Naar Kepong dus, een 'buitenwijk'. Ergens tussen een bank en een supermarkt was daar House of China, een lokaal Chinees restaurant zonder tl-balken en plastic stapelstoelen, maar met prachtig uit China geimporteerd meubilair en een gigantische kaart, waar we Jimmy dus maar uit hebben laten kiezen.
Dan krijg je dus dit.
Maar het was wel superlekker!

Huizense in Kuala Lumpur: De Dato'

2011-03-14T17:07:00.000-07:00

(uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 12 maart)
Sinds vorige week zaterdag ben ik officieel één van de vrijwillige gidsen in het Muzium Negara (het Nationaal Museum) hier in Kuala Lumpur. Vanaf september heb ik wekelijks les gehad in de geschiedenis van Maleisië en de achtergronden van de grootste bevolkingsgroepen. Fascinerend – niet in het minst omdat wij Nederlanders hier toch ook 200 jaar de baas hebben gespeeld. Vanaf nu geef ik dus minstens één rondleiding per maand, in het Engels of, op speciaal verzoek, in het Nederlands.
Een heugelijk feit dat gevierd moest worden, vond ook het bestuur van het museum. En dus werden wij met alle andere kersverse gidsen zaterdag ontboden in het auditorium van het museum, voor een heuse diploma-uitreiking. Ze hadden er een prachtig spektakel van gemaakt: de pers was vertegenwoordigd, er waren danseressen, er was een demonstratie kokosnoot malen… Maar het belangrijkste was toch wel dat de directeur van de Maleisische musea, Dato’ Ibrahim Bin Ismail, de diploma’s kwam uitreiken.
Ik had de goede man nog nooit gezien, maar nog voor hij binnenkwam was al duidelijk hoe Belangrijk hij was. Omdat de zaal niet vol genoeg was, werd er nog even een schoolklas naar binnen gewerkt – je zet een Dato’ blijkbaar niet voor een paar lege stoelen. Ik moest er een beetje om lachen. Zou je zien dat we ook nog moesten opstaan als hij binnen kwam! Nou: ja, dus. Staan moesten we, net zo lang tot de Dato’, een klein, pezig, oud mannetje, gebaarde dat we rustig mochten gaan zitten. De lokale aanwezigen konden niet vriendelijk genoeg glimlachen of diep genoeg knipscheren… en ik voelde me hoe langer hoe Nederlandser worden. Doe toch gewoon….
Inmiddels heb ik me er een beetje in verdiept, en het blijkt dat Dato helemaal geen hoge titel is. Er gaat hier zelfs het gezegde: ‘Als je een steen gooit in Maleisië, is het heel moeilijk om géén Dato te raken’. De titel wordt net als onze lintjes vergeven door de Sultans (Maleisië is een federatie en negen staten binnen die federatie hebben als staatshoofd een Sultan) – maar het schijnt dat je daar niet veel meer voor hoeft te doen dan een succesvol zakenman zijn. Sterker nog: je kunt het Dato’-schap ook kopen. Daarom vragen Dato’-kenners ook altijd uit welke staat je titel komt. Want de ene Dato’ is duidelijk de andere niet.
Met onze Dato’ zit het blijkbaar wel goed. Deze week ontmoette ik hem nog een keer. Hij blijkt wel heel erg betrokken bij het museum en maakt zich hard voor verbeteringen. Het lijkt meer dan alleen een erebaantje voor hem en dat valt natuurlijk te prijzen. Maar dat opstaan… Dato’s en het protocol dat bij hen hoort combineren duidelijk niet lekker met ons ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’.

Daan bij FourFourTwo!

2011-03-01T06:01:00.000-08:00

Qua voetballen zit Daan hier wel goed. Hij wordt inmiddels getraind door Abbas Saad, oud-international van Australie, Steve MacMahon is op visite geweest en afgelopen vrijdag stond Peter Burns op het kunstgrasveld van Garden. Burns (voor de voetbal-leken onder ons) is ex-international van Engeland (en heel oud, inmiddels). Hij stond er niet alleen, er was ook een cameraploeg van ESPN (de sportzender) bij. En die maakten opnames.
Een deel van het resultaat zien jullie hier - er volgt nog meer, maar dan pas over een paar weken en, als mijn informatie klopt, ook in Nederland te zien via Sport1...

Huizense in Kuala Lumpur: Oude troep

2011-02-27T18:52:00.000-08:00

(uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 26 februari)

Een Maleisische collega van Erik heeft in Londen gestudeerd – dat doen redelijk veel Maleisische jongeren. Voor de Maleise jongeren zijn er veel studiebeurzen en wie Chinees-Maleis is, heeft ouders die er gewoon zelf voor krom gaan liggen. Omdat wij Londen zelf heel erg leuk vinden, vroeg Erik zijn collega wat hij van de stad vond. Nou, hij vond het maar raar. Die hele stad stond vol oude troep! Je zou toch denken dat ze in zo’n welvarend land al die oude gebouwen wel eens hadden kunnen vervangen door iets moderners?
Zijn opmerking tekent de houding van veel Maleisiërs ten opzichte van wat wij in Europa liefkozend ‘cultureel erfgoed’ noemen. Blaricum koestert zijn oude boerderijen en heggen, Amsterdam zou Amsterdam niet zijn zonder de grachtenpanden en geef toe: Rotterdam vinden we met z’n allen eigenlijk maar lelijk met die wolkenkrabbers die toch nooit de plek kunnen innemen van een lekker gezellige historische binnenstad. Maar in Maleisië telt maar één ding: modern zijn, meegaan – of liever nog: voorop lopen in de vaart der volkeren. Laten zien dat we hier niet in bomen wonen met rieten rokjes aan! Op zich is dat natuurlijk heel prijzenswaardig, maar vaak toch ook wel heel jammer. Want er is al zo weinig echt historisch te vinden in Maleisië. Dat heeft natuurlijk te maken met de oorspronkelijke manier van bouwen en het klimaat: huizen van hout en palmbladeren houden het niet heel lang vol in dit vochtige, warme land. En voor de mensen gaf dat niet: die bouwden gewoon een stukje verderop een nieuw huis. Het oude rotte vanzelf wel weg. Echte stenen gebouwen kwamen hier veel later dan bij ons. Kuala Lumpur is nog maar een snotneus onder de hoofdsteden, nog maar net iets meer dan honderdvijftig jaar oud. Maar er is maar weinig respect, ontzag of liefde voor de oude gebouwen die er wel staan – en al helemaal als die gebouwen herinneren aan minder plezierige hoofdstukken in de geschiedenis. Zo wordt op dit moment de Pudu-gevangenis in hartje KL gesloopt, een gevangenis die tussen 1891 en 1895 is gebouwd door de Britten, met de gevangenen als bouwvakkers. De gevangenis had kleine, donkere cellen, met maar één raampje ter grootte van een schoenendoos. Tijdens de Tweede Wereldoorlog hielden de Japanners er geallieerde krijgsgevangenen vast en in 1986 werden er nog twee Australiërs geëxecuteerd wegens drugssmokkel. Tien jaar later ging de gevangenis dicht. Waarom het geen museum is geworden, zoals het in 2004 eventjes was? Omdat het in de ogen van de Maleisische regering geen gebouw is om trots op te zijn… En dus komt er een winkelcentrum voor in de plaats. Want die hebben we nog niet in Kuala Lumpur.

Huizense in Kuala Lumpur: Xaviera

2011-02-15T03:30:00.000-08:00

(Uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 12 februari)

Romantiek genoeg hier in Maleisië met al die prachtige Bounty-stranden. Maar wat er aan het eind van zo’n romantisch avondje gebeurt, dat laten de Maleisiërs liever in het midden. Geen kind dat hier wat bloemetjes en bijtjes betreft ook maar iets wijzer wordt van bijvoorbeeld de televisie: het romantische hoogtepunt is De Kus, en mocht er daarna nog iets plaatsvinden met lakens en weinig kleren, dan wordt dat er vakkundig uitgeknipt. Katy Perry mag niet zingen dat ze heeft genoten van haar zoenpartij met een meisje – dat wordt weggepiept. Al te blote Pygmeeën in het blad National Geographic krijgen van de censors een vette zwarte streep, blote zwangere buiken mogen ook niet. En in de zwemparadijzen is geen bikini te bekennen. Wel lange broeken en t-shirts. Daar staat dan weer tegenover dat de kleding die sommige meiden bij het uitgaan dragen, weinig meer bedekken dan een beetje badpak, maar goed, dat terzijde. Vrijen, seks: daar hebben we het hier dus gewoon niet over.
Maar het bloed kruipt natuurlijk toch waar het niet gaan kan. Op de illegale dvd’s die je hier overal kunt krijgen, wordt er niks uitgeknipt. En dus gaan alle minnaressen van Henry Tudor gewillig uit de kleren als de koning dat beveelt. Geloof me: daar schrik je bijna van als je al een jaar geen Nederlandse televisie hebt gezien!
Gisteren stond ik in de kleedkamer van de sportschool te kletsen met een Maleise dame die ik daar al eerder had gezien. Zij trok haar lange rok en traditionele tuniek aan, ik m’n spijkerbroek. Ineens keek ze eens goed om zich heen, kwam wat dichter bij me staan en fluisterde met glimmende oogjes: ‘Ik heb wel eens een boek gelezen van een Nederlandse schrijfster. Nou, die stomende scènes staan me nog heel goed bij, hoor.’ Ze noemde een naam die ik niet herkende. Ze haalde haar schouders op, was duidelijk in gedachten nog bij dat indrukwekkende boek, en bleef die lastige Hollandse naam maar een beetje voor zich uit mompelen, in allerlei variaties. ‘Ze beschreef hele orgies, alles wat ze met mannen én vrouwen deed. Nounounou… ‘ Ik zei nog zoiets van dat we er in Nederland wel heel makkelijk in zijn, dat een Nederlandse film niet compleet is zonder blootscene – of dat nou in het verhaal past of niet – toen ik ineens iets hoorde dat ik wel kon plaatsen: ‘Oh, Xaviera Hollander!’ Mijn vriendin veerde op toen ik de naam toch bleek te herkennen. ‘Ze was fantastisch! Ik vond het geweldig! Leeft ze nog?’
Mijn antwoord deed eigenlijk helemaal niet meer ter zake. Ik betwijfel of ze De Happy Hooker pontificaal in haar boekenkast heeft staan. Maar ik weet bijna zeker dat mijn Maleise vriendin het gisteravond ergens uit het stof heeft getrokken. Want ook al is het boek inmiddels net zo oud als ik: als iets eigenlijk niet mag, is het natuurlijk nog veel leuker.

Tijd voor vakantie: Pulau Weh!

2011-02-08T21:12:00.000-08:00

Dag 1: op weg
En toen vertrok het vliegtuig ineens toch wat vroeger dan we dachten en moesten we nog haasten om alles ingepakt te krijgen. Gelukkig stond er geen file op weg naar het vliegveld (hadden we wel op gerekend in verband met Chinees Nieuwjaar) en kon Erik zowaar nog een parkeerplek op loopafstand vinden.
Tot op het laatste moment bleef het spannend welke gate we zouden krijgen. Maar het viel mee: met slechts 25 minuten vertraging vertrokken we naar Banda Aceh, Sumatra.
We hadden prachtige pasfoto's laten maken, met een rode achtergrond, want volgens het bordje bij de fotograaf was dat een vereiste voor een Indonesisch visum. Maar de foto's hadden we niet nodig, alleen een biljet van 100 Amerikaanse dollars.
Meteen bij het uitlopen van het vliegveld bleek Banda Aceh duidelijk anders dan KL. Kleiner, natuurlijk, laag, maar vooral: wat trokken we weer een bekijks!
Taxichauffeur Dede stond op ons te wachten. En al heel gauw begon hij over waar wij niet naar durfden te vragen: de tsunami. Banda Aceh behoort tot een van de zwaarstgetroffen gebieden: we hebben schattingen gehoord van tussen de 60.000 en 125.000 mensen die zijn verdronken en/of nog steeds zijn vermist. We kwamen langs een gigantische koepel die door de vloedgolf twee kilometer werd meegesleurd vanaf het gebouw waarop hij aanvankelijk stond. Dede's familie is gereduceerd tot hemzelf en zijn vader en moeder. De rest, inclusief zijn vrouw en twee kinderen, is allemaal dood.
Het hotel (Landing) staat aan de rivier. Het water kwam hier tot de eerste verdieping, maar daar zie je nu niks meer van. Er zijn veel muggen en het is heel basic, maar de bedden zijn goed en de airco werkt. Ook anders dan in KL: de mensen spreken hier veel minder Engels. We kunnen wel leuk Nederlandse woorden uitwisselen (brandweerspuit, doorsmeren, kantoor, apotheek). Erik wordt bapa genoemd, ik ibu (en volgens mij betekent dat moeder).
Freddie, de eigenaar van het resort op Pulau Weh waarnaar we op weg zijn, heeft voor ons een tafel gereserveerd in zijn Italiaanse restaurant. Dede bracht ons erheen. Wij verwachtten in down town BA terecht te komen, maar in plaats daarvan reed hij een donker steegje in, een nog donkerder straatje door en hij stopte bij een stil gebouw, waaruit dan wel weer echte Italiaanse geuren kwamen. Er zat niemand binnen, dus wij grapten nog dat ze wel blij zouden zijn met ons. Maar we werden doorgestuurd naar boven, de trap op. En uiteindelijk kwamen we op een gezellig dakterras met kaarsjes, lichtjes en Italiaanse muziek. We hebben heerlijk gegeten. Nu slapen de jongens in de kamer naast ons. En wij hier. Morgen gaan we naar Pulau Weh!

Dag 2: welkom op Pulau Weh
Redelijk geslapen, geplaagd door muggen (vooral Thomas) en de gebedsoproep die voor dag en dauw uit de talloze moskeeën opklonk. Het ontbijt was lokaal: kleine banaantjes en nasi lemak, maar dan zonder de gedroogde kleine visjes die er in Maleisië altijd bij horen. Op de weg langs ons reed heel Banda Aceh voorbij, op spiksplinternieuwe brommertjes of in bijzondere bussen met alle deuren open. Aan de overkant van de weg, iets boven de rivieroever, moest een niet al te indrukwekkend dijkje, aangelegd door Japanners, de stad tegen een volgende tsunami beschermen.
Dede stond voor ons klaar toen we beneden kwamen en bracht ons naar de veerboot. We reden dwars door tsunami-gebied, met veel huizen en winkels in aanbouw, hier en daar geknakt beton en uiteindelijk het massagraf voor de slachtoffers.
Er stond een rij bij de kassa. Veel witte gezichten, allemaal onderweg naar Pulau Weh. Een Italiaanse reiziger vertelde ons dat de snelle ferry het vandaag niet deed. De langzame boot zou er niet alleen twee keer zo lang over doen, maar ook nog eens tweeënhalf uur later vertrekken... Hij had gelijk, maar op de één of andere manier maakte dat niet veel uit. We hoefden niets, we konden niets en we lieten het allemaal over ons heen komen.
De boot die uiteindelijk kwam, zag er uit als zo eentje uit de krant, zo eentje van een ongeluk waarbij helaas ook een aantal Europese toeristen zijn omgekomen. Ik vraag me dan altijd af: wat hebben die mensen daar dan ook te zoeken? Maar nu zaten we er dus toch op. We zochten een plekje op het dek, vlakbij de reddingsboten en in de volle zon. We zijn dus niet verdronken, maar wel verbrand.
BA was anders dan KL en Pulau Weh is weer heel anders dan BA: een eiland vol jungle, kleine hutjes, geiten op straat en mannen in busjes die allemaal Freddie kennen. De tassen van de toeristen werden zonder omhaal op het dak gebonden als ze niet meer in de busjes pasten, een naar eigen zeggen 15-jarige jongen (kleiner dan Daan) stond op z'n gemakkie te roken en toen vertrokken we.
Freddie's Placeligt in Santai Sumur Tiga, waar het eiland Weh opkomt uit de Straat van Melaka. Het strand is niet groot (kwam door de storm, bleek toen we bijna weggingen), maar ligt een paar meter loodrecht onder onze eco-bungalow, gemaakt van rotan matten, een dak van palmbladeren en heel veel hout. We hebben wel een douche, een watertank en twee fans. De ene op het plafond doet het alleen niet, omdat hij wordt tegengehouden door een balk die het huisje staande moet houden. Onze achterburen hebben een haan. We hebben het mooiste uitzicht ooit: de zee, omlijst door palmbomen.
De rest van de middag hebben we in strandstoelen gezeten en onder het genot van een biertje (Pulau Weh is islamitisch, dus je kunt niet overal bier krijgen - maar wel bij Freddie) gekeken naar de jongens die in de golven en met kokosnoten aan het spelen waren. Toen de wind aanzette en het donker werd, hebben we heerlijk gegeten. Daarna vielen we, met z'n viertjes in ons huisje, in slaap.

Dag 3: op de brommer het eiland rond
Wakker van de golven en de haan van de buren. Helaas: de zon had een vrije dag. Dat maakte het uitzicht niet minder magnefiek, maar een stranddag was het zeker ook niet. Eerst maar eens ontbijten. Er stond een buffet klaar met vanalles: vers fruit, gekookt ei, een soort quiche, worst, kaas... lekker hoor. Intussen krantje geladen op de iPad en de jongens wat huiswerk laten doen - vakantie is natuurlijk ook maar een betrekkelijk begrip. Toen ze daarmee klaar waren, ging Erik even met de mannen boven op onderzoek uit en hij kwam terug met een briljant plan: we gaan brommertjes huren!
Zo gezegd, zo gedaan. Voor 100.000 rupia per dag heb je een brommertje tot je beschikking, dus voor de prijs hoefden we het niet te laten. Het was alleen wel twintig jaar geleden dat ik op het snorfietsje van mijn moeder had gereden, dus ik was wat nerveus. Even leek het nog te gaan regenen, maar dat zette gelukkig niet door. En dus vertrokken we om op de brommer Pulau Weh te gaan verkennen.
We waren nogal een attractie onderweg. Tot onze eigen grote verbazing, eigenlijk. Want we hadden, precies tegenovergesteld aan de lokale gewoonte, zelf geen helm op en de kinderen wel, maar of dat nou de reden was? De wegen waren in ieder geval goed begaanbaar, er rijden meer brommers dan auto's en dus houdt iedereen ook rekening met je. Bovendien zijn er niet veel wegen, dus echt verdwalen lukt ook niet. Maar het gaf wel een enorm gevoel van vrijheid: we konden de jungle ruiken, stoppen waar we maar wilden...
Onderweg kwamen we heel wat dieren tegen. Geiten en koeien, maar ook behoorlijk agressieve Makaken, die er geen probleem mee hadden om als een meute wilde honden naar onze blote enkels te happen! Dat was vooral jammer toen we bij Point Zero (ook wel Kilometer Zero genoemd) kwamen, de meest noordelijke punt van Indonesië. Er staat een monument voor dit heugelijke feit, maar omdat er zoveel apen op de weg zaten, stopten we even. Thomas stapte af, werd meteen belaagd, struikelde en werd toen bijna echt aangevallen! De lol was er toen wel af. We zijn omgedraaid (niet dat we verder hadden gekund, de weg langs het monument is een rondweg en daarna moet je weer terug) en op zoek gegaan naar een plek om te eten. Die vonden we juist voor het echt begon te regenen, in Iboih. We kregen bami goreng, erg lekker. Een deur verderop konden we benzine 'tanken': het werd uit een grote ton geschept en met een gieter de tank in gegoten! Twee volle tanks voor 30.000 rupia...
De regen hield niet meer op en we besloten toch maar richting Freddie te gaan. Inmiddels was mijn witte tshirt dermate doorweekt dat ik nergens meer met goed fatsoen binnen kon stappen. Sterker nog: zelfs onderweg werd ik uitgelachen. Enige oplossing: de rugzak voorop dragen. Dat werkte gelukkig.
De rest van de middag hebben we gelezen, spelletjes gedaan en ge-"chelaxed", zoals de jongens het noemen. Morgen weer een dag!

Dag 4: Camel Trophy op Pulau Weh
We begonnen de dag met zon, maar jammer genoeg betrok de lucht al heel snel. Dat leverde problemen op in de ontbijtzaal: lekkage, overal. Maar stoïcijns dweilden Freddies mannen het water op, terwijl Freddie zelf het ontbijt stond te koken, bakken en snijden.
Even over tienen werdeen we opgepikt door Pauliene en Raqay - zij een Nederlandse van Aruba, hij uit Bukittinggi, Sumatra. Erik had haar al gesproken op de ferry, we hadden ze die eerste middag nog gezien op Freddies terras en nu gingen ze met ons een rondje over het eiland doen. Met de auto. We begonnen voorspoedig. Het eerste stukje hadden we al gereden op ons brommertje, alleen nu hoorden we dat die ene heuvel een voormalig Japans fort was, compleet met kanon. Toch leuk om te weten. Het plan was om vervolgens richting haven te rijden. Dat deden we ook, alleen hield ineens de weg op. Dat wil zeggen: de weg veranderde van een keurige asfaltbaan in een duidelijk nog verder te ontwikkelen zandpad. Wij dachten: dat komt zo wel goed. En Raqay ging met zoveel zelfvertrouwen de berg af, dat hij dat haast ook wel gedacht moet hebben. Maar toen hield de weg echt op... Landverschuiving, bomen, modder, de hele reutemeteut. Geen doorkomen aan. Er zat niks anders op dan te draaien en weer bergop te rijden. Jammer genoeg was de auto alleen geen 4WD. We zaten dus vast. Vlakbij een ravijn.
Vooruit. Achteruit. Iedereen eruit, behalve de jongens - en daar was ik natuurlijk niet blij mee, ik zag ze al van de rand afkukelen. En weer die krantenkoppen met de gedachte erbij: wat hadden ze daar dan te zoeken?
Het lukte niet. Graven, stenen zoeken om gaten mee te vullen, duwen... Het lukte niet. Bellen met kennissen van Raqay, bellen met Freddie, maar niemand had een 4WD om ons eruit te trekken. Uiteindelijk besloten de mannen hulp te gaan halen. En daar stonden Pauliene en ik dan. In de jungle. Met de jongens...
Een uurtje later zagen we iemand. Een klein mannetje, dat zorgelijk keek en 'problem, problem' mompelde. Daar had hij natuurlijk gelijk in. Hij verdween weer naar boven, dus wij stuurden Daan achter hem aan. Die gelukkig al weer heel snel terug kwam met het bericht dat onze mannen er ook aan kwamen. Met planken (gesloopt van een verlaten schuurtje in de buurt, hoorden we later).
Op z'n Camel Trophy's werden de planken voor en achter de wielen gelegd. Deze keer fungeerden Pauliene en ik als gewicht voor meer grip. Maar helaas: het leverde alleen een nieuwe manier op om een vuurtje te maken: de banden kregen de planken in de fik. En toen, net toen we het echt allemaal niet meer wisten, kreeg Raqay een briljant idee: de banden een beetje leeg laten lopen. En jawel: dat werkte!
We zijn in de haven gekomen, hebben heerlijke visjes gegeten, zijn bij de Hot Springs geweest (hoef je op zich niet voor om te rijden) en zijn uiteindelijk naar Iboih gereden, waar het water kalm is en je heel goed kunt snorkelen en duiken. Daar hebben we een biertje gedronken en de jongens hebben verbazend goede pannekoeken gegeten. En toen was het tijd om naar huis te gaan en weer lekker te gaan slapen...

Dag 5: eindelijk snorkelen
De zon is er! Meestal dan. Dus gauw ontbijten, vlug brommertjes gehuurd en op naar het strand van Ibioh. We huren snorkels en gaan op pad. De omstandigheden zijn niet zo ideaal als in Rawa. De zee is wilder (ook al zitten we in een baai), er is geen stuk zandstrand om even rustig te beginnen en het koraal zelf is zo goed als morsdood. Maar de vissen... Die zijn er wel, in overvloed en een enorme verscheidenheid! We zien die eerste keer meteen al zeesterren (wat zijn die groot), die ene vis uit Nemo en noem maar op.
Terug op het strand durf ik na het bekijken van de andere mensen (allemaal backpackers) mijn moslim-badoutfit wel uit te trekken en gewoon in bikini verder te gaan. Veel lekkerder. De jongens spelen op het strand en wij genieten van de zon. Dit is nou precies wat we ons bij vakantie voorstellen!
We gaan nog een keer het water in en zie die prachtige vissen die geen zeeduivels zijn en ook geen Portugeze oorlogsschepen, maar ze zijn wel mooi, bruin met wit gestreept en met heel veel scherpe stekels. En bij het diepe stuk komen we heeeeeeel grote vissen tegen, maar we hebben ook geen idee wat voor vissen dat zijn. Thomas heeft problemen met zijn snorkel, dus we gaan maar kort. Het is toch tijd voor de lunch bij Mama's Restaurant. Die ook al heerlijke pannekoeken heeft. Wij eten Chicken Kebab, wat totaal niks met kebab te maken heeft (behalve dan dat het stukjes kip waren) maar wel ontzettend lekker!
Nog meer zon, nog een stukje snorkelen op zoek naar de zeeschildpadden die hier ook schijnen te zitten. We zien ze niet. Thomas heeft nog steeds problemen, dus Thomas en ik stappen halverwege uit. Daan en Erik zoeken nog even verder, maar helaas... de dag loopt ten einde en we moeten terug. We hebben geen zin om in het donker te rijden en Freddie verwacht ons bij het eten. Dat weer heel erg lekker is. Daarna slapen we, een beetje verbrand maar zeer voldaan, weer heel erg lekker.

Dag 6: dansen op de vulkaan
De brommers stonden nog klaar, dus na het ontbijt vertrokken we snel. Want we hadden een missie: het vinden van de vulkaan en de waterval. Dat klinkt makkelijker dan het is, want we hadden alleen een heel globale route-uitleg en twee kaarten die je op z'n vriendelijkst vaag kunt noemen. Maar goed, inmiddels kennen we het eiland natuurlijk als onze broekzak.
En dus misten we de eerste afslag en zaten we voor we er erg in hadden aan de andere kant van het eiland. Omdraaien maar weer en terug naar de eerste de beste geasfalteerde afslag naar rechts. Daar stond wel een bord, maar pas na de afslag, verstopt achter een boom en ook nog eens alleen in Bahasa en dus voor ons onleesbaar. Maar we zagen het als een goed teken en vervolgden onze weg. Die overigens heel erg pas aangelegd was. En ineens was daar, aan onze linkerhand, een wandelpaadje. Zomaar, in the middle of nowhere. Zou dat dan misschien...? Dapper stuurde Erik zijn brommer het pad op. Ik kwam er iets minder dapper (lees: snel) achteraan. En jawel: aan het einde, daar was stinkende modder. Zwavel. Stoom. Wit uitgeslagen bomen. Een vulkaan!
Het was hartstikke gaaf: daar liepen we dan, met z'n viertjes. Verder geen mens in zicht. We klommen steeds hoger, we zagen stenen die gebakken waren door lava, met allemaal broze lagen er omheen en een nog keiharde binnenkant. We voelden de grond onder onze voeten veren - en ook hoe warm die grond was. We zagen poeltjes met kokend, borrelend water. Helemaal leuk!
Jammer genoeg lukte het daarna niet meer om de waterval te vinden en bovendien was het inmiddels erg warm en bijna lunchtijd. Dus stuurden we richting Iboih - nog even tegengehouden door de killer-monkeys, maar met z'n vieren waren we ze de baas.
Op Iboih hebben we lekker gegeten. Daarna zijn we wat verder doorgelopen om nog een ander stukje van het rif te zien. Daan heeft een pijlstaartrog gezien, zegt hij, en zeepaardjes. We wachten op de foto's van de (ouderwetse) onderwatercamera (met filmpje) om dat te bewijzen. Verder zagen we Nemo's Dora, weer veel zeesterren, papegaaivissen en noem maar op.
Op de terugweg werden we, in Sabang nota bene, nog aangehouden door de politie. Wat bleek: de jongens hadden een helm op, maar wij niet en het moest dus andersom (wij helm, jongens niet. Logisch...) De eerste agent keek heel boos en nors, maar gelukkig voor ons sprak hij helemaal geen Engels en had hij een heel wat vriendelijker collega die daar beter mee uit de voeten kon. Die wilde eerst ons paspoort zien. Hadden we natuurlijk niet bij ons, alleen een Nederlands rijbewijs. Daarna wilde hij ons naar het bureau hebben. Ondertussen reden de lokale mensen zonder helm in bosjes om ons heen, maar dat maakte blijkbaar niet uit en het leek me niet het goede moment om hem daarop te wijzen. Dus wij hebben stug volgehouden vriendelijk en naief te zijn. ('Sorry, we wisten het niet, geen idee, kijk, we zetten nu die helm op en laten onze kinderen wel van de brommer stuiteren zonder, maakt niks uit, naar het bureau? hoezo? ons hotel is vlakbij, sorry, we wisten het echt niet!') en uiteindelijk mochten we zonder bekeuring, zonder omkoping en zonder naar het bureau te gaan doorrijden, hebben we heerlijk Zuidafrikaans gegeten en was het weer een goede dag!

Dag 7: chelax!
We hebben dus helemaal niks gedaan, behalve in de zon liggen, in de hangmat hangen, lezen, beetje zwemmen, lekker eten en drinken en schelpen zoeken. Heerlijk. Prima laatste dag!

Dag 8: de weg terug
De wekker ging echt verschrikkelijk vroeg, maar ja, we moesten natuurlijk een boot halen. Dus nog één keer genieten van Freddies ontbijt en toen het busje in, terug naar de haven. Tickets waren geregeld, nu wel voor de snelle ferry. Dat klinkt lekker, maar het ding zat stamp- en stampvol. We hebben dus een uur hutjemutje gestaan, als haringen in een ton. Gelukkig was het nog vroeg en dus nog niet zo heel warm.
Dede stond ons weer op te wachten bij de haven van Banda Aceh en omdat ons vliegtuig pas om zes uur 's avonds vertrok, heeft hij ons rondgeleid door de stad. Eerste bestemming: de powerboat die door de tsunami vier kilometer landinwaarts is neergekwakt, bovenop twee huizen. Midden in een woonwijk. Ongelofelijk, onvoorstelbaar. Vooral als je op die boot staat, om je heen kijkt en je realiseert dat al die voornamelijk houten huisjes dus allemaal weg waren. Vlak bij de boot is een klein mini-museum met de meest verschrikkelijke foto's. Natuurlijk hebben we beelden gezien, maar de enorme, enorme puinhoop die na die golf achterbleef, met waar je ook kijkt tussen het wrakhout overal dode, door het water volledig opgezwollen mensen...
Op 20 februari gaat het officiële Tsunami-museum open. We mochten alvast (tegen een kleine betaling, 'voor de koffie van de bewakers') een kijkje nemen. Die verschrikkelijke foto's gaan dus een plek krijgen in dit prachtige gebouw. Het lijkt me absoluut de moeite waard straks.
Achter het Tsunami-museum ligt het Kerkhof, met de graven van Nederlanders die tijdens de Aceh-oorlog in de 19e eeuw zijn gesneuveld (en de graven van hun vrouwen en kinderen). Volgens mij wordt het bijgehouden door Defensie of door de één of andere Nederlandse stichting, want het ligt er opvallend goed bijgehouden bij. Wonderbaarlijk genoeg liggen alleen de Joodse graven in een ongemaaid hoekje van het kerkhof...
Daarna hadden we wel genoeg dode mensen gezien (vond Thomas) en zijn we naar het Aceh Museum geweest. Het museum zelf was niet heel erg indrukwekkend (wel leuk), maar wij werden door muziek een andere hal in gelokt. Daar waren jongens en (gehoofddoekte) meisjes bezig met dansrepetities - en wij mochten weer kijken! Heel bijzonder. Later bleek dat ze aan het oefenen waren voor de opening van het Tsunami-museum...
Dede bracht ons nog even naar een vissersboot die ook op het dak van een huis terecht is gekomen. Volgens het bord bij de boot op het huis, heeft de boot 56 mensen gered - maar volgens Dede klopte dat niet, en het lijkt ons ook niet zo heel erg logisch. Jammer genoeg sprak niemand die wij over de tsunami spraken genoeg Engels om er echt een duidelijk verhaal van te maken (en toegegeven: wij zouden inmiddels toch eigenlijk al wel iets meer Bahasa moeten spreken dan alleen 'Terimah Kasih')
Na de (meer dan overvloedige) lunch wachtte alleen het vliegveld nog... En toen was een heel bijzondere vakantie alweer afgelopen :-(

Huizense in Kuala Lumpur: Moskee

2011-02-08T21:07:00.000-08:00

(Uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 29 januari)
Ik ben eindelijk in een moskee geweest. Ik woon nu een jaar in Maleisië, een islamitisch land en ik had, tot vandaag, nooit een moskee van binnen gezien. Best gek. Tempels wel. Hindoetempels, Confucianistische tempels, Boeddhistische tempels… en kerken natuurlijk ook. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik ben er wel binnen geweest. Maar een moskee… Om heel eerlijk te zijn: ik durfde niet. Ik kan er niet precies de vinger opleggen waarom niet. Omdat ik me niet welkom voelde als vrouw, omdat ik geen idee had wat er wel en niet kon en ik niemand voor het hoofd wilde stoten – of omdat het er gewoon zo stil is. In al die tempels waren meestal heel veel toeristen – maar voor de moskees was het vaak behoorlijk leeg. Een foto maken van de buitenkant, daar bleef het meestal bij. Ik was hartstikke nieuwsgierig, maar stap maar eens in je eentje naar binnen…
Tot één van de collega’s van de Museum Volunteers op het briljante plan kwam een rondleiding te organiseren door één van de grootste moskeeën van Kuala Lumpur: de Masjid Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur – oftewel de officiële moskee van de staat waarin Kuala Lumpur ligt. Dat was natuurlijk een buitenkansje! Ook deze moskee kende ik wel, maar alleen van buiten. Hij staat ongeveer twee kilometer van ons huis, op de weg naar het stadscentrum. Ik ben er al minstens vijftig keer langsgereden, maar pas toen ik het hek binnenging, zag ik hoe gigantisch groot het was: 47.000 vierkante meter! Er is ruimte voor wel 17000 mensen!
Qua kleding was ik voorbereid: lange broek en shirt met lange mouwen, maar waar de schoenen precies uitmoesten en hoe je je hoofd bedekt houdt met een sjaal die er alleen maar af wil glijden… Gelukkig waren er minsten twintig anderen met dezelfde problemen en de zeven vrijwilligers die ons hielpen, deden heel lief of dat allemaal helemaal niet erg was. Onze officiële gids, een alleraardigste man met de volgens mij allerminst islamitische naam Bob, leidde ons naar de gigantische gebedsruimte met z’n koepel van dertig meter waar we ons konden vergapen aan enorme bewerkte houten deuren met sierlijke bloemmotieven, bewerkt marmer en geslepen glas. Ondertussen probeerde hij ons de beginselen van de Islam uit te leggen. En hij durfde zelfs een beetje kritisch te zijn. Waarna we, totaal onverwacht, werden getrakteerd op een lunch en een goodie bag. En we werden uitgezwaaid met de uitdrukkelijke uitnodiging vooral nog een keer terug te komen en mensen mee te nemen – want er zijn iedere dag tussen tien en zes vrijwilligers aanwezig om mensen rond te leiden.
Ik wou dat er meer Bob’s waren en meer van zijn collega’s. Ik denk dat de Islam wel een betere PR kan gebruiken. Dan had ik misschien al veel eerder naar binnen gedurfd – en anderen met mij. Alleen maar luisteren naar mensen (van weerskanten) die iedereen bang maken, daar doen we onszelf en anderen alleen maar mee tekort.

Huizense in Kuala Lumpur: Thuis

2011-01-16T04:50:00.000-08:00

(uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 15 januari)
Zo gaat het nou altijd met vakanties, hè: voor je er aan begint, lijken drie weken een heel behoorlijke tijd, maar als je eenmaal op vakantie bent, vliegen diezelfde weken voorbij. Dat is niet anders als je op vakantie naar Nederland gaat. Misschien gaat het zelfs nog wel sneller – wij zaten binnen een week al weer helemaal in het Hollandse ritme, daarbij geholpen door het feit dat de jongens gezellig konden meelopen op hun oude school en bij hun oude voetbalclub. Dat was misschien vijf minuten speciaal, onwennig en zelfs een beetje nieuw, maar binnen de kortste keren was het net of ze nooit waren weggeweest. Zo voelde de hele vakantie eigenlijk: alsof we helemaal niet weg waren geweest. Dat we na drie weken weer gewoon zouden vertrekken? Dat vergaten we voor het gemak even. Dat konden we makkelijk wegstoppen achter het weerzien met alle vertrouwde gezichten, de gezelligheid van de kerstdagen en het traditionele oliebollen bakken met de buren.
Tot een paar dagen voor vertrek. Niet dat wij dat nou meteen beseften, maar er waren ineens wel heel veel van die vertrouwde gezichten die ineens betrokken bij het gedag zeggen na weer een gezellige borrel. Want ‘ik denk niet dat we jullie nog zien voor jullie gaan’. Oef. Ja. Dat is waar ook: we blijven niet.
Het stomme is: dat blijft akelig. Natuurlijk hebben we dit jaar heel vaak afscheid genomen. Toen we zelf naar Maleisië vertrokken, maar ook van vrienden en familie die ons daar kwamen opzoeken. Maar het went niet. Die laatste dagen voor vertrek, daar ligt altijd een dekentje overheen. Een dekentje van verdriet en narrigheid. Want het was net zo gezellig en waarom moet het nu al afgelopen zijn? En wie heeft toch bedacht dat het leuk zou zijn om 11000 kilometer uit elkaar te gaan wonen? Ik merk zelf dat ik me vlak voor het afscheid steeds meer als een toeschouwer ga gedragen. Even van een afstandje kijken naar al die leuke, lieve mensen om ons heen, het proberen op te slaan op mijn netvlies, ze bijna opsnuiven. Heel bewust herinneringen opdoen waar ik een jaar op kan teren. En die laatste dag, die zou ik het liefst overslaan. Stop mij maar in het vliegtuig en ga maar.
Maar ook die laatste dag gaat voorbij. En de vliegreis ook. En voor ik er erg in had, stapte ik linea recta de zomer weer in, met overal groene bomen en kleurige planten om me heen. Niks geen druilerige grijze januari die zich maar voort lijkt te slepen. Ik stapte in mijn Myvi en reed zonder problemen weer links – en rechts, als het zo uitkwam. Ik kreeg weer knuffels, nu van mensen die me gemist hebben. Lekker. Selamat Datang – welkom terug in Maleisië. We zijn weer thuis.

Heimwee!

2010-12-08T18:22:00.000-08:00

Het is er dus toch eindelijk van gekomen: ik barst van de heimwee.
En het is verdorie nog niet eens zo lang geleden dat we in Nederland waren... Maar goed: in de zomer is het toch anders. Voor het strand hoef je niet naar Nederland. Zandvoort is wel gezellig, maar toch niet te vergelijken met Rawa, Langkawi of zelfs maar Penang. Voor het weer hoef je ook niet naar Nederland. Hier is het wel net zo vaak bewolkt, maar dan toch altijd nog meer dan warm genoeg om lekker te kunnen zwemmen. Dus in de zomer hoef je eigenlijk alleen maar naar Nederland voor het gezelschap (wat dan ook wel heel erg goed en gezellig was, dat dan weer wel!)
Maar nu is het thuis winter. En hoe: we horen berichten over sneeuw en ijs en kou... Dat hebben we hier niet. Wij hebben weliswaar wel stug Sinterklaas gevierd, maar dan wel terwijl het zweet van ons lijf drupte, met palmbomen op de achtergrond en banketletters die helemaal niet in de oven hoefden om warm te worden. Hier staan de winkelcentra bomvol met kerstbomen (een echte kost in Bangar Shopping Center slechts 790 rm. Bij Ikea is het dan toch goedkoper: 139 rm - maar de meeste bomen zijn natuurlijk gewoon nep). Kosten nog moeite worden gespaard: kerstballen, rendieren, sneeuwpoppen - en overal draait de Maleisische versie van Sky Radio op volle toeren alle mogelijke en de meest vreselijke kerstliedjes.
Daar krijgt een mens dus heimwee van. Dit mens tenminste wel.

Huizense in Kuala Lumpur: Petaling Street

2010-12-04T00:29:00.000-08:00

(uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 4 december)
Op Petaling Street is alles nep. De tassen, de rolexen en de dvd’s. Dat weet iedereen. Om de haverklap komen er mannetjes naar je toe met boekjes waaruit je de nieuwste filmtitels kunt kiezen, films die soms zelfs nog gewoon in de bioscoop te zien zijn. De laatste keer dat er zo’n mannetje naar ons toe kwam, waren wij net naar ‘Despicable Me’ geweest. De jongens hadden dubbel gelegen om die film en ik had me voorgenomen ‘m ooit aan te schaffen. Dus toen het mannetje met zijn boekje kwam, vroeg ik of die film al in zijn assortiment zat. Dat zat-ie. En de prijs: 8 ringgit, nog geen twee euro. Dat klonk te mooi om waar te zijn. Dus ik vroeg: ‘Is het wel een goede kopie?’. Hij hoefde er niet lang over na te denken. ‘No. Not really.’
Hoewel je in Petaling Street letterlijk struikelt over de illegale dvd’s, wordt er niet tegenop getreden. Sterker nog: het is hier gewoon lastig om aan eerlijke dvd’s te komen. In één van de keurige buurtwinkelcentra hier zat een even keurige cd/dvd-zaak, waar ik tussen alle dvd-boxen van bekende televisieseries ook ‘The Tudors’ tegenkwam. Keurig met een hologram erop en de waarschuwing geen illegale dvd’s te kopen – maar bij nauwkeurig bekijken (na het kopen) toch echt illegaal. En inmiddels kan ik minstens drie van dat soort winkeltjes opnoemen, waar een film 10 ringgit kost en je geen doosje om je dvd krijgt, maar een plastic hoesje met een gekopieerd covertje.
Het lijkt dweilen met de kraan open. Het distribueren van illegale dvd’s is strafbaar, maar de politie heeft de tijd noch de middelen om dat echt aan te pakken. De overheid heeft overwogen het bezit van illegale dvd’s en cd’s strafbaar te maken, maar die plannen hebben ze maar weer heel snel teruggetrokken. Als het al onhaalbaar is de distributeurs aan te pakken, is het helemaal niet te doen om iedereen te betrappen en te bestraffen die hun handelswaar in de kast heeft liggen. Misschien zou het helpen als ze iTunes meer open zouden stellen. Ik kan alleen de legale muziek daarop downloaden omdat ik een Nederlandse creditcard heb met een Nederlands adres. Maar met een Maleisische creditcard kun je alleen studieboeken downloaden. Zou iTunes openstellen misschien betekenen dat de censuur alle grip verliest? Tja. Dan blijkbaar toch maar liever piraterij.

Een weekendje lokaal

2010-11-29T04:45:00.000-08:00

Dit weekend stond ons eerste familie-weekend met Erik's collega's op het programma. Met de bus naar Ipoh (de derde stad van Maleisië, een paar honderd kilometer ten noorden van Kuala Lumpur) en dan naar The Lost World of Tambun - wat overigens meer een waterpark dan iets anders is.
Natuurlijk wisten we dat er een groot zwembad was met glijbanen. De zwembroeken zaten dus in de tas, net als mijn bikini. De meest degelijke nog wel, want dat er niet topless gezwommen kon worden, hadden we natuurlijk wel door (niet dat ik dat op mijn oude dag nog doe, maar toch... je hebt bikini's en bikini's natuurlijk). Maar ik had 'm best thuis kunnen laten. Een bikini, hoe degelijk ook, is namelijk 'not done' in een Maleisisch waterpark. Een beetje leuk, hip badpak trouwens ook niet. Er was hoegenaamd geen vlees te zien - ook niet bij de heren, overigens. In een Maleisisch waterpark, zo weten wij sinds zaterdag, gaat iederéén met minstens een broek tot de knieën en een t-shirt te water.
Daar moest ik even aan wennen. Ik voelde me eerst op z'n Hollands beknot in mijn vrijheid. Maar goed... de dames en heren en jongens en meisjes zwommen gezellig door elkaar heen. Niet alle hoofddoekjes bleken even goed bestand tegen de krachten die toch bij zo'n geweldige glijbaan komt kijken, maar als hij afvloog, deed niemand daar heel hysterisch over. En bruin worden? Daar zit je ook niet op te wachten als je dat van nature al bent. Dat is echt typisch de uitvinding van bleke Noordeuropeanen die de zon maar drie maanden per jaar te zien krijgen - als ze geluk hebben. Bovendien kun je met een t-shirt en een kniebroek best fijn alle plekken verstoppen die een bikini genadeloos blootlegt. Kortom: uiteindelijk mocht het de pret niet drukken.
Natuurlijk werd er ook gegeten. "En gedronken", zult u daar automatisch aan willen toevoegen. Ja, er werd gedronken. Water. En ranja. Dat was het. Geen bier, geen wijn, zelfs geen frisdrank. Ook dat was even wennen. Voor ons. De collega's zaten er niet mee. Die deden enthousiast mee aan het limbo-dansen en karaoke. Daar hadden ze geen bier, wijn of zelfs maar cola voor nodig.
Maar het meest bizar was het feit dat iedereen binnen vijf minuten - wat zeg ik, na één blik - wist wie de jongens en ik waren. Terwijl wij geen idee hadden wie zij waren. Dat was lastig. Want werkelijk iedereen die we in het waterpark tegen kwamen, kon in principe iemand zijn waarmee we in de bus hadden gezeten. Alleen herkenden wij ze niet. En dus hebben we de hele dag heel vriendelijk naar iedereen gelachen. Voor de zekerheid. Heel vermoeiend.
Gelukkig hadden ze in het hotel wel bier.

Huizense in Kuala Lumpur: Expatvrouw

2010-11-29T04:34:00.000-08:00

(Uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 20 november)
De meest gestelde vraag aan een expatvrouw is volgens mij: ‘Wat doe jij nou zo’n beetje de hele dag?’ Toegegeven: dat dacht ik zelf ook altijd. Wat doet een vrouw die in sommige gevallen 24 uur per dag een maid in haar huis heeft rondlopen die werkelijk alles doet wat je maar aan huishoudelijk werk zou kunnen verzinnen? Die niet mag werken – en die toch genoeg geld tot haar beschikking heeft, omdat haar man nou eenmaal genoeg verdient (en het bedrijf betaalt de huur, het schoolgeld en in ieder geval één auto)? ’n Beetje bij het zwembad liggen, lezen, nagels en haren laten doen, koffie drinken bij collega-expat-vrouwen… dat klinkt toch heerlijk? Hemels?
De werkelijkheid is natuurlijk anders. Bij het zwembad liggen en je nagels laten doen is inderdaad erg leuk, het feit dat iemand anders je huis schoonmaakt ook – maar zelfs het paradijs gaat vervelen. De belangrijkste vraag die expatvrouwen zichzelf hier stellen is: ‘Waar kan ik iets vinden waar ik mijn tanden in kan zetten?’. En zo verschillend als al die expatvrouwen zijn, zo verschillend zijn de oplossingen waarmee ze komen.
Ik heb nog nooit zoveel vrouwen met hun eigen onderneming gezien – hoe groot of klein dan ook. De één stort zich op het ontwerpen van tassen met foto’s erop, de ander ontdekt dat ze een prima fotograaf is en de derde maakt slingers van lokale batik-stoffen. Anderen storten zich op een studie – of op de sportschool. Die komen slimmer dan wel fitter terug dan ze ooit zijn geweest. Bij het zwembad liggen en nagels laten doen? Ja, prima – maar ze hebben er nauwelijks tijd voor.
Er is ook een grote groep die het niet kan vinden. Ze proberen alles: yoga, schilderen, hardlopen, koken… Maar het past ze niet. Ze zoeken allerlei redenen: het land is spiritueel gezien te ‘leeg’, hun echtgenoot werkt te veel, de school besteedt niet genoeg aandacht aan hun kinderen en je kunt niemand hier vertrouwen. Ze zijn niet gelukkig.
Na een jaar kan ik zeggen dat het niet makkelijk is een expatvrouw te zijn. Hoe paradijselijk het bestaan ook mag lijken, de medaille hééft een andere kant. Niet meer je eigen geld verdienen. Heel veel alleen zijn, omdat je man ofwel veel reist voor zijn werk, ofwel ontzettend lange dagen maakt ‘omdat we hier natuurlijk wel gekomen zijn om te werken’. Heel veel vrije tijd hebben, maar toch constant op de klok moeten kijken, omdat je kinderen hier niet zelf van school naar huis kunnen, of van huis naar een vriendje. En geen vrienden of familie om stoom bij af te blazen, want dat gaat nou eenmaal niet lekker via mail of Skype, en bovendien wil je niet klagen, want hee: je hebt een maid en een zwembad en alle tijd om je nagels en haren te laten doen…

Penang

2010-11-17T16:11:00.001-08:00

De kinderen hadden vorige week weer eens vrij. Niet vanwege een feestdag deze keer, maar vanwege studiedagen van de leraren. Jammer genoeg houden Erik's vrije dagen geen gelijke tred met die van de jongens - en ik had geen zin om twee dagen thuis rond te hangen. Gelukkig dacht de moeder van twee vriendjes van de jongens er net zo over en dus vertrokken wij woensdagavond naar één van de leukste eilanden van Maleisië: Penang.
Penang was één van de Straits Settlements, de Britse gebieden in Maleisië in de 19e eeuw. Chinezen uit Zuid-China werden aangetrokken door het werk in de tinmijnen en op de rubberplantages, bleven er wonen en trouwden lokale vrouwen (want de Chineze vrouwen mochten niet reizen). Hun afstammelingen worden afwisselend Straits Chinese, Peranakans of Baba Nyonya's genoemd en vormen een bijzondere gemeenschap met een cultuur die een mix is van Chinese en Maleise tradities en gebruiken. In Penang- en met name in de 'hoofdstad', Georgetown, is de Chinese invloed nog heel duidelijk zichtbaar met rijen (vaak keurig gerestaureerde) shophouses en tempels in ieder klein hoekje. Maar je hebt ook Little India - hoewel er daar ook genoeg Chinese tempels te vinden zijn, net zoals er moskeeën zijn in Chinatown.
We sliepen in het Copthorne, in Tanjung Bungah. Het kleine privé-strand bij het hotel hadden we echt voor ons alleen - en dat was meteen het grootste pluspunt van het hotel. De kamer was netjes, maar vochtig... Wel goedkoop, maar niet echt een aanrader dus.
Voor het hotel was de bushalte, waar ieder kwartier een bus naar Georgetown stopte. Voor 8 rm konden we met z'n zessen (twee volwassenen, vier kinderen) mee - een echte belevenis!
Ook voor het hotel: Het Toy Museum. Duur, maar hilarisch - de manier waarop dingen bij elkaar gezet is onnavolgbaar, maar het weerzien met ET was toch bijna emotioneel.
Twee dagen was absoluut veel te kort. We gaan zeker nog een keer terug - en dan mag Erik mee :-)

Huizense in Kuala Lumpur: Deepavali

2010-11-06T00:02:00.000-07:00

(uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 6 november)

Heel Kuala Lumpur staat deze week in het teken van één van de grootste Hindu-festivals die er gevierd worden: Deepavali. Het is een soort Hindu-kerstmis, met heuse Deepavali-hits op de radio en overal lichtjes en kleurige, glimmende versieringen. Het meest in het oog springend zijn de ‘schilderijen’ die met gekleurde rijst op de grond worden gemaakt. Het zijn pauwen, bloemen, mandala’s – sommigen metersgroot, andere klein, maar je ziet ze overal: in winkelcentra, op het station, bij school, bij de ingang van ons gebouw. En dat allemaal voor het feest van de lichtjes, zoals je Deepavali kunt vertalen.

Gisteren was de officiële feestdag voor Deepavali, maar eigenlijk duurt het feest van de lichtjes de hele maand, want er moeten natuurlijk allerlei voorbereidingen worden getroffen voor de vijf dagen die het hoogtepunt van Deepavali vormen. Er moeten koekjes worden gebakken, maar vooral moet alles nieuw en schoon worden gemaakt: van de gordijnen tot de kleding. Met Deepavali wordt immers de overwinning van het licht over donker en het goede over het kwade gevierd. Daar horen allerlei verhalen en legendes bij, die van Indiase streek tot Indiase streek verschillen. Maar de mensen uit het zuiden van India – en dat zijn net degenen die naar Maleisië zijn gekomen – vieren vooral de overwinning van Lord Krishna op demon-koning Narakaasura. Narakaasura heerste over wat nu Nepal is. Zijn macht was hem naar het hoofd gestegen en hij was verschrikkelijk voor alle goede en heilige mannen en zelfs voor de goden. De goden vroegen daarom op Lord Krishna hen kon komen redden. Dat deed hij natuurlijk: hij versloeg eerst het gigantische leger van Narakaasura en onthoofdde uiteindelijk de demon-koning zelf. De bevolking was bevrijd, en de 16.000 dochters van de goden in de harem van Narakaasura waren ook weer vrij. Om te bewijzen dat hij de demon echt had verslagen, keerde Lord Krishna naar huis met het bloed van Narakaasura op zijn voorhoofd gesmeerd. Om hem weer helemaal schoon te krijgen, wasten de vrouwen Lord Krishna met geparfumeerde olie. Sindsdien is het gebruikelijk om vroeg in de ochtend een oliebad te nemen – om zo de slechte dingen van het afgelopen jaar van je af te wassen.

We hebben wat versieringen in huis gehaald, want ze zijn erg vrolijk en kleurrijk. En olielampjes, die de hele dag en nacht hebben gebrand om het donker en kwaad op een afstand te houden. Maar het blijft wennen dat een officiële feestdag hier bijna nooit een feestdag voor iedereen is. Dat er nooit een dag is zoals eerste Kerstdag bij ons, dat iederéén thuis of bij familie is (of desnoods aan het wandelen is op het strand of in het bos). De Indiase Maleisiërs vieren nu feest, maar de Malay en de Chinezen werken en winkelen gewoon door.

Huizense in Kuala Lumpur: Special Massage?

2010-10-24T22:14:00.000-07:00

(uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 23 oktober)

Wat doe je als rechtgeaarde expatvrouw als je een beetje spierpijn hebt van het sporten? Dan laat je je natuurlijk masseren! We boffen: recht tegenover ons huis zit een prachtige spa, waar ze het pamperen tot in de puntjes beheersen. De slippertjes en dadelthee staan voor je klaar en als je je hoofd in het gat op de massagetafel legt, kijk je niet naar een stoffige vloer, maar naar een mooi bakje met een orchidee en een waxinelichtje. Heerlijk – vooral als je je dan anderhalf uur kunt laten masseren voor het bedrag wat we in Nederland neertellen voor een uur.

Maar we zouden geen Hollanders zijn als we niet vonden dat het ook best een beetje minder kon. Het kàn ook echt voor minder. En dus struinden we eens rond in de buurt. En warempel: toen we er eenmaal naar op zoek gingen, bleek onze buurt stampvol gelegenheden waar je ofwel je voeten, ofwel je hele lijf kunt laten masseren. Op alle mogelijke manieren: Zweeds, Thais, Chinees… noem maar op. En voor een prikkie. Zeg maar: anderhalf uur voor de prijs die we in Nederland betalen voor twintig minuten. Dat moesten we proberen. We, want de eerste keer kwamen we met z’n tweetjes. Het zag er keurig uit. En niks raars, want er hing zelfs een bordje op de muur dat er geen intieme massages gegeven werden. Dat stelde ons gerust, want ook wij horen verhalen over mannen die een ‘special massage’ krijgen aangeboden, met een ‘happy ending’ en op dat soort praktijken zaten wij niet te wachten. Maar het was prima, samen in een kamertje met een zacht lichtje, een dun matrasje met een batik lap er overheen en een pakje om aan te trekken (want een Thaise massage gaat niet bloot). Daarna kwamen twee kleine dametjes binnen, die ons vrolijk in allerlei onmogelijke bochten probeerden te vouwen en letterlijk over ons heen liepen. Het hielp wel: nergens last meer van.

Gisteren had ik weer eens spierpijn, dus ik dacht: dat kan ik ook best zelf. Maar nu was het toch vreemder. De masseuse die ik deze keer toegewezen kreeg, keek ronduit verbaasd toen ze mij aantrof op het dunne matrasje. En niets ten nadele van de massage die ze mij gaf, maar het ontspande toch behoorlijk moeilijk toen de man in het kamertje naast me wel heel enthousiast begon te kreunen – veel meer dan het gewicht van een kleine Thaise die op je rug staat rechtvaardigt. Ik spreek geen Thais, de masseuse nauwelijks Engels, dus ik kon er niet naar vragen. En al had ik dat wel gekund, dan nog vraag ik me af wat het antwoord zou zijn. Waarschijnlijk verdient de masseuse zo iets bij – en dat neem ik haar niet kwalijk, maar het geeft mij wel een naar gevoel. Dus wat doe ik? Ik steek mijn kop maar in het zand. En de volgende keer ga ik gewoon weer naar de spa recht tegenover ons huis.

Nog even geduld aub

2010-10-20T04:12:00.001-07:00

Sorry. Jullie zitten natuurlijk allemaal te wachten op een verslag van onze reis naar de Taman Negara - maar helaas: de jongens zijn een beetje ziek en ik heb dus nog geen tijd... :-( Om in de stemming te komen wel vast een filmpje:

Huizense in Kuala Lumpur: Taxichauffeurs

2010-10-19T17:38:00.000-07:00

(uit De Gooi- en Eemlander van 9 oktober 2010)

Met een eeuwigdurende zomer en de lage kosten voor het levensonderhoud blijft er voor ons Nederlanders natuurlijk akelig weinig te mopperen over in Kuala Lumpur. Gelukkig hebben we de taxichauffeurs nog! Kan het erger dan in Amsterdam? Ja, dat kan – en nog veel erger ook.

Waar wij in het westen geneigd zijn te denken dat Aziaten zo heerlijk dienstbaar zijn, lijken de taxichauffeurs in Kuala Lumpur te denken dat hun klanten er voor hen zijn. Het is altijd maar de vraag of hij je mee wil nemen. Dat hangt helemaal af van het tijdstip van de dag, of hij slaap heeft, de verkeerssituatie op de wegen en het bedrag dat je wilt betalen. Natuurlijk staat er op iedere taxi een heel groot bord: ‘Dit is een taxi met een meter. Onderhandelen is strikt verboden’. Maar dat is puur voor de schijn. Van de tien taxi’s heeft er één een werkende meter. Bij vijf zit er wel een meter in, maar die doet het helemaal niet. En de rest weet niet eens wat een meter is. Een taxi kost hier helemaal niet veel en dus laten de meeste toeristen (en nieuwe expats) het onderhandelen er maar bij zitten. Ook omdat de kans vrij groot is dat je een taxichauffeur treft die niet of nauwelijks of onverstaanbaar Engels (lijkt) te spreken. Voor andere mensen is het een kwestie van principe geworden. ‘Ik bèn geen toerist, ik weet hoeveel het kost, probeer me niet af te zetten’. Dat kan er soms voor zorgen dat het even duurt voor je naar huis kunt, vooral als je op een toeristische plek als Chinatown een taxi probeert te vinden. Wij hebben die principes ook wel, behalve als het heel laat is, als we moe zijn of als we vinden dat de prijs die de chauffeur wil hebben niet te gek veel boven onze prijs ligt.

Goed, als je er uit bent, ga je in de taxi zitten. Ook dan is het altijd weer een verassing wat je aantreft. Alle taxi’s zijn Proton’s, de nationale auto van Maleisië. Nieuwe Proton’s zijn prima. Maar je hebt ze ook zonder vering, met allerlei kleedjes of met zwart folie op de ramen, wat er voor zorgt dat je geen zon in je gezicht krijgt, maar ook dat je niet kunt zien welke route ze nou weer nemen. We hebben één keer een taxi gehad die zo verschrikkelijk stonk dat het leek of hij als urinoir was gebruikt. En een taxi die alleen van buiten open kon. Verder hangt de muziekkeuze af van de leeftijd en het ras van de chauffeur. Rekening houden met zijn passagier? Ben je gek! Hij neuriet stoïcijns mee met zijn eigen Chinese, Arabische of Bollywood-deuntjes. Heel leerzaam, dat wel…

Van de week was ik tegen Nora, onze hulp, dus eens ouderwets Hollands over die akelige taxi’s aan het zeuren. Tot mijn verbazing knikte ze. ‘Slechte mensen, mem, die taxichauffeurs. Ze proberen ons zelfs af te zetten als we op weg zijn naar de kerk!’. Dus één ding moet je ze nageven: ze behandelen ons wel als echte Kuala Lumpianen!

Trots!

2010-10-08T18:04:00.000-07:00

Het is hier hartstikke druk wegens de aanstaande verjaardag van Daan en het bezoek van mijn schoonouders, maar ik wilde jullie toch even mee laten genieten van het verslag van Daan's eerste cross country-run vorige week... Kijk even bij 'ISAKL Cross Country', kopje 'Garden Dragons Cruise to Cross Country Title' en dan de vijfde alinea. Verder zijn we niet trots ofzo.

Huizense in Kuala Lumpur: Virtueel bakkie koffie

2010-09-28T16:18:00.000-07:00

(uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 25 september)

Het nieuwe is er een beetje af. We zitten hier nu acht maanden en het leven hier begint eigenlijk verdacht veel op het leven thuis te lijken. School, werk, boodschappen doen: het gaat hier allemaal net zo hard door als in Nederland. Nou ja, figuurlijk dan. Want echt hard gaat het niet: ‘even’ boodschappen doen duurt hier op de één of andere manier toch altijd minstens twee uur. Vraag me niet waarom, maar sneller lukt het niet, terwijl we tot vorig jaar iedere zaterdag in een uur de Albert Heijn door waren. In het begin kon ik dat nog verklaren door het feit dat we nog zoekende waren naar wat we nou precies wilden kopen – al die nieuwe, onbekende spullen, kruiden en merken-, maar inmiddels weten we dondersgoed wat we nodig hebben en hebben we zelfs weer een vaste route. Dus daar kan het niet aan liggen.

‘Even’ de kinderen van school halen, duurt hier drie kwartier. Niet omdat de school zo ver is, maar omdat we altijd in de file staan. En ik werk dan officieel wel niet meer, maar daar staat tegenover dat Erik voor minstens twee werkt. Kortom: het is dat de zomer hier nooit ophoudt, dat de vakanties en vrije dagen gevuld worden met exotische bestemmingen en dat we soms echte apen door onze speeltuin zien slingeren, maar anders…

Het thuisfront lijkt er inmiddels ook aan gewend dat we weg zijn. In het begin werden we plat geskypt door iedereen. We gaven aan de lopende band digitale rondleidingen en het voelde heel bijzonder om iedereen zomaar in de huiskamer te kunnen halen – en om bij hen uit het raam te kunnen kijken wat voor weer het in Nederland was. Inmiddels zijn alleen de die-hards nog wel eens online. We doen het niet meer voor een beetje virtueel bij elkaar op de koffie. We willen elkaar echt zien. We willen geen digitale rondleiding, maar een rondleiding in het echie. Zodat ze weten hoe het ruikt, voelt, smaakt, proeft hier. Dat virtuele is best leuk, maar het is niet echt. Het blijft een plaatje op een beeldscherm. Dat heb je op een gegeven moment wel gezien. Dat snap ik wel, dat hebben wij ook. En dat geeft niets. Maar daarom is het wel extra geweldig als mensen van thuis de moeite nemen om hier heen te komen, zoals mijn vriendin dit weekend. Ik ga haar niet alleen rondleiden in ons huis, maar in ons hele nieuwe leven hier. Helemaal leuk en spannend. En dat kan toch echt alleen maar ‘live’.

'n Luizenleventje

2010-09-22T23:25:00.000-07:00

Oké, oké, we weten het nu wel: we leiden een luizenleventje. Inclusief luizen, zo bleek vandaag bij de controle op school. Volgens de school nurse hebben de beestjes een voorkeur voor blonde koppies. Wij zijn dus de hele dag aan het kammen en wassen.

Haveman maakt debuut voor KL Vikings

2010-09-18T03:36:00.000-07:00

Na acht maanden trappelen mocht Erik vandaag eindelijk weer de wei in voor een echte voetbalwedstrijd. Argon 3 werd met pijn in het hart verruild voor de KL Vikings, maar eerlijk is eerlijk: de overeenkomsten zijn groter dan de verschillen. Op de temperatuur na dan...

ps: oh ja, voor wie echt geïnteresseerd is: de eindstand was 2-0 voor de KL Vikings!

In de schoolbanken

2010-09-17T20:49:00.000-07:00

Dat zwarte gat waar ik zo bang voor was, dat bestaat dus helemaal niet.

Ik dacht dat ik als expat-vrouw mijn dagen zou slijten aan het zwembad, bij de Nail Shop en de kapper of in de Coffee Bean en de Starbucks, maar niets is minder waar. Het is druk.

Helemaal nu afgelopen dinsdag mijn training tot gids in het Nationaal Museum is begonnen. Tot maart leer ik iedere dinsdagmorgen alles over de geschiedenis van Maleisië, over de culturen, de religies en noem maar op. In de loop van die maanden wordt ik geacht drie keer een presentatie te geven. De eerste hoeft maar over één voorwerp in de collectie te gaan en hoeft maar drie minuten te duren, de tweede gaat over twee voorwerpen en duurt vijf tot zeven minuten en de laatste keer moet ik een kwartier volpraten over één van de vier galerieën waaruit het museum bestaat. Daarna moet ik in staat zijn om minstens één keer per maand toeristen in een uur door het museum te loodsen, terwijl ik ze ondertussen wijzer maak over hoe Maleisië Maleisië is geworden.

Afgelopen dinsdag was het nog heel globaal. Er moesten wat huishoudelijke zaken geregeld worden (foto's voor nog een pas, waarmee wij 'gidsen-in-spe' door het museum mogen dwalen) en natuurlijk kregen wij een eigen rondleiding. Dinsdag begint het echt. Bij het begin: de prehistorie. Ik heb er zin in. En als jullie nou hierheen komen, dan kan ik vanaf maart die rondleiding natuurlijk speciaal voor jullie in het Nederlands doen!

Ho Chi Minh: stad met twee gezichten

2010-09-11T19:06:00.000-07:00

Erik moest voor zijn werk naar Ho Chi Minh City en de jongens hadden Hari Raya-vakantie (suikerfeest). Wat doe je dan? Dan ga je met z'n allen mee naar Vietnam! We kropen bij Erik in het hotel (heel sjiek: het New World Hotel) en gingen op pad.

Het leuke van Ho Chi Minh City is dat je er kunt lopen. Soms lijkt het wel een beetje op een hindernisbaan, dat wel: de stoepen staan bijna net zo vol met brommertjes als de straten en anders zitten er wel mensen met spulletjes die ze verkopen. Oversteken is een vak apart. Er liggen wel zebrapaden en er zijn stoplichten, maar daar trekt niemand zich wat van aan. Als je naar de overkant wil, dan begin je gewoon héél rustig de straat over te steken, stapje voor stapje. En dat gaat dan goed. De brommertjes wijken uit, de auto's vaak ook wel. Het lijkt een gekkenhuis, maar eigenlijk rijdt iedereen heel rustig. Als je dat weet en onder de knie hebt, zijn een heleboel bezienswaardigheden gewoon lopend te bereiken.

Dag 1: Ho Chi Minh Stad

We zijn begonnen bij de Ben Thanh Market, waar je echt alles kunt vinden wat normaal gesproken wordt gegeten, gedragen of gebruikt: kleding, groenten, kruiden, koffie, snoepjes, varkensoren... Hoewel er in de Lonely Planet staat dat je hier hard moet afdingen, omdat de prijzen hoger liggen dan elders is dat ons niet gelukt. In de winkeltjes wordt een officiële boekhouding bijgehouden. Daarna staken we de gigantische rotonde over (heeeeeeel voorzichtig). Niet ver van de markt ligt namelijk het Fine Arts Museum, in een prachtig geel, wit gebouw. Het bekijken is een beetje behelpen, er staat weinig uitleg bij, maar het is wel bijzonder om te zien, vooral de politiek correcte kunst op de tweede verdieping.

Een ijsje later hobbelden we weer over straat, kochten twee prachtige schilderijen bij één van de vele galerietjes, maar toen raakten we een beetje de kluts kwijt. Dat werd natuurlijk meteen opgepikt door een paar heren op 'cyclo', die ons best naar het War Remnants Museum wilden brengen. Dat museum is een must. Hoewel wel vreselijk subjectief en af en toe irritant propagandistisch laat dit museum als geen ander zien hoe nutteloos en verschrikkelijk oorlog is. Speciale aanrader: de bijzondere expositie op de derde verdieping, Requiem Exhibition, een verzameling foto's van fotografen die in veel gevallen zelf de wat ze hier noemen Amerikaanse Oorlog niet hebben overleefd. Een groter contrast met het vredige hotel-zwembad kun je eigenlijk niet bedenken - maar lekker was dat wel.

Dag 2: de Mekong Delta

De volgende dag stond ons eerste tochtje op het programma (geboekt bij Sinhbalo Adventures, niet de goedkoopste, maar wel een aanrader): naar de Mekong Delta. We bleken maar met z'n drietjes (altijd fijn)! De tocht naar My Tho was lang, maar er is genoeg te zien onderweg: de typische vrouwtjes met hun hoedjes in de rijstvelden, de graven die midden in diezelfde rijstvelden staan, de restaurantjes langs de weg, waar je even lekker in een hangmat kunt relaxen... In My Tho wachtte onze boot, met rotan-strandstoelen. We voeren over de Mekong, langs de floating fish farms, voor we voor een kopje thee en vers fruit aanlegden bij een fruitkwekerij. Daarna volgde een tochtje door de kanalen, met heel veel modderkruipertjes, prachtige vlinders en rust. De volgende stop was de plek waar ze coconut candy maken. Zoals onze gids al zei: alles in Vietnam wordt gerecycled en dus wordt ook de hele kokosnoot gebruikt: de buitenkant om een vuurtje te maken, het uitgeperste vlees wordt veevoer en de melk uiteindelijk een soort toffee. En toen stond diezelfde gids ineens voor m'n neus met een fles vol slangen. En een klein glaasje erbij... Slangenwijn. Goed voor je gewrichten - en dat spreekt de Vietnamezen in de Mekong Delta erg aan, aangezien die een groot deel van de dag voorovergebukt in de rijstvelden staan. Drie glaasjes slangenwijn per dag en het komt helemaal goed met je rug - geloven ze...

De lunch was heerlijk, de tocht over de Mekong terug en precies toen we in ons busje zaten, barstte de tropische regenbui los, dus al met al een prima dag.

Dag 3: Ho Chi Minh Stad

De taxichauffeur zette ons af bij weer een prachtig Frans koloniaal gebouw: het History Museum, gebouwd in 1929. Een zowaar logische route leidde ons via de prehistorie en de Bronstijd naar de verschillende dynastieën. Wonderbaarlijk genoeg ontbreekt de periode waarin de Fransen Vietnam als een onderdeel van Indochina overheersten compleet, maar wel duidelijk is dat voor die grote oorlog met Amerika Vietnam al het toneel was van talloze veldslagen met Chinezen, Cambodianen en Mongolen.

Aan de overkant konden we nog even een blik werpen in de Temple of King Hung Vuong, voor we naar links afsloegen, de botanische tuinen en vooral de dierentuin in. Ervaringen in Kuala Lumpur en Melaka hebben ons al wel geleerd dat we de dierentuinen hier vooral niet moeten vergelijken met die in bijvoorbeeld Emmen (met als positieve uitzondering de dierentuin van Singapore). De verblijven van de giraffen en de herten maken wel duidelijk dat ze hard proberen zichzelf te verbeteren, maar de gibbons en de urang utans moeten het nog steeds doen met een veel te klein hokje. Ook bijzonder: in het hok waarin drie grote pythons waren gehuisvest, liep een heel gezellig caviaatje rond. Zo eentje die wij in Nederland als huisdier hebben. Nu weten we heus wel dat pythons geen vegetariërs zijn, maar ik vond dit ook wel weer een beetje zielig...

De volgende stop (na weer een paar bijzonder spannende oversteek-momenten) was de Jade Emperor Pagoda - een juweeltje, zo verstopt in een steegje dat je er voorbij loopt als je niet heel erg oplet. De jongens waren vooral onder de indruk van de honderden schildpadden die daar om de één of andere reden in een vijver werden gehouden - op verschillende schilden waren teksten geschreven die wij natuurlijk absoluut niet konden ontcijferen, een heel bijzonder gezicht. Binnen was het kleurrijk, het houtsnijwerk is prachtig en de wierrook bijna adembenemend. Erg, erg mooi.

En toen wisten we zowaar helemaal zelf de weg terug naar ons hotel!

Dag 4: de Cu Chi Tunnels

Op de laatste dag gingen we nog even met de gids mee naar een plek ten noordwesten van de stad, Ben Dinh. Daar zijn de Cu Chi Tunnels, waar ooit de Vietcong guerrillas leefden, vochten en in heel veel gevallen ook stierven. Het tunnelnetwerk werd in de jaren zestig legendarisch omdat het zorgde dat de Vietcong een gebied kon controleren dat slechts dertig tot veertig kilometer van Saigon lag. Het netwerk bestond uit meer dan 250 kilometer tunnel - er waren plekken om te wonen, opslagruimten, ziekenhuisjes, wapenfabriekjes... en dat allemaal ondergronds. De tunnels maakten verrassingsaanvallen mogelijk en zorgden dat de guerrillas spoorloos konden verdwijnen. Dat vonden de Amerikanen (en de Zuid-Vietnamezen) natuurlijk niet prettig - en zo werd het gebied uiteindelijk volledig plat gebombardeerd, gebuldozerd en bestookt met chemicaliën, benzine en napalm.

Het bezoek aan die tunnels - waar Erik en ik absoluut niet inpasten, alleen Thomas en Daan konden er redelijk in en uit - was ontzettend indrukwekkend. Met de nadruk op ontzettend, omdat ook hier ineens weer even heel duidelijk werd dat Vietnam misschien niet economisch, maar wel politiek nog steeds communistisch is. Bij het filmpje over de strijders klonk triomfantelijke marsmuziek - bij het tonen van de meest verschrikkelijke vallen die werden opgezet voor de vijand, maar ook bij het vertellen over hoeveel slachtoffers er aan de Vietcong-kant waren gevallen (van de 16000 strijders overleefden maar 6000 de oorlog). Tja... Onze gids bleek een oudstrijder van de Zuid-Vietnamezen en leek oprecht opgelucht dat wij niet stonden te springen om een paar rondjes te vuren op de schietbaan. Daar hadden we echt geen zin in.

En zo kwamen we terug in Ho Chi Minh, aten nog wat pho (noodle soup) bij het restaurant waar Bill Clinton in 2000 ook heeft gegeten en pakten onze spullen. Wat een indrukken hebben we mee naar huis genomen! Zoveel moois en zoveel naars. Een heel bijzondere stad.

Terug van weggeweest: Huizense in Kuala Lumpur!

2010-09-11T17:17:00.000-07:00

(uit De Gooi- en Eemlander van zaterdag 11 september)

De grote vakantie is voorbij – lang leve de vrije dagen! Sinds de school weer is begonnen, hebben we nog geen volledige schoolweek gehad. Want alsof het nog niet genoeg is dat vrijwel alle feestdagen van zowel moslims als christenen als hindoes als Chinezen worden gevierd, hebben we ook nog eens twéé dagen waarop het bestaan van Maleisië als staat wordt gevierd. En voor het gemak vieren we die dagen niet aansluitend, na elkaar, nee, er zitten twee weken tussen.

Vorige week was het Merdeka Day. ‘Merdeka’ is Maleis voor onafhankelijkheid. Op 31 augustus 1957 werd de Maleisische onafhankelijkheid door de ‘vader des vaderlands’ Tunku Abdul Rahman uitgeroepen op het mooiste plein van Kuala Lumpur, dat sindsdien heel toepasselijk als Merdeka Square door het leven gaat. Normaal gesproken gaat die viering gepaard met veel vertoon van patriottisme – maar dit jaar viel Merdeka Day midden in de ramadan, dus al te uitbundig gefeest werd ongepast geacht. Natuurlijk hingen (en hangen) alle gebouwen vol met vlaggen, waren de programma’s waarin de lof van de Maleisische natie werd bezongen niet van het scherm te krijgen en rijden auto’s rond met kleine vlaggetjes, alsof niet Spanje maar Maleisië de wereldcup heeft gewonnen. Maar onafhankelijkheidsdag zelf moest het met een naar verhouding sobere parade doen in een stadion. En de niet-moslims? Die trokken zich nergens wat van aan en deden wat iedereen hier altijd doet op een vrije dag: winkelen.

Gelukkig is er volgende week een herkansing. Want in 1957 was Maleisië nog niet helemaal compleet: het duurde namelijk nog tot 16 september 1963 voor Sabah en Sarawak (op Borneo) zich ook bij de Maleisische Federatie voegden. Dat was nog geen nationale feestdag, maar dat is het dit jaar voor het eerst wel: Malaysia Day. Geen parades op deze dag, binnen of buiten een stadion, maar meer een volksfeestje met sociale, culturele en sportieve evenementen, om ‘het begrip tussen de verschillende rassen te versterken’. Dat is nogal een ding hier: ‘Satu Malaysia’ – het ideaal van één Maleisië waar iedereen, ongeacht ras of religie, zich zou moeten thuisvoelen. De overheid stopt in ieder geval ladingen geld in radio- en televisiespotjes, patriottistische liedjes met titels als ‘We R Malaysia’ en grote borden langs alle snelwegen. Als eigenwijze Hollander krijg ik er helemaal de kriebels van. Want helemaal één zijn ze helemaal niet. Daarvoor maakt diezelfde regering namelijk zelf veel te veel onderscheid tussen de rassen. Op werkelijk ieder officieel document moet je aangeven wat je achtergrond is – iets wat in Nederland juist ondenkbaar is en als discriminerend wordt ervaren, is hier de normaalste zaak van de wereld. Zolang dat zo is, vraag ik me af of al die feestdagen wel helpen.

Waar blijft dat ritme nou?

2010-08-29T21:14:00.000-07:00

School is weer begonnen. Nou ja, soort van dan. Afgelopen woensdag was de officiële eerste dag. Hartstikke spannend natuurlijk, want wéér een nieuwe klas met nieuwe kinderen, wéér een nieuwe juf... En nu niemand meer die rekening houdt met het feit dat de jongens nog maar sinds februari Engels aan het leren zijn. Nee, ze moeten gewoon mee met de rest. Dat is best heftig en best heel vermoeiend, maar gelukkig gaan zowel Daan als Thomas allebei nog steeds vrolijk naar school.

Maar er is nog geen sport (de proeftrainingen voor de Dragons beginnen deze week, ook al zo spannend), er is nog geen pickup (dus we staan na school gezellig met z'n allen een uur in de file om van het terrein af te komen en er is nog geen Nederlandse school (Daan begint woensdag). Wat er wel is: Merdeka Day, morgen. Merdeka Day is de Maleisische onafhankelijkheidsdag en dat is reden voor nog meer patriottisme dan normaal. Op werkelijk ieder gebouw prijkt minstens één gigantische vlag, de meeste auto's rijden rond met vlaggetjes, op tv volgt het ene programma over alles wat Maleisië bereikt heeft het andere op en 'Satu Malaysia', één Maleisië, wordt vaker geroepen dan je durian kunt eten. Toch is de viering dit jaar sober, omdat het nog ramadan is. Dat is volgende week afgelopen - dus dan hebben we wéér vrij.

Leuk hoor, al die feestdagen, maar zo is in het ritme komen er natuurlijk niet bij.

Het is weer voorbij, die mooie zomer

2010-08-19T00:11:00.000-07:00

Nou ja, niet echt natuurlijk. Hartstikke zomer nog hier. En op zich geeft het wel rust, dat besef dat je echt niet bij ieder zonnestraaltje naar het zwembad hoeft. Zonnestraaltjes genoeg, komt dat zwembad vandaag niet, dan komt het morgen wel.

Maar onze zomervakantie in Nederland zit er wèl op. Het was een enorm feest, compleet met veel te veel drank, lekker eten en fantastische mensen om ons heen. We hebben genoten van de bitterballen, de koeien, alle mensen op hun fiets en massages van Jelle. We hebben ons verbaasd over de houding van Nederlandse verkoopsters (Maleisische dienstbaarheid went nogal snel), de OV-chipkaart en het totale ontbreken van bergen plastic zakjes op de weg. En de files op de A1... nou ja, die zijn toch eigenlijk min of meer hetzelfde als de files hier, dus dat maakt niet veel uit.

Vooraf kon ik me niet zo heel goed voorstellen hoe deze vakantie in eigen land zou gaan vallen. We zijn natuurlijk nog maar net weg uit Nederland. Zouden we wel terugwillen naar KL? En wat zouden de jongens er van zeggen? Ik had me geen zorgen hoeven maken. Want wonderlijk genoeg bleek nog voor we bij de voordeur waren al dat KL al best een beetje 'thuis' is. We kregen een nog bredere grijns dan normaal van de bewakers, onze meubels leken ook blij ons te zien en Nora stond nog net niet te springen, want 'het was zo stil geweest in huis'.

De spijkerbroeken konden weer in de kast, de vestjes ook - en de zwembroeken en bikini's konden weer tevoorschijn komen. De zomer is voorbij. Leve de zomer!

Huizense in Kuala Lumpur: Postkantoor

2010-07-02T03:16:00.000-07:00

(uit De Gooi- en Eemlander van vrijdag 2 juli)

Wie denkt dat Zuid-Oost Azië een synoniem is voor technologische voorsprong, heeft het mis. Computers zijn hier overal te krijgen (en goedkoop ook), maar het gebruik ervan is nog lang niet zo diep doorgedrongen in de samenleving als in Nederland. Een afspraak in het ziekenhuis? Die schrijft de assistente, gezeten achter haar bureau vol stapels papieren en kladjes, gewoon met een ouderwetse blauwe ballpoint in een dikke papieren agenda. En je krijgt een in stukken geknipt A4-tje – waar de notulen van de laatste vergadering nog achterop staan – mee voor thuis.

Toen wij onze bankrekening openden, wilden we natuurlijk graag internetbankieren. Deden we thuis ook, hartstikke handig. En ja hoor, dat kon. Geen enkel probleem. Nou ja, behalve dan dat je nog lang niet bij alle bedrijven kunt betalen via internetbankieren. De telefoonrekening en de elektriciteitsrekening gaat wel. Maar de gasrekening (een totaal van maar liefst 11 ringgit), daarvoor moet je naar het postkantoor. Een vreemdeling mag dan misschien denken dat het postkantoor er is om brieven en andere post te versturen, maar dan heeft hij het mis. Het postkantoor is namelijk de plek waar je je rekeningen betaalt (of je stuurt een cheque – jawel, die zijn hier nog volop in omloop – naar het gasbedrijf, maar dan moet je toch ook naar het postkantoor, dus daar schiet je niet veel mee op).

Het postkantoor is een bijzondere plek. Ten eerste zitten er altijd minstens vijf mensen te wachten. Zo ook vandaag. Er staan twee mensen, een gesluierde vrouw en een man, achter de balie en die laten zich niet haasten. Het zal hun tijd wel duren. Of er nou vijf of vijftien man staan te wachten: ze gaan er geen stap harder van lopen. Er is een nummertjesapparaat. De gebruiksaanwijzing is in Bahasa, maar ik begrijp dat ik op de ‘Q’ moet drukken voor een nummertje. Er staat alleen helemaal geen ‘Q’ op het apparaat. Alleen een ‘A’. Gelukkig levert dat ook een nummertje op. Hoewel het druk is, zit er niemand naast de collega-Europeaan. Ze laten liever een veilige ruimte van twee stoelen tussen die witte man en henzelf. Hij ziet er niet heel gevaarlijk uit, dus ik durf het wel aan. En dan begint het wachten. Sommige mensen pakken een nummertje en gaan dan weer weg – ze gokken er blijkbaar op dat het zo lang duurt dat ze nog wel even kunnen gaan plassen, maar dat vind ik een te grote gok. Iedereen die wel binnen blijft, pielt een beetje met zijn of haar mobiele telefoon. Maar er hangt een bordje: ‘Jangan Bising – Be Silent’ en dat is het. Gebeld wordt er buiten. Zo wordt het wachten een bijna meditatieve ervaring. Rustgevend. Eigenlijk best lekker, zo’n half uurtje ontspannen. En dat voor maar 11 ringgit. Daar kan geen internetbankieren tegenop.

Fijn een stukje rennen

2010-06-27T16:51:00.000-07:00

Zondagmorgen, kwart voor zes. De wekker gaat en Thomas is helemaal in de war. "We hoeven niet om zes uur op vandaag. Het is geen maandag!'

Gelijk had-ie. Maar we moesten wel zo vroeg op, want mama had het in haar hoofd gehaald om samen met Liza de 5 km-loop te doen van de KL Marathon. Om zeven uur troffen we elkaar bij het Hilton, om iets voor half acht liepen we het laatste stukje naar Merdeka Square en zagen we uit het donker ineens duizenden lopers opdoemen. Waanzinnig. Een half uur later liepen Liza en ik er zelf.

Het was druk, het was toch nog erg warm en het was iets langer dan ik dacht (net toen ik dacht dat we er waren, zat er nog een knik in de route. Dat viel tegen). Maar we hebben het gedaan!

En volgend jaar doen we het zeker weer!

Een nachtje weg van de stad

2010-06-20T03:52:00.000-07:00

Kuala Lumpur is leuk, maar soms is het toch ook wel even heel lekker om de drukte van de stad achter je te laten. Gelukkig hoeven we niet ver weg - de jungle begint al heel dichtbij waar we wonen.

Op een uurtje rijden ten noorden van Kuala Lumpur ligt het stadje Serendah - met net daarbuiten het Sekeping Serendah Retreat. Net als het stadje is het retreat klein: het bestaat uit zes 'huisjes' en een zwembad. Maar de huisjes zijn bijzonder: er zijn twee 'timber houses' (van hout, een beetje in de stijl van de traditionele Maleise huizen), twee 'mud sheds' (precies: met modder) en dan nog de trots van het retreat: de 'glass houses'. De huizen hebben grote open keukens, openlucht douches... eigenlijk zijn ze sowieso heel open. Je bent echt in de jungle, maar dan wel met het comfort van een goed bed, een fijne douche, en een dak boven je hoofd (altijd prettig in het regenwoud).

Het is rustig, maar er is genoeg te doen. Je kunt wandelen door de jungle, golven of vissen. Of, wat wij deden, naar de waterval. De waterval is tien minuten verderop. Verwacht geen rustig natuurgebied - de waterval is dé plek waar de lokale bevolking het weekend doorbrengt. En dat is een belevenis op zich!

Huizense in Kuala Lumpur: Oranje in KL

2010-06-20T03:46:00.000-07:00

(uit De Gooi- en Eemlander van vrijdag 18 juni)

Voetbal is groot hier. Niet zo groot als badminton, en zelf kunnen Maleisiërs niet echt goed voetballen, maar ze kijken er wel graag naar. Er wordt in de kranten en op televisie uitvoeriger bericht over de Engelse competitie dan over de clubs die hier wel degelijk zijn. En nu met de wereldkampioenschappen hangen er weliswaar nauwelijks vlaggen, maar je kunt in praktisch alle restaurants en pubs de belangrijkste wedstrijden volgen. Handig, met al die mensen uit verschillende landen die wel meedoen.

De Nederlanders hebben met behulp van de Nederlandse Vereniging en een aantal sponsoren een officieel Holland House ingericht in café Little Havana in uitgaansgebied Bukit Bintang. Zolang Oranje meedoet, zijn we daar welkom om de wedstrijden te kijken. Dus daar gingen we, maandagavond. In vol Oranje-ornaat: shirts, zonnebrillen, petjes, vlaggen om onze nek en Wuppies en Leeuwen in onze armen. De taxichauffeur zei er niet veel van – maar de blikken van de medeweggebruikers des te meer. Oranje leek populair: we werden vriendelijk toegelachen, er werd geapplaudisseerd en geroepen dat we zeker gingen winnen. Dat was leuk. In Little Havana was het nog rustig, maar naarmate het eerste fluitsignaal dichterbij kwam, kleurde het publiek steeds meer oranje. Zelfs de ambassadeur kwam, vergezeld door zijn kinderen en motorpolitie, naar de kroeg om tussen landgenoten de verrichtingen van het Nederlands Elftal te bekijken. In het oranje, natuurlijk. Er waren kinderen (nog nooit zoveel kinderen in een kroeg gezien, en niemand die er wat van zei), er waren studenten… en we hoorden allemaal bij elkaar. Vooral toen het geluid het nog niet deed en de spelers toch alvast het Wilhelmus inzetten. Natuurlijk zongen wij mee – eerst een beetje aarzelend, toen toch uit volle borst: wij zijn Nederlands, wij zijn Oranje en we zijn misschien wel ver van huis, maar vandaag zijn we er toch even trots op!

Oké, dat gevoel ebte wel even weg na de saaie eerste helft, maar de tweede helft maakte uiteraard alles goed. Het was feest, ‘you’ll never walk alone’ natuurlijk en inderdaad: niemand was alleen. Het was prachtig, een belevenis. Dat smeekt om een herhaling. En hoewel de wedstrijd morgen voor ons midden in de nacht is, zal Little Havana weer even omgetoverd worden tot een kleine Kuip (of een kleine ArenA – ik wil niemand voor het hoofd stoten), waar grote en kleine, belangrijke en minder belangrijke Nederlanders weer even samen kunnen vergeten dat ze in KL zitten. Tot ze naar buiten lopen en worden uitgelachen door de taxichauffeurs. Maar zolang we winnen, hebben we dat er graag voor over.

Even snel in Singapore

2010-06-13T22:39:00.000-07:00

Onze vier dagen in Singapore stonden natuurlijk in het teken van de FOBISSEA Games, maar gelukkig hadden we af en toe wel de kans om nog iets van de stad te zien. Wat een verschil met KL! Schone toiletten (ook op het vliegveld), duidelijke verkeersborden, taxichauffeurs die niet mogen onderhandelen (en allemaal goed Engels spreken)...

Dankzij Erik's collega Eva belandden we op onze eerste avond in Club Street - een voormalige hotspot die van de troon is gestoten door Holland Village, maar er nog steeds ontzettend leuk uitziet met mooie huisjes en gezellige restaurantjes. Thomas wilde graag pizza, dus wij belandden bij een sfeervolle Italiaan. En daarna bij de opening van The Hotel...

Een avond later mocht Thomas zeggen wat we gingen doen. Dat werd dus de Night Safari. Naast de 'gewone' dierentuin die overdag open is, hebben ze in Singapore ook een dierentuin waar je 's avonds van half acht tot twaalf uur terecht kunt (overigens kun je ook een voordelig combi-ticket kopen - om de tijd te overbruggen tussen de dag- en de avonddierentuin zijn er genoeg lekkere restaurants). Er zijn verschillende shows en je kunt jezelf met een trein langs de dieren laten rijden. Een heel aantal van die dieren zit trouwens niet 'opgesloten', maar loopt vrij rond. Zo konden we zowat drie tapirs op hun billen aaien... Wat een bijzondere dieren. Wie wat avontuurlijker is ingesteld, of wat minder moe is, kan ook zelf aan de wandel - maar dat hebben wij even overgeslagen. Thomas kon na afloop nog net tegen de taxichauffeur zeggen dat het 'Very good' was en toen viel hij in slaap.

Voor avond 3 had Eva weer een fijn plekje bedacht: het voormalige klooster Chijmes. Waar eerst de nonnen en later schoolkinderen rondliepen, zijn nu allerlei restaurants gevestigd. Wij kwamen terecht bij Carnivore, waar je zoals de naam al zegt, heerlijk vlees kunt krijgen. Daarna ging Erik met Thomas naar huis en ging de rest nog even verder naar een bijzondere club: Equinox. Gevestigd op de zeventigste verdieping kun je daar dansen met een fantastisch uitzicht over de hele stad. Geloof me: dat is een heel bijzondere ervaring!

Kortom: Singapore is zeker voor herhaling vatbaar. Ook zonder FOBISSEA.

FOBISSEA - day 3 & 4

2010-06-13T22:05:00.000-07:00

Het is afzien - niet in het minst voor de toeschouwers, maar natuurlijk het meest voor de deelnemers. De dag van het voetbaltoernooi scheen de zon. Dat lijkt prettig, maar dat is het niet. Het was waanzinnig heet.

Daan was zo handig geweest om zijn scheenbeschermers te vergeten (in het hotel, ze zaten echt wel in zijn koffer). Ach ja, hij heeft natuurlijk nog nooit gevoetbald, dus hoe kon hij weten dat hij ze nodig had? Gelukkig bleken de trainers heel inventief: met een stuk karton in zijn sokken mocht hij toch nog spelen. En dat ging prima, want ze zijn hier iets voorzichtiger dan thuis: tackles en slidings zijn verboden en er mag ook niet geduwd en getrokken worden. Even wennen dus, voor Haaf.

De eerste wedstrijd moesten onze jongens meteen tegen DE te kloppen school: Patana uit Bangkok. Dat lukte dus niet. Maar de koppies gingen niet hangen. In tegendeel: de twee wedstrijden daarna kwamen onze 'Dragons' geen moment in de problemen. We wonnen moeiteloos en dus stonden we ineens toch nog in de halve finales!

Aartsrivaal Alice Smith bleek toch wat Duits bloed te hebben... In de laatste tien seconden van een wedstrijd die prachtig gelijk opging en waarin de grootste kansen toch echt voor ons waren, had één van hun spelers het vizier het scherpst staan. 0-1... Hartverscheurend. Deze klap (en de hitte, en de zon, en de vermoeidheid) kwamen we niet meer te boven. De strijd om de derde plek werd gewonnen door Tanglin en daar kwamen de waterlanders.

Gelukkig was er nog een dag. Weer met veel zon, en met maar liefst twee onderdelen. 's Morgens vroeg stond atletiek op het programma. Daan deed mee aan drie onderdelen: de 600 meter, de 'chest pass' (sorry, ik ben niet zo ingevoerd in atletiek dat ik daar de vertaling voor weet) en de estafette. In die volgorde ook, trouwens. We schrokken een beetje van hoe lang 600 meter eigenlijk is - en daar verkeken een hoop lopertjes zich ook op. Daan ook een beetje. Hij lag heel lang tweede, maar uiteindelijk liep een iets slimmer (of ervarener) lopertje hem nog net voorbij. Maar dat gaf niks, want de eerste medaille was binnen! En dat voelde goed, dat voelde heel goed. Zelfs toen de omroeper hem omdoopte tot Dean omdat Daan te lastig voor hem was :-) Een glimmende Daan poseerde trots voor de fotografen en genoot zichtbaar van zijn moment op het podium. Net als wij. En even later mocht hij nog een keertje, toen hij bij het gooien van de basketbal (want dat bleek de chest pass te zijn) op twee na het verst gooide. Weer brons - en nu werd hij tenminste Dan genoemd. Toch al beter :-)

Na de lunch moesten we een klein stukkie lopen naar het zwemstadion. Indrukwekkend, maar jammer genoeg niet overdekt. En toen bleek dat ook in Singapore het weer roet in het eten kan gooien. Want met onweer mag er natuurlijk niet gezwommen worden. Sterker nog: ze moeten vijftien minuten wachten na de laatste klap voor er weer iemand het water in mag. En de onweersbui van deze dag vond het erg grappig om ongeveer om de vijftien minuten een klap uit te delen. Uiteindelijk hoefde Daan dus maar één keer het water in, weer bij de estafette. En nee, geen medaille deze keer, maar hij heeft wel laten zien dat hij enorm vooruit is gegaan. Dus wij waren trots, en hij gelukkig ook. En 's avonds bij de disco kon hij dan eindelijk met zijn teamgenoten helemaal los gaan.

Volgend jaar weer!

FOBISSEA 2010 - Day 2

2010-06-10T02:54:00.000-07:00

We vieren duidelijk geen vakantie hier in Singapore. De wekker ging om zes uur, de bus een uur later. Op het veld van het Ar-Jas Sport Centre verzamelden zich de drie jaargangen van de acht deelnemende scholen voor het T-ball toernooi. Daar zagen we dus eindelijk onze Daan weer voorbij komen - en gelukkig zag hij er vrolijk, goed doorvoed en lekker uitgerust uit. Alleen ook wel een beetje zenuwachtig...
De eerste wedstrijd was om tien over half tien, meteen tegen 'aartsrivaal' Alice Smith, ook uit KL. En het was met recht een eerste wedstrijd, want Daan en zijn teamgenoten hadden nog nooit eerder een echte wedstrijd gespeeld. Het gooien en vangen ging nog niet helemaal lekker. En toen Garden aan slag was, en Daan de belangrijke rol van laatste 'batter' had... toen ging het niet helemaal goed. Toen sloeg hij drie keer mis. Daar was hij even goed ziek van.
Maar bij de tweede veldbeurt ging het al veel beter. En bij de tweede slagbeurt ook. Toch verloren ze de wedstrijd. Nou ja, om een lang verhaal kort te maken: jammer genoeg ging iedere wedstrijd verloren. Maar de goede kant is dat Garden wel steeds beter ging spelen. Nog een paar wedstrijden en we waren zeker gaan winnen. Dat moet toch volgend jaar helemaal goedkomen, zou je denken.
Gelukkig haalde Year 6 wel de finale en verdiende daar een prachtige tweede plaats.
En toen konden we de bussen weer in, om onze voeten te wassen en even bij te komen van al deze spanningen. Morgen voetbal!!!

FOBISSEA 2010- Day 1

2010-06-09T08:14:00.001-07:00

Wekenlang heeft Daan getraind. Een beetje bloed, liters zweet en af en toe zelfs tranen. En nu is het zover: vandaag gaan we naar Singapore voor FOBISSEA 2010.
Een koffer vol stoere, gesponsorde outfitjes (eentje voor atletiek, eentje voor voetbal, eentje voor t-ball en zelfs een handdoek met z'n naam erop), een rugzak met handige spullen en z'n paspoort hebben we vanmorgen afgeleverd bij het kantoor van de gymleraren. Samen met een zenuwachtige Daan. Hij vertrok, samen met zijn team, om elf uur met de bus. Twee uur later gingen wij: mama en Thomas, met het vliegtuig. Nu zitten we in het Grand Copthorne Waterfront Hotel, samen met papa. En Daan? Die blijkt weliswaar ook in het Copthorne te zitten, maar wel in een heel ander Copthorne, op Orchard Road. Die zien we dus morgenochtend pas. Hopelijk mist hij Tijgertje niet te veel - die zat niet in zijn koffer, maar wel in de onze, maar we hebben hem dus nog niet kunnen geven.
Morgenochtend om 7.15 uur begint het echt. Dan vertrekt de bus met alle andere zenuwachtige ouders naar het Ar Jas Stadium. Voor wie nieuwsgierig is: de uitslagen staan op www.tts.edu.sg/main/fobissea. Duim voor Daan!

Huizense in Kuala Lumpur aflevering 11: Zwarte Zondag

2010-06-06T18:41:00.000-07:00

(uit: De Gooi- en Eemlander van vrijdag 4 juni)

Maleisië laat zich graag zien als een land dat trots is op haar culturele diversiteit. Eén van de grote voordelen daarvan, is dat de belangrijkste hoogtijdagen van de vier grootste religies (de moslims, de christenen, de boedhisten en de hindoe’s) allemaal nationale feestdagen zijn. Er gaat dus bijna geen maand voorbij zonder lang weekend. Daar moet je natuurlijk gebruik van maken en dus trokken wij dit weekend naar Langkawi, een prachtig eiland aan de westkust tegen de grens met Thailand aan. En omdat we zoveel mogelijk van het land wilden zien, besloten we met de auto te gaan. Dat klinkt misschien als een hele expeditie, maar dat was het niet. Een prachtige snelweg langs bergen, regenwoud en rijstvelden, met meer dan genoeg wegrestaurantjes – eigenlijk net alsof we vanuit Nederland naar Spanje reden (maar dan toch een beetje anders). In Kuala Kendah namen we de veerboot. Ook helemaal prima – al verbaasden we ons over de vertoonde film: om half vier ’s middags, voor een boot vol gezinnen met kleine kinderen, werd zonder problemen een film vertoond met een schokkende hoeveelheid geweld. Oh ja, en met een flinterdun liefdesverhaaltje – met als hoogtepunt… een knuffel. Blijkbaar mag je kinderen wel laten zien hoe je iemand in elkaar trapt, maar een kus? Da’s pas echt schadelijk, natuurlijk.

Langkawi was prachtig, drie dagen lang. En toen kwam de terugweg. Op zondag. Ineens zag de jetty waar we op de boot moesten stappen zwart van de mensen. Ineens was alle beleefdheid en hulpvaardigheid verdwenen. Er werd geduwd, getrokken, voorgedrongen – zelfs geschreeuwd tegen onze kinderen. Een beetje beduusd vielen we uiteindelijk in de stoelen van de veerboot. Om daarna alweer verbaasd naar de film te kijken: deze keer een ‘comedy’, waarin nu zonder enige gene een vibrator tevoorschijn kon worden gehaald. De rest van de veerboot lag dubbel – humor is duidelijk voor een groot deel cultuurgebonden. Maar toegegeven: deze keer vloeide er geen bloed.

Jammer genoeg bleek de drukte bij de jetty geen toeval. Eenmaal terug op de snelweg leek het net of alle inwoners van Kuala Lumpur met de auto terugkwamen van familiebezoek op Langkawi of in Thailand: het was één grote, 350 kilometer lange file. En ook hier was alle beleefdheid en hulpvaardigheid verdwenen: terwijl de brutale chauffeurs de vluchtstrook gebruikten als extra rijstrook, kostte het een ambulance met loeiende sirene oeverloos veel tijd om vooruit te komen op de linkerrijstrook. Bij de toiletten en wegrestaurants stonden de auto’s rijen dik en was het graaien om iets te eten te krijgen. Eigenlijk net alsof we van Nederland naar Spanje reden. Maar dan op Zwarte Zaterdag. Leuk hoor, al die feestdagen, maar dat doen we dus niet meer.

Langkawi: het eiland van de bruine visarend

2010-05-30T21:45:00.000-07:00

Het voordeel van wonen in een land met verschillende religies is (onder meer): heel veel vakantiedagen. Afgelopen vrijdag was het Wesak Day - de boeddhisten vieren dan even simpel gezegd de geboorte van Boeddha. Dat betekende een lang weekend en dat betekende dus weer tijd om iets nieuws te ontdekken.

Het werd Langkawi. En om het toch nog een beetje exotisch te maken (iedereen kent Langkawi), besloten we niet te vliegen, maar te rijden en dan met de ferry over te steken. Dat wil zeggen: 450 km naar het noorden rijden, naar Kuala Kendah, en dan nog anderhalf uur met de ferry. Maar het was goed te doen: goede snelweg, veel wegrestaurants, mooie regenwouden, bergen (Cameron Highlands) en zelfs rijstvelden. Leuk!

Op Langkawi (dat duidelijk geen Rawa is, het is groot!) was het nog drie kwartier met de taxi naar ons Sunset Beach Resort. Dat was leuk: een klein resort met misschien veertig kleine huisjes langs een prachtig opgezet tropisch paadje naar het strand. We hadden een Family Room: een huisje met twee (gigantische) tweepersoonsbedden en een badkamertje. Basic, maar prima. Op het strandje ligbedjes genoeg en een blauwe zee met lekkere golven voor de jongens.

Op loopafstand (zelfs in de hitte) waren allerlei restaurantjes, van heel goedkoop tot duurder, maar heerlijk.

Dag één hebben we heerlijk op het strand doorgebracht, maar dag twee moest er toch iets meer gezien en gedaan worden. En dus deden we een Mangrove tour door het Kilim Geopark. Op zich leuk: klein groepje (wij en nog drie Fransen) in een bootje langs een grot met ontzettend veel vleermuizen, allerlei soorten vissen voeren op een drijvende fishfarm, langs de Crocodile Cave (waar de laatste krokodil uit het gebied vijf jaar geleden werd gevangen en dus helemaal geen krokodillen meer zijn) en langs een plek waar ze stukkies kip in het water leggen, zodat we ontzettend veel bruine visarenden hebben gezien. Maarrrrrrr: ons idee van kijken in een natuurpark is anders dan dat van hier. Als ze tegen ons zeggen: 'stil zijn om de vleermuizen niet te storen', dan houden wij - en zelfs onze kinderen - onze mond stijf dicht. Om stomverbaasd toe te kijken hoe een hele horde 'lokalen' vrolijk beppend de grot doorploegde. Arme vleermuizen... Onze gids zat op zijn beurt met grote ogen te kijken hoe de Française in ons gezelschap haar peukje keurig in een papiertje verpakte en in haar tas stopte, in plaats van het overboord te kieperen. Dat vonden wij dan weer heel normaal. Het was leuk om een watervaraan te zien, maar het arme beest werd zowat geplet tussen twee bootjes, in hun poging het beest zo lang mogelijk in het zicht van de toeristen te houden... Kortom: het ecotoerisme mag nog wel wat meer voet aan de grond krijgen hier - maar leuk was het wel!

Huizense in Kuala Lumpur aflevering 10: Palmen en olifanten

2010-05-17T02:05:00.001-07:00

Omdat de column in De Gooi- en Eemlander verder nergens online te lezen is, plaats ik 'm voortaan ook maar hier...

We hebben olifanten gezien. Niet wild, ben je gek? In Maleisië wonen wel wilde olifanten, maar niet zo gek veel meer: het Wereld Natuur Fonds schat dat er in heel Azië nog zo’n 25.000 tot 30.000 Aziatische olifanten leven, waarvan volgens schatting van de Maleisische autoriteiten maximaal 1200 wilde olifanten op het Maleisische schiereiland. De kans dat je er hier dus zomaar eentje in het echt tegenkomt, is verschrikkelijk klein. Daarom zijn we naar het National Elephant Conservation Centre geweest in Kuala Gandah, een klein plaatsje midden in de jungle. Maar hoewel het altijd indrukwekkend is om oog in oog te staan met zulke grote, prachtige beesten, werden we er toch een beetje treurig van. Zoals je in Nederland op braderieën en andere feesten voor een euro een rondje kunt rijden op een pony, zo stonden we nu in de rij voor een rondje op een olifant. Het voelde… knullig.

Misschien is het puur onze Westerse manier van kijken: wij vinden dat een olifant een machtig beest is, dat in de natuur thuishoort. Maar in Azië worden olifanten natuurlijk al eeuwen gebruikt als lastdier en sterke werkkracht, net zoals paarden bij ons.

Meer nog dan dat wringt het besef dat het onze schuld is dat de olifanten afhankelijk zijn van een centrum als dit – en dat niet eens alleen omdat we op ze jagen. In onze zoektocht naar een alternatief voor fossiele brandstoffen wordt palmolie soms gezien als het ei van Columbus. Maar in Maleisië is de keerzijde van de medaille duidelijk zichtbaar: wie van A naar B rijdt, komt onderweg duizenden hectares palmplantages tegen. Enorme uitgestrekte rijen palmbomen, die steeds meer de plek innemen van het regenwoud – en dus van de olifanten. De olifanten, die hun leefgebied zien verdwijnen, lopen de mens steeds meer in de weg en zorgen voor overlast en schade.

In Maleisië hebben ze daar het volgende op bedacht: zodra er een melding binnenkomt van olifanten die voor overlast zorgen, wordt het Elephant Relocation Team erop afgestuurd. Die doen hun best de lastige beesten te vangen en verhuizen ze dan – met behulp van de getrainde olifanten van Kuala Gandah – naar natuurgebieden zoals de Taman Negara. Klinkt als een prima idee, maar of het werkt? Dat weet niemand. De verhuizing zorgt voor zoveel stress dat een flink aantal olifanten het niet overleefd. En of degenen die het wel overleven uiteindelijk nog lang en gelukkig in hun nieuwe gebied leven, is niet duidelijk omdat er geen geld is om de beesten te merken en te volgen. Zolang niemand dat weet, komt er niet meer geld en blijven boze palmolieplantagehouders jagen op lastige olifanten die hun bomen bedreigen.

Daarom lopen de olifanten van Kuala Gandah braaf hun rondjes. Omdat eigenlijk niemand een goede oplossing heeft voor die paar wilde olifanten die er nog zijn.

Een stukje paradijs op aarde

2010-05-09T19:54:00.000-07:00

Eén van de allerleukste dingen van wonen in KL is dat er zoveel moois vlak in de buurt is. Omdat we hier natuurlijk nog niet zo lang zijn, zijn we er nog niet vaak aan toegekomen om al dat moois echt te gaan ontdekken. Gelukkig komen er soms mensen langs en dan hebben we een goed excuus om op pad te gaan. Maar wáár gaan we dan precies heen?

Voor een goed antwoord op die vraag zijn contacten met andere expats onontbeerlijk. Want iedereen gaat op pad en de meer ervaren krachten weten precies waar ze heen moeten voor een stukje paradijs op aarde - dat dan ook niet al te duur is. Dus toen we wisten dat Frank en Karen zouden komen, hebben we even rondgevraagd. En zo kwamen we op Rawa - een eilandje niet al te ver van het veel bekendere Tioman. Bijna vijf uur rijden, dwars door Maleisië, en dan nog een half uurtje met de boot. Wie wel eens Expeditie Robinson kijkt, kan zich er meteen iets bij voorstellen, want alle proeven worden opgenomen op eilandjes om Rawa heen en de verliezer mag in 'ons' resort een nachtje bijkomen voor hij of zij op het vliegtuig naar huis wordt gezet. En dat is echt waar: we kwamen de crew namelijk tegen.

Rawa is echt alles waar wij altijd van hebben gedroomd: azuurblauwe zee, hagelwit strand, palmbomen, pauwen, beo's, heerlijk eten en drinken, een huis op palen boven de zee...

Nu we dit paradijsje weten te vinden, is het verschrikkelijk verleidelijk om er gauw nog eens heen te gaan. Maar we zullen ons inhouden. Want we denken, nee, we weten zeker, dat er nog veel meer stukjes paradijs op ons liggen te wachten.

Leve de Koningin!

2010-04-29T22:12:00.000-07:00

Hoera, de zon schijnt op Koninginnedag!

En straks gaan we bitterballen eten bij de ambassadeur.

Maar toch hebben we vandaag best een beetje heimwee...

Mijn KL

2010-04-28T22:12:00.000-07:00

KL is weer een beetje meer mijn stad geworden. Afgelopen vrijdag ben ik voor het eerst naar de Zouk geweest. Het excuus: Ferry Corsten draaide er - dan moet je hem als rechtgeaarde Hollandse toch even gaan steunen!

Nou is het op zich gewoon een club, wel een mooie, maar toch: een club. Alleen zijn de dingen wel anders. Reserveren kan, maar dat betekent wel dat je dan een tafeltje hebt en dat je een fles drank koopt. Rode wodka - of Moët. Wij gingen voor de bubbels. Andere drank was ook te koop per fles. Krijg je die fles niet op, dan plakken ze er een etiketje op met je naam en dan drink je hem het volgende weekend toch gewoon leeg? (geen zorgen: de Moët was op).

Het publiek was (uiteraard) jong en hip. Hoge hakken, korte rokjes, pruiken, make up, mannen met een kapsel waarvoor ze veel langer aan het stylen waren geweest dan wij vieren bij elkaar... en de dansvloer stond stampvol. Mijn enige bezwaar: vooraan werd niet gedanst, maar gefotografeerd. Dat was jammer. Verder was het geweldig.

En toen zag ik gisteravond op de Telegraaf-site een berichtje over Maleisië staan - over de nieuwe treinwagons voor vrouwen die hier sinds deze week zijn. Natuurlijk kun je daar vanalles van denken. Bijvoorbeeld: 'wat kan dat de Nederlandse lezer schelen?' Maar blijkbaar is de Nederlandse Telegraaf-lezer enorm geïnteresseerd in dit land. Kan. En het klopt: er zijn speciale treinwagons voor vrouwen. Maar dan komt de uitsmijter:

'De autoriteiten delen boetes uit voor het dragen van onthullende kleding. Ook worden vrouwen ontmoedigd om met veel make-up en hoge hakken de straat op te gaan.'

Hè?

Hier? In KL? Ik heb nog nooit zoveel vrouwen op indrukwekkend hoge hakken gezien als hier (en geloof me: dat valt me op, want ik ben jaloers op hoe ze erop kunnen blijven wandelen op deze kromme stoepen). En ook korte rokjes, en broekjes, en topjes met spaghettibandjes of strapless: je ziet het hier allemaal op straat. Tuurlijk: ook hoofddoekjes (en nee: daaronder zie je dan weer geen minirokjes, maar dat lijkt me niet zo raar). Maar een bekeuring heb ik daarvoor nog nooit zien uitdelen. Bovendien: wat heeft dat met treinstellen te maken?

'n beetje mijn stad aanvallen. Kom nou.

Ik leer het wel!

2010-04-20T21:41:00.000-07:00

Veertien weken alweer. Ruim drie maanden dus. Een kwartaal.

We zijn niet helemaal nieuw meer. Ik kan rondrijden zonder meteen te verdwalen, ik rij nooit meer per ongeluk op de verkeerde kant van de weg, ik reken niet meer alles om in euro's (hoewel het bij het tanken wel heel leuk is - voor 12 euro heb ik een volle tank) en als ik soms 's morgens het zwembad in spring om een paar baantjes te trekken, vind ik het water koud. Van vrijdag tot en met zondag koken we niet, maar gaan we lekker uit eten en dan kijken we er niet meer van op als we in de stukken kip allerlei botten vinden.

Toch ben ik nog niet helemaal gewend. Na dat waxen van vorige week vond ik dat ik wel iets prettigs had verdiend. Een pedi-/manicure leek me wel wat.

Goed, ik had me dus niet gerealiseerd dat dat betekende dat ik meer dan een uur in een luie stoel zou zitten - met een klein vrouwtje dat op haar hurken mijn voeten onder handen nam, terwijl een ander klein vrouwtje zich bezig hield met de nagels van mijn handen.

Het voelde erg ongemakkelijk. Misschien nog wel extra omdat het maandag was. De jongens op school, Erik druk aan het werk en ik zat gewoon verschrikkelijk lui en luxe te doen. De Calvinist in mij (ik wist niet dat ik 'm had) schudde z'n hoofd. Foei, foei, foei, wat een ledigheid.

Toch zit ik er zaterdag weer. En daarna ren ik door naar de kapper om mijn haar te laten doen. Maar deze keer heb ik een excuus: het Koninginnebal!

Erik heeft een smoking laten maken, ik heb een jurk en beeldige schoentjes en de jongens gaan logeren bij een vriendje. We gaan aan de cocktail, we gaan dineren, we gaan (hopelijk) dansen... Dus die hele schoonheidsoperatie zaterdagmiddag, daar kan ik gewoon niet onderuit.

De afspraken staan - het verslag volgt. En de foto's misschien ook wel.

Ladies only

2010-04-12T01:35:00.000-07:00

Sorry heren, deze bijdrage is even alleen voor de dames.

Echt.

Goed, nu we onder ons zijn, meiden: ik ben vandaag naar The Strip geweest, zoals ze het zelf zo mooi noemen: The Ministry of Waxing. Voor het eerst van mijn leven.

Het is even slikken.

Hoe leuk hip ze het ook aankleden, wat voor prachtige quotes van Gwyneth Paltrow ze ook op de muur plakken ("My Brazilian changed my life"): het voelde toch even net weer alsof ik weer bijna mocht gaan bevallen. Misschien ook omdat mijn waxmevrouw (daar hadden ze een prachtige titel voor, maar die is me jammer genoeg ontschoten) niet aan de slag ging zonder mondkapje en latex handschoenen. Heel hygiënisch, dat wel.

"Don't worry, relax", zei ze nog.

Dat lukte twee tellen.

Oké, bevallen is erger, maar ook dit doet pijn. Gelukkig veel minder lang. Als die haartjes nou eens net zo veel langer wegblijven, wie weet dat mijn leven dan ook veranderd is. We zullen zien.

(De opperwaxmevrouw stelde vrolijk voor dat ik volgende keer Erik meeneem voor een 'boyzilian'. Ik heb voorlopig maar genoegen genomen met een dikverdiende pedi-/manicure)

Een andere wereld

2010-04-05T22:41:00.000-07:00

Twee uur vliegen, drie uur rijden en drie kwartier varen vanaf KL bevonden we ons dit weekend ineens in een heel andere wereld. Op Sarawak om precies te zijn (het Maleisische deel van Borneo), bij de Iban. De Iban waren tot honderdvijftig jaar geleden (en tijdens de Tweede Wereldoorlog) koppensnellers, maar nu zijn ze reuze vreedzaam. Nou ja... ze zijn wel dol op hanengevechten. Hartstikke illegaal, natuurlijk. Maar hee: wie maalt daarom, midden in de jungle? Wat niet weet, wat niet deert. En dus vonden de Iban-heren dat ze na het werken zaterdag (ik weet niet wat voor werk, maar goed) wel een verzetje hadden verdiend. Of er nou toeristen met fotocamera's toekeken of niet kon ze geen barst schelen. Dat er eentje die avond een zware huwelijkse crisis zou moeten doormaken ook niet - vrouwlief kon met het stoom uit haar oren, een lading Iban-scheldwoorden die we niet hoefden te verstaan om ze te begrijpen en een totaal verdwaasde kip op z'n kop tussen haar handen weer terug naar het longhouse stampen, want een hanengevecht moest en zou er komen. Compleet met messen.

De jonge haan was binnen vijf minuten dood. Een bloederig en in onze ogen tamelijk zinloos einde (je kunt ze niet eens eten, want ze zijn veel te gespierd). Maar ja, cultuur, he?

Die avond namen we er een rijstwijn op (best lekker overigens) en keken naar de wat slome dansen die voor ons werden opgevoerd. Thomas werd dikke vriendjes met de kleinzoon van de chief en heeft ook in de privé-vertrekken van het longhouse kunnen kijken, maar daar hebben we verder weinig zinnigs uitgekregen. Wij sliepen als roosjes op de flinterdunne matrasjes in het guesthouse, onder de flinterdunne lakentjes maar ook beschermd door de prima klamboe's. Alleen de resterende hanen riskeerden hun leven door om drie uur 's nachts al enthousiast te kraaien. Ze zullen wel geschrokken zijn toen er de volgende ochtend weer een hanengevecht op het programma stond. Zonder messen, deze keer, want speciaal voor de toeristen. Veel leuker. Tenminste, dat vonden wij. De Iban-heren vonden er vrij weinig aan.

En dan realiseer je je ineens: wat is dit toch bijzonder!

2010-03-24T20:19:00.000-07:00

Het is erg verleidelijk om met oogkleppen op als een gek te gaan lopen proberen een weg te vinden in dit nieuwe leven. Als je niet oppast, loop je zo de mooiste dingen voorbij.

Afgelopen maandag had ik even zo'n 'hier zijn we toch mooi maar even bij'-moment: het is International Week op school en die begon met de Parade of Nations: een optocht van alle 1600 (geloof ik) leerlingen van de school in hun nationale kostuums. Een prachtig gezicht - en onze blonde kaaskoppen vielen wel op in het oranje. En gisteren was het dubbel feest: eerst een vikingschip bouwen, samen met de Italiaanse Francesca en de Chineze Lizzy (moeilijke dingen om uit te leggen: kippengaas en piepschuim), daarna een heerlijke Indiaase lunch met Francesca en 's avonds de Cultural Show op school. Van een Koreaanse waaierdans tot Russisch ballet, van een Filippijns koor tot een Japanse pianovirtuoos en zelfs stoere jochies van een jaar of zeven die dapper de haka dansten: het was er allemaal.

Het is mooi om te zien hoe iedereen z'n eigen ding kan en mag doen en met hoeveel enthousiasme dat begroet wordt. Ik zal wel weer naief zijn, maar ik zie dit toch een stuk liever dan de negativiteit waarmee het begrip 'multiculti' thuis maar al te vaak mee wordt geassocieerd.

Alweer twee maanden...

2010-03-17T18:53:00.000-07:00

Het is tijd om ons een beetje socialer te gaan opstellen. Zoals gezegd: de dozen zijn uitgepakt, het leven loopt redelijk op rolletjes. Nu alleen nog een sociaal leven. We hebben al wat kleine dingetjes gedaan. Zo zijn we lid geworden van de Nederlandse Vereniging, met alle leuke dingen die daar bij horen. Twee weken geleden was de 'Dutch Movie Night' en hebben we in het Performing Arts Centre naar 'De Storm' gekeken, afgelopen dinsdag ben ik kennis gaan maken op de Koffie-Ochtend en straks in april is er het Koninginnebal (black tie!). Maar het is natuurlijk niet onze bedoeling om helemaal in het Nederlandse te blijven hangen - dan hadden we net zo goed in Nederland kunnen blijven. De gebroken arm van Daan gooide wat roet in het eten bij onze eerste borrel met ouders van school (Zuidafrikaans, Italiaans en Zweeds/Noors), maar dinsdag ging Thomas spelen bij Adam, uit zijn klas - en kon ik gezellig bijkletsen. En vanmiddag gaan we naar Jack en Tom, uit Engeland.

Het voelt een beetje als 'moeten', dat wel. Een beetje alsof we onze vrienden in Nederland laten zitten - wat natuurlijk niet zo is. Dat zijn en blijven (hopelijk) onze echte vrienden. Wat dan ook meteen weer onaardig klinkt, net of de mensen die we hier leren kennen, geen echte vrienden zouden kunnen worden. Dat krijg je blijkbaar. Normaal gesproken groeien vriendschappen langzaam maar zeker. Hier moet het in een snelkookpan.

Zielepootje

2010-03-14T19:53:00.000-07:00

Nog gevaarlijker dan het Maleise verkeer bleken zaterdag de Maleise wipkippen. Daan sloeg over de kop en brak beide botjes in zijn rechteronderarm. Het resultaat: zes weken gips. Zes weken geen zwembad, geen voetbal, geen atletiek, geen T-ball. Natuurlijk baalt hij. Maar nu voorlopig even vooral van de Winnie-de-Pooh-mitella.

Het leven van een expatvrouw gaat niet over rozen

2010-03-10T20:58:00.000-08:00

Nu de dozen zijn uitgepakt, het huis is ingericht en er eigenlijk niet zo heel veel meer te regelen valt, heb ik een beetje last van een soort van zwart gat. Of liever gezegd: ik ben zo bang voor een zwart gat, dat ik er alles aan doe om dat gat maar te ontwijken. En dus sta ik op woensdag ineens in een snikheet want aircoloos knutselhok een Vikingschip te bouwen met een Italiaanse en een Chinese. Wel een bijzondere ervaring, dat wel. Dus hobbel ik trouw achter Daan aan op zijn sportdag (en laat ik daarna in alle haast mijn telefoon in de taxi liggen). Dus zeg ik ja op een heel lieve, maar tijdtechnisch enorm onhandige uitnodiging voor een schoenenparty. Ben ik ingelijfd bij de Flits, het blad van de Nederlandse Vereniging. En heb ik een opdracht voor Glamour, die nog af moet voor mijn moeder arriveert. Kortom: ik ren mezelf weer als vanouds voorbij.

Heel af en toe schiet er tijdens het rennen door mijn hoofd dat ik misschien gewoon eens rustig zou moeten gaan zitten en de dingen op me in moet laten werken. Niet dat ik dat ooit gedaan heb, maar misschien is nu een goed moment om ermee te starten?

Ach. Misschien ook niet. Rennen is ook best leuk (je gaat er hier alleen zo van zweten)

Eindelijk thuis

2010-02-24T19:24:00.000-08:00

En nu zijn we er echt.

Oké, er staan nog her en der (in de logeerkamer bijvoorbeeld) wat dozen, maar verder staat het hele huis nu vol met onze eigen spullen. We liggen niet langer meer met onze tenen over de rand van het bed, maar we hebben nu weer een bed waar we helemaal in passen! De jongens zijn niet langer veroordeeld tot de ds en de Wii, nee, ik kan weer ouderwets de principiële moeder uithangen en die dingen bewaren voor speciale gelegenheden. En nog fijner: de fietsen zijn er!

Goed, ik ben er inmiddels inderdaad achter dat de kinderen hier niet op de fiets naar school kunnen - veel te gevaarlijk - maar mama kan het wel. Dit grote blonde mens valt wel op op haar grote witte omafiets met delftsblauwe print. Ook bij de collega-expat-moeders trouwens :-)

De leukste andere delftsblauwe dingetjes (de blond-bekers, bijvoorbeeld) staan in de showkast en verdorie, het staat nog leuk ook bij dat donkere hout. Eigenlijk staat alles wel mooi. We moeten alleen nog op zoek naar wat boekenkasten: eentje voor op de kamer van de jongens en eentje voor in de woonkamer. We hebben namelijk best wel erg veel boeken, kwam ik achter :-)

En kan iemand me uitleggen waarom we ook al weer de picknicktafel, een tweepersoonstentje, DRIE koelboxen en een ijskrabber hebben meegenomen?

Plussen en minnen

2010-02-17T22:24:00.000-08:00

De leuke dingen in KL:

+ Het weer!

+ Het eten

+ De mensen

+ Ons heerlijke huis

+ Leren, leren, leren

+ Veel meer hulp voor veel minder geld (Nora is het geworden, en ze begint maandag!)

+ Zo ontzettend veel moois te zien in de buurt

+ Het weer

+ Het eten

+ Mango lassi

+ Als je een beetje zoekt, kun je evengoed alles nog krijgen

Minder...

- Ver weg van een heleboel lieve mensen die ik niet wil missen

- (nog) geen auto, dus minder bewegingsvrijheid

- (nog) geen richtingsgevoel in de stad

- Heel veel geduld nodig om iets te regelen

- Mensen die ja zeggen, maar nee doen (en omdat ze zo lief lachen, heb je dat altijd te laat door)

- Je kunt nergens 'even' naar toe

Nou ja, kijk eens aan: vooralsnog meer plussen dan minnen!

Help! Ik ben geen huisvrouw!

2010-02-11T16:27:00.000-08:00

De eerste normale week zit er op. Normaal in de zin van: jongens naar school, Erik aan het werk (van woensdagavond tot vrijdagavond in Jakarta) en ik aan het leren. Het heeft wel wat. Het voelt als thuis, een beetje. "Ik heb alleen nog steeds het vakantiegevoel", zei Daan gisteren. "Ook al ga ik naar school." En dat voel ik wel met hem mee. Komt door het weer, natuurlijk. In Nederland was het nou eenmaal niet echt gebruikelijk dat we echt elke dag na school het zwembad in konden. Nog afgezien van het feit dat het zwembad niet naast de deur was en nu wel. En we zijn nog steeds dol op uit eten gaan. Da's ook heel vakantie-achtig, en ik heb me door ervaren expats laten wijsmaken dat niemand in het weekend kookt.

Met een beetje geluk hoef ik binnenkort doordeweeks trouwens ook iets minder te koken. We zijn namelijk bezig met het vinden van een 'maid'. Akelig woord. Hulp, redder in nood... dat zijn meer woorden die bij mij op komen. Want ik ben er toch weer achter dat huisvrouw worden niet op mijn verlanglijstje staat. Ik wil best een keer schoonmaken, maar iedere dag weer? Bleh. Ik leer liever.

Gisteren kregen we Tessie op bezoek. Aanbevolen door een andere Nederlandse expat, die op zoek was naar een 'live in', een hulp die bij je inwoont. Dat zijn wij dus niet. Afgezien van het privacy-punt lijkt een appartement me heel goed schoon te houden in twee ochtenden per week. Dat is zelfs al heel luxe, want in NL was ik al dolgelukkig met mijn hulp die één keer per week kwam. Tessie komt van de Filippijnen, zoals zo veel hulpen, ze is single, geen familie te onderhouden en het allerlekkerste: ze spreekt behoorlijk goed Engels. Dat maakt de zaken makkelijker. Ik had het idee dat het wel klikte.

Maar inmiddels heb ik geleerd niets overhaast te doen, dus morgen komt Nora ook nog praten, en verder heb ik nog de nummers van Amy, Beth, Emily, Fergie, Jacky, Joy en Leta... Ik hou jullie op de hoogte!

Alles heeft een ritme

2010-02-04T18:57:00.000-08:00

We hebben internet. Soort van.

Met behulp van een dongel-achtig apparaat hebben we af en toe een enorm trage verbinding. Op de foto's van de jongens in hun schooluniform moeten jullie dus nog even wachten. Maar ze gaan naar school - en hoe.

Iedere ochtend om zes uur (ook hier is het dan nog donker) gaat het wekkertje. Mama gaat broodjes smeren, papa maakt de jongetjes wakker en gaat douchen. Terwijl de heren eten, gaat mama verder met broodjes smeren, want er gaat een hoop mee naar school: een halve liter water, een appeltje, sultana's en brood.

Om zeven uur vertrekken de mannen met z'n allen. En terwijl mama dan ofwel baantjes gaat trekken in het zwembad, ofwel zich rot staat te zweten op de crosstrainer, ploetert papa met zijn auto door het drukke verkeer naar de drop off zone op school. Daar worden de jongens door juffen uit de auto gehaald (papa hoeft zelf niet eens uit te stappen) en dan kan papa verder naar zijn werk.

Om een uur 's middags stopt mama met studeren (jawel, ze is begonnen) en wandelt naar Garden International School - een fijne wandeling van zo'n 25 minuten. Daar pikt ze Thomas op bij mr Hamlin en samen lopen ze dan naar de kantine. Thomas drinkt wat en gaat nog even voetballen en twintig minuten later komt Daan uit zijn klas. En dan wandelen ze samen naar huis.

Meestal volgt daarna een bezoekje aan het zwembad, tot het gaat regenen of onweren. Dan gaat mama koken (jawel, het gas is aangesloten), komt papa thuis, gaan we nog een beetje Engels oefenen en om acht uur gaat voor de jongens het licht uit...

Zien jullie wel? Zo ontzettend veel verschilt het leven in Kuala Lumpur eigenlijk helemaal niet van dat in Nederland. Nou ja, behalve het weer dan...

Even zonder internet...

2010-01-31T02:57:00.000-08:00

We zijn thuis. Althans: we zitten in het appartement waar we de komende jaren blijven zitten. En dat voelt al behoorlijk als thuis. Perfect is het alleen nog niet: de gastoevoer is per ongeluk toch afgesloten (maar in de oven kun je ook lekkere dingen maken), we hebben nog geen internet en bepaalde essentiële onderdelen van ons huis zijn per ongeluk niet in de luchtvracht, maar op de container terechtgekomen. Ons dekbed en de keukenmessen, bijvoorbeeld. Niks wat je niet bij Ikea kunt kopen - behalve het internet dan. Nu zitten we dus nog even in ons oude huis te mailen, bloggen en hyven. En hopelijk heeft Erik het woensdag allemaal weer voor elkaar, zodat we dan een uitgebreid verslag kunnen geven van de eerste schooldag van de jongens!

Op naar de kleermaker!

2010-01-28T05:36:00.000-08:00

Geweldig nieuws: Thomas heeft zijn toelatingstest voor Garden International School goed gedaan - en nog beter: allebei de jongens kunnen er woensdag beginnen!

Heel spannend, maar wel heel leuk. Eindelijk onder moeders vleugels vandaan, daar zijn ze aan toe (en moeders ook...).

Omdat er op maat gemaakte uniformen moeten komen, moeten we dus morgen naar de kleermaker. Nadat we in Putrajaya zijn geweest om dingen te regelen voor een Maleise identiteitskaart, en voordat we naar Damai gaan om te kijken of er genoeg huurmeubels zijn en of onze luchtvracht aankomt. Want morgen gaan we ook nog eens verhuizen.

Kortom: na bijna twee weken begint alles op z'n plaats te vallen. Lekker.

Lek geprikt en toch lek geprikt...

2010-01-27T16:33:00.000-08:00

Medisch gezien zijn we goed voorbereid op reis gegaan: we hebben braaf al onze inentingen gehaald bij de TravelClinic, we hebben spul tegen diarree bij ons, we kijken uit dat we geen kraanwater drinken... noem maar op.

Tegen één ziekte konden we ons echter niet laten inenten: dengue, ook wel knokkelkoorts genoemd. Deze ziekte, waarvan één bepaalde variant erg gevaarlijk is, wordt net als malaria overgebracht door muggen. Maar in tegenstelling tot malaria komt het vooral voor in stedelijke gebieden. En er zijn geen pillen tegen. Het enige wat we kunnen doen, is proberen niet geprikt te worden. Maar dat valt niet mee. De enige lange broeken die we hebben, zijn spijkerbroeken, de enige shirts met lange mouwen wintertruien - en dat is niet prettig als het meer dan 30 graden is.

Dus smeren we. Eerst met een spulletje met Deet. Dat hielp niet. Eergisteren telde ik maar liefst 36 muggebulten. Toen hebben we, op aanraden van een ervaren expat, een Australisch organisch middeltje gekocht. Dat leek te helpen. Eén dag. Maar nu zit Thomas onder de bulten.

Ik vind het eng, maar ik weet niet wat ik verder nog kan doen. Het enige waar ik blij mee ben, is dat we blijkbaar vooral 's nachts geprikt worden, terwijl de tijgermug (die de boosdoener is) overdag prikt. Dus met een beetje geluk blijft het vooral bij jeuk.

Dingen die we geleerd hebben na een week

2010-01-26T01:09:00.000-08:00

In KL....

* moet je niet de blauwe taxi's nemen, maar de rode of gele (minder goede auto's, maar de helft goedkoper)

* zijn wel degelijk karbonaadjes en ham te koop, maar dan in het niet-halal deel van de supermarkt

* staat er geen weerbericht op de voorpagina van de krant (want het weer is zo ongeveer altijd hetzelfde)

* zijn Haagen Dasz-ijsjes niet hetzelfde als thuis (Macademia Nut Brittle hebben ze hier niet)

* is het zoeken naar normale dagcreme, omdat je van bijna ieder merk 'witter' wordt. Of liever gezegd: rozer. De dames vinden zichzelf hier te geel.

Knabbelende visjes

2010-01-23T06:52:00.000-08:00

De eerste week zit er zo ongeveer alweer op. Ongelofelijk hoe snel dat is gegaan en hoe ver weg Huizen nu al weer voelt. We wonen hier, hoe tijdelijk ons onderkomen nu ook nog is. En dankzij Skype hebben we het gevoel dat iedereen nog steeds heel dichtbij is.

De dagen zijn vol met nieuwe dingen. Gisteren zijn we naar de bank geweest om een lokale bankrekening te openen (met de auto, dus weer een hele uitdaging), vanmorgen zijn we zonder verkeerd te rijden naar Jacco en Miranda in Bukit Damansara gereden (slechts één afslag verderop, maar toch een hele prestatie) en vanmiddag hebben we de Central Market bezocht (met de taxi, want je kunt ook teveel uitdaging krijgen).

De Central Market is voor de verandering eens een mooi gebouw, op z'n Miami's in lichtblauw. Binnen kun je terecht voor vanalles, maar vooral snuisterijen: sjaals, houtsnijwerk en frobeldingetjes. Natuurlijk zagen de jongens dat geneus aanvankelijk helemaal niet zitten - tot ze ineens stuitten op grote bakken vol kleine visjes: een fish spa!!! Dat wil zeggen dat je met je blote voeten in die bak met visjes gaat zitten, die vervolgens op je tenen afzwermen om met z'n allen de dode huidcellen van je voeten af te knabbelen. Dat leek de heren (uitgezonderd Erik) wel wat.

En het was leuk! Thomas had wat tijd nodig, die vond het maar verschrikkelijk kietelen, ik moest ook even wennen, maar Daan vond het heerlijk. Volgende keer doen we het weer!

TomTom op z'n Maleis

2010-01-21T05:13:00.000-08:00

Sinds gisteren hebben we een auto. Een huurauto, vooralsnog, want pas in maart komt de auto die Erik heeft besteld. Maar dat maakt verder niet uit - we kunnen rijden. Althans: Erik kan rijden. Ik heb het wel heel eventjes geprobeerd, van winkelcentrum Solaris naar ons tijdelijke appartement, maar dat was nog geen twee minuten rijden, dus dat telt niet echt. Het was vooral even oefenen met achteruit inparkeren. Maar al met al al ingewikkeld genoeg, want een automaat, met het stuur en de richtingaanwijzer aan de verkeerde kant en dan ook nog links rijden... dat valt ook voor twee minuten niet mee.

Erik is natuurlijk veel stoerder - die moet ook wel, want die moet volgende week gewoon met de auto naar zijn werk. En dus besloten we vanmiddag naar het giga-winkelcentrum Mid Valley te rijden. Moest lukken met de bij de auto geleverde Maleise TomTom - geen echte TomTom dus, maar een door het Maleisische Proton gefabriceerd navigatiesysteem.

Dat was even wennen. Want ProTonTon neemt niet automatisch aan dat je ook daadwerkelijk hulp wilt bij het rijden naar het adres dat je hebt ingevoerd. Wie weet wil je wel gewoon alleen het kaartje zien? Soms zegt ProTonTon dat je links aan moet houden, maar dan is het niet de bedoeling dat je de afslag neemt. Maar soms zegt ze ook dat je links aan moet houden en dan is het weer wel de bedoeling dat je de afslag neemt. Dat gecombineerd met het feit dat Kuala Lumpur een van de meest onlogische steden ter wereld moet zijn... dat zorgde er dus voor dat we al met al drie kwartier deden over een stukkie van 12 kilometer. We weten nu trouwens wel dat er een heel lokaal buurtje vlak achter Mont Kiara ligt. Dat wel. En ik weet bijna zeker dat ik toch geen eigen auto wil. Ik neem wel een taxi. Want de combinatie van een automaat, stuur en richtingaanwijzer aan de verkeerde kant, links rijden en een stad waar mijn toch best redelijke richtingsgevoel volledig op hol slaat, da's voor mij toch echt teveel van het goede.

ps: Daan is aangenomen op MKIS! Morgen hebben we een gesprek, maar voor zover ik heb begrepen, zou hij dinsdag al kunnen beginnen. Het is alleen de vraag wanneer Thomas er terecht kan...

Even wennen...

2010-01-19T05:46:00.000-08:00

Mij zul je nooit meer op dag 1 horen zeggen dat we geen last hebben van een jetlag. Prompt lagen we met z'n vieren om half twee vannacht twee uur wakker - met dank aan Thomas, die goed fungeert als wekker. Net toen ik het hele huis al drie keer opnieuw had ingericht en bedacht dat we misschien met z'n allen maar even tv moesten gaan kijken, vielen we allemaal weer in slaap. En hoe. Pas om half elf werden we wakker - wederom door een kind, maar dit keer waren we hem erg dankbaar. Wat werkt zo'n biologische klok toch eigenaardig.

Het vogelpark in Lake Gardens stond vandaag op ons programma. Eindelijk een plek waar de kinderen zich even niet keurig hoefden te gedragen. Alleen Thomas was niet zo blij, want die had het niet zo op die fladderige vogels en de warmte zit hem behoorlijk dwars. Gelukkig knapt hij steeds lekker op van limonade en een beetje airco. En na een duik in het zwembad was hij weer helemaal het mannetje.

Geleerd op dag 1: Kuala Lumpur heeft...

2010-01-18T05:58:00.000-08:00

1. Bodylotion waar je witter van wordt.

2. Een 'Kids Spa' (misschien wel meer, maar deze hebben we nu al gezien)

3. Leuke snoepjes: in honing geroosterde inktvisjes (ook in de supermarkt)

ps: en verder hebben we een geweldige tropische regen- en onweersbui meegemaakt, gaat mijn moeder helemaal in haar uppie in maart hier naartoe komen en hebben we niet echt last gehad van een jetlag. Dus alles gaat goed!

Selamat Datang!

2010-01-17T04:08:00.000-08:00

We zijn er!

De winter deed nog even z'n uiterste best om ons in Nederland te houden, maar met meer dan een uur vertraging gingen we uiteindelijk op weg. Niks emotioneel afscheid en betraande laatste blikken op Nederland: de jongens waren (natuurlijk, het zijn niet voor niets Havemannen) in slaap gevallen en werden vanmorgen om zes uur Nederlandse tijd pas weer een beetje wakker. Geweldig.

Ook leuk: de purser, Sandra, bleek een Kortenhoefse en had De Gooi-en Eemlander gelezen. Heel bijzonder. Van haar kregen we vanmorgen nog een 'Nederlands' pakketje mee - echt geweldig, want ons tijdelijke onderkomen is prachtig, maar er zit geen mondvoorraad bij.

Nu is het hier alweer donker, nog steeds erg warm (wat een omslag) en we moeten zo maar eens op zoek naar iets lekkers te eten. Wendy's zit om de hoek, maar dat lijkt me toch niet zo geweldig. Hoewel de kans groot is dat het daar voor het gemak toch even op uitdraait...

Wachten op de dingen die komen gaan

2010-01-16T09:35:00.000-08:00

Naast me krijgt een man een aquamassage zonder nat te worden. Koptelefoontje op, heel relaxed op het drukke Schiphol.
Langzamerhand relaxen wij ook een beetje - hoewel het natuurlijk een hele klus blijft om de twee jongens zover te krijgen dat ze net lijken op welopgevoede, keurige knulletjes. Lang leve de Nintendo DS.
Het Grote Afscheidnemen is achter de rug. Het was minder erg dan verwacht. Zo lang ik niet stil sta bij het feit dat ik de mensen waar ik het meest van hou voorlopig niet meer vast kan houden, gaat het goed. Nadenken wordt overschat in dit soort gevallen. Bovendien hebben we het afscheid gecombineerd met lekker eten en dat doet bij mij altijd wonderen.
We hebben even niets meer om tegenop te zien. We zijn er klaar voor. Kom maar op met dat vliegtuig.

This house is empty now (nog 1 nachtje)

2010-01-15T01:42:00.000-08:00

Het aanrecht is de enige plek in het huis waar ik nu niet in de weg zit. Drie wervelwinden van het verhuisbedrijf zijn sinds gisteren als een waanzinnige ons hele leven in dozen aan het pakken. Gek genoeg voelt het als een opluchting dat we het nu zelf even niet meer in de hand hebben. Niet meer nadenken, alleen maar rondlopen en koffie of cola inschenken. Heel overzichtelijk. Vanaf hier gaat het eigenlijk allemaal vanzelf. Vanaf vanavond in het hotel (de koffers staan er al) is het even vakantie.

Na 15 jaar proppen we ons leven in 3 vakjes

2010-01-13T05:15:00.000-08:00

Koffers, air freight of container: momenteel past ons hele leven in één van die drie vakjes. Alles wat daar niet in past, gooien we weg. Dat ruimt wel lekker op, al blijven er altijd van die grensgevallen waar we geen weg mee weten. Dat leidt natuurlijk onvermijdelijk tot conflicten.

Mijn skates, bijvoorbeeld. Van mij hoeven ze niet mee - als je daar al nauwelijks kunt fietsen, zul je er wel helemaal niet kunnen skaten. Erik denkt er anders over. En daar kunnen we dan lang en hevig over bekvechten.

Gisteren was een voorlopig dieptepunt. Maar zoals altijd worden diepe dalen gevolgd door de prachtigste pieken, dus vandaag vieren we dat we elkaar precies vijftien jaar kennen. Tussen de dozen en de koffers. Dat hadden we toch niet kunnen denken, toen, bij het uitwisselen van telefoonnummers op doormidden gescheurde bierviltjes in een foute kroeg in Amsterdam...

Dikke denkrimpels (nog vier nachtjes)

2010-01-12T03:59:00.000-08:00

Vanmorgen kwam Thomas naar beneden met een dikke denkrimpel boven zijn neus.

"Waar ik me zorgen over maak', zei hij - letterlijk -, "is dat er natuurlijk geen wc in het vliegtuig is, en we zitten er een hele nacht in."

"Jawel hoor, Thom, er zit wel een wc in het vliegtuig. Een heleboel zelfs."

Even was er de opluchting. Maar toen kwam al gauw die dikke denkrimpel weer terug.

"Plas je dan gewoon op iemands hoofd?"

Nog vijf nachtjes...

2010-01-11T06:53:00.000-08:00

"Ik wil geen weekend meer", zei Daan vanmorgen bij het ontbijt.

Ik weet precies wat hij bedoelt. De afgelopen twee weekenden hebben natuurlijk volledig in het teken gestaan van ons vertrek. Vorige week ons feest, afgelopen zaterdag het afscheids-annex-verjaardagsfeest van Daan zelf. Allebei helemaal geweldig - maar het drukt je wel extra met de neus op het feit dat we, zoals ik al eerder zei, geweldig leuke mensen achterlaten. En het klinkt misschien niet zo aardig, maar dat weten we nu wel. We weten dondersgoed wat we achter laten en we hebben geen idee wat we straks zullen aantreffen.

Nog vijf nachtjes slapen, dan weten we het!

All my bags are packed - nou ja, niet echt (nog 2 weken)

2010-01-05T03:59:00.000-08:00

En dan sta je ineens in een tent in je tuin in de sneeuw met allemaal heel lieve mensen om je heen 'I'm leaving on a jet plane' te zingen.

Of het nou daardoor kwam, of door de ontroering omdat we eindelijk, eindelijk, eindelijk een heel goede plek voor de poezen kregen aangeboden (dank je wel, Dennis), of door te veel glühwein en Smirnoff Ice... in ieder geval heb ik het niet drooggehouden.

Bah.

Nu staan de verhuisdozen in de kamer, er staan andere dozen die we her en der bij mensen op zolders en achter schotten gaan verstoppen. We zijn alle vier een beetje uit ons doen. Het is toch best een lange aanloop naar het echte vertrek.

Het begin van eh... een nieuw begin? (nog 3 weken)

2009-12-28T06:12:00.001-08:00

Over drie weken zijn we er al. Dan is het ook gewoon maandag, maar dan hebben we geen winterjacks meer aan, dan glijden we niet meer uit over restjes sneeuw die stiekem verstopt liggen op de grijze grond en dan eten we geen hutspot. Dan zitten we in Kuala Lumpur.

De laatste strohalm die het vertrek nog zo ver weg deed lijken, is geknakt. De wintersport in Zwitserland is voorbij. En nu staat er eigenlijk nog belachelijk weinig tussen ons en 16 januari in. Ja, een paar dagen. Nog geen drie weken. En gelukkig nog wel een paar feestjes.

De eerste afspraken voor 'daar' staan al in de agenda. De donderdag na onze aankomst mogen de jongens al aantreden voor hun toelatingstest op Garden - een school die weliswaar niet eerste staat op ons verlanglijstje, maar waar we de jongens voor de zekerheid toch maar hebben aangemeld. Je weet het nooit met die wachtlijsten... En de maandag daarna gaat Erik aan het werk. Meteen even op en neer naar Singapore - ze hebben niet voor niets gezegd dat er veel gereisd moet worden in zijn nieuwe functie.

De kriebels die we voor de wintersport maar heel af en toe voelden en dan vrij makkelijk weer konden wegstoppen onder een heleboel andere dingen die prioriteit hadden, hebben nu vrij spel. Er is een hoop te doen, en tegelijkertijd ook niet. Ik wil wel opruimen en inpakken, maar ik heb nog geen dozen. Ik wil mijn eerste column wel gaan schrijven, maar die hoeft volgende week pas af en wie weet hoe het dan allemaal voelt. Ik wil sommige mensen eigenlijk het liefst dagelijks vasthouden, knuffelen en vertellen hoe veel ik van ze hou - maar ik ga natuurlijk allerminst dood, dus ik hoef ook weer niet te overdrijven.

En zo hikken we er nog maar even verder tegenaan...

We hebben een huis! (nog 5 weken)

2009-12-16T00:58:00.001-08:00

Eindelijk, eindelijk, eindelijk: het huis is rond.

Het had wat voeten in de aarde - maar dat zal niet de laatste keer zijn. En dan te bedenken dat de zeven weken die verstreken zijn sinds we voor het eerst voet in ons toekomstige huis zetten en vandaag volgens mij vooral besteed zijn aan een misverstand. Wij wilden één kleur houtwerk in de woonkamer, waar donker en kastanje nu nog vrolijk samengingen. En Sim, onze 'housing lady' zei wel vrolijk 'ja', maar volgens mij snapte ze echt niet precies wat we nu wilden. Tot Erik haar vorige week belde, mopperde dat het ons te lang duurde en dreigde naar een andere agent over te stappen. Ineens snapte ze het. En ineens kon ze het wel aan de eigenaar uitleggen. En ineens, ineens is het rond.

Dat wil overigens niet zeggen dat we straks in een kant-en-klaar appartement kunnen intrekken. Want om zeker te weten dat ze de goede kleur gaan beitsen en de goede dingen, willen ze het liefst wachten tot we er zijn. Ik snap het. En als ik logisch nadenk, lijkt dat me ook het beste, willen we misverstanden zoals hierboven voorkomen. Maar mijn eigen ongeduldige ik denkt: hoe moeilijk kan het zijn? Gewoon al het hout in de donkere kleur beitsen en klaar zijn we. Hoeven we alleen nog even meubels te huren voor de periode dat onze eigen meubels nog onderweg zijn (wat heel toevallig ook zeven weken schijnt te duren).

Maar goed: geduld, geduld, geduld. Beter een weekje in een hotel, dan straks drie jaar in een huis dat niet naar onze zin is. Ik kan maar beter oefenen in geduldig zijn. Dit gaat niet de laatste keer zijn dat we hier tegenaan lopen.

ps: het afgelopen weekend hebben we heel veel afscheid genomen. Laatste voetbalwedstrijden, dat soort dingen. Heel lief en heel emotioneel, alsof we nooit meer terugkomen. We zijn er met z'n viertjes achter gekomen dat we er niet zo goed in zijn. Dus we hebben ons vertrek een tikkie naar voren gehaald. De dag nadat de verhuizers ons huis hebben leeggehaald, vertrekken wij ook. Nare dingen moet je niet te lang uitstellen.

Joepie! Er komt een column!

2009-12-14T08:41:00.000-08:00

Vanaf 8 januari tweewekelijks in dagblad De Gooi- en Eemlander: 'Huizense in Kuala Lumpur'. Geen mooie titel, maar er zit ook een Bussumer in Johannesburg, vandaar.

Help, de tijd vliegt! (nog 6 weken)

2009-12-10T01:28:00.001-08:00

En ineens schiet het wel heel erg op: nog anderhalve week school, dan wintersport, nog een week feestdagen, daarna nog twee weken school en dan... Da's dus wel even slikken.

Vorige week was een rare week, met Sinterklaas, de verjaardag van Thomas, maar bovenal met nog even een oer-Hollands virusje dat de helft van ons gezin platlegde. Dat schoot helemaal niet op. Sterker nog: het gooide de plannen danig in de war. Erik en Daan hebben nu alle inentingen al, terwijl Thomas en ik nog een keer geprikt moeten gaan worden. Maar mijn auto is inmiddels weg, dus dat beperkt de mobiliteit enigszins. Nou ja, dat valt ook wel mee, maar het vereist wel even een andere mentale instelling. Er bestaan bussen, dat weet ik, maar ik heb ze jaren kunnen vermijden. Nu zal ik er toch weer even aan moeten. Geeft niks, hoe flexibeler ik nu al word, hoe beter.

Dinsdag zijn we met z'n allen naar het Tropeninstituut geweest, waar we onder leiding van Jeanne (de jongens) en Jolanda (wij) een heel stuk wijzer zijn geworden over Maleisië. We hebben heel veel gehoord over prachtige plekken waar we absoluut naar toe moeten, maar ook over de communicatie met de mensen daar (heel subtiel en dat valt om de donder niet mee voor een stelletje individualistische botte Hollanders als wij). En er werd ons ook nog even fijntjes gewezen op het hoge percentage scheidingen en huwelijkscrisissen bij expats. Een fijn vooruitzicht...

Wij hebben ondertussen al een minicrisisje achter de rug. Het huis is namelijk nog steeds niet definitief geregeld. Wij willen dat het hout in de woonkamer (kasten, plinten en deuren) dezelfde koloniaal-donkere kleur heeft. Da's nu niet zo, maar hee: hoe moeilijk kan beitsen of lakken zijn? Heel moeilijk dus, vooral als er een 'agent' tussen zit die onze mails blijkbaar niet helemaal goed begrijpt en die op haar beurt ook weer redelijk onbegrijpelijke mails terugstuurt. Ik was inmiddels al zo ver dat ik dacht: laat dat huis maar zitten, doe het andere huis maar. Dat vond Erik wat kort door de bocht. Maar hij wil het andere huis niet, omdat hij vindt dat de aankleding van de voorzieningen daar (zwembad, gym, lift, hal) niet zo mooi is. En dat vind ik dan weer kort door de bocht.

Gelukkig lijkt een telefoontje met de agent nu voor een hoop duidelijkheid te hebben gezorgd. Tenminste, dat hebben we zo begrepen. Of dat echt zo is, horen we maandag. Het zou wel fijn zijn...

Doe mij maar een onsje houvast (nog 8 weken)

2009-11-26T02:16:00.000-08:00

Clichés zijn er niet voor niets: over het algemeen zijn ze waar, anders waren het geen clichés geworden. Dus dat de tijd vliegt, dat is ook echt zo. En tegelijkertijd gaat diezelfde tijd zo traag, zo ontzettend traag. We hebben nog 8 weken voor ons vertrek. Acht weken die nu al volledig zijn volgepland met afscheidsfeestjes, etentjes, bijeenkomsten, een wintersport, wat feestdagen en nog meer afscheid. Langzamerhand doen we alle pijlers van ons leven hier van de hand: mijn auto is verkocht, het huis staat op Funda en op Local Home, en net als een heleboel abonnementen is onze vaste telefoonlijn ook al opgezegd. Maar de pijlers van ons leven daar... die zijn nog niet zo stevig. Over ons huis wordt nog onderhandeld. En we hebben weliswaar twee enorme pakken papier opgestuurd naar twee internationale scholen, maar pas als we daar zijn en de jongens een toelatingstest hebben gedaan, weten we of ze daar terecht kunnen. Het zorgt voor een raar gevoel. Onzeker, wiebelig... Wat mij betreft: ik zou het liefst NU gaan, zodat we de boel daar echt aan kunnen pakken en kunnen gaan settelen. Maar dat gaat nog niet. Er valt nog een heleboel te ontmantelen hier. En dat is maar goed ook. Want zo kunnen we nog even genieten van alle mensen en dingen die we niet mee kunnen nemen.

Een stukje Maleisië in Den Haag (nog 9 weken)

2009-11-17T08:03:00.000-08:00

Inmiddels hebben we twee dikke ordners vol papieren die op de één of andere manier met onze aanstaande verhuizing te maken hebben. In de afgelopen weken ben ik allerlei gemeentehuizen in de regio langs geweest om internationale uittreksels uit het bevolkingsregister op te vragen (heel handig: dat kan alleen in de plaats waar je geboren bent en we zijn alle vier ergens anders geboren). Al die papieren moeten naar Maleisië voor onze verblijfsvergunningen. Maar dat kan natuurlijk niet zonder stempels. Op zich kun je de boel in een dikke envelop doen en opsturen - maar onze nieuwe paspoorten moeten er wel bij en, nog belangrijker, het duurt dan toch een paar dagen voor je de boel weer terug hebt. En op kantoor in Maleisië willen ze toch wel heel erg graag aan de slag met de werkvergunning van Erik. Dus sloot ik vanmorgen opgewekt aan in de file naar Den Haag. Maakte me niks uit - ik was volledig voorbereid op een dag wachten.

Niks daarvan. In de ambassade werd ik heel hartelijk ontvangen door een vriendelijke meneer, die de papieren in ontvangst nam. Ik mocht even gaan zitten in de wachtruimte, die vol hing met foto's en tekeningen waarop ik zowaar een paar dingen herkende: het nationale museum in Kuala Lumpur, het staatshoofd en zijn vrouw... En in de oerhollandse wc geen tuinslang, maar wel een fles water om af te spoelen.

Net toen ik bedacht dat het een beetje stom van me was dat ik vergeten was te vragen hoe lang het zou duren, vroeg de aardige meneer of ik thee wilde. En nog voor ik die thee op had, waren mijn papieren alweer terug. Niks lang wachten. Gewoon weer gauw terug naar huis. Duidelijk een stuk sneller dan de post.

ps: er wordt nog onderhandeld over het huis. 'Onze' makelaar is namelijk niet alleen van ons, maar ook van de eigenaar. Dat onderhandelt wat bijzonder. Eerste oefening in streng en een tikkie arrogant zijn. Ik kan er nog niet aan wennen.

Vaccineren? Yes, please (nog 10 weken)

2009-11-12T12:04:00.000-08:00

Heel Nederland maakt zich zorgen over de Mexicaanse Griep. Wel vaccineren, niet vaccineren: de idiootste verhalen doen de ronde. Over datachips die de overheid zou laten inspuiten, zodat 'ze' ons overal kunnen volgen tot bijna dodelijke hoeveelheden kwik...

Ons probleem is het even niet. We behoren geen van vieren tot de risicogroepen. Maar dat wil niet zeggen dat we niet geprikt worden. In tegendeel: gisteren hebben we ons voor vijfhonderd euro laten injecteren. Want in Maleisië loop je risico op ongeveer de hele folderwand bij de Travel Clinic: Hepatitis A en B, Rabiës, Malaria (gelukkig alleen in de jungle en op de eilanden), Dengue (dan weer wel juist in de stad), Buiktyphus, Tuberculose... Nee, dan ben je er niet met één lullig prikje. Dan moet je dus zo ongeveer drie weken achter elkaar terugkomen. Maar goed, je moet er wat voor over hebben.

Nee, wij hebben andere zorgen dan die Mexicaanse Griep. Zeker nu de goedheiligman weer aan zijn reis richting Nederland is begonnen. Want, wil Thomas natuurlijk weten, hoe moet dat nou volgend jaar? Hoe kan Sinterklaas tegelijkertijd in Nederland voor pakjesavond zorgen én in Kuala Lumpur? Moet hij daar ook over de daken lopen van die giga-wolkenkrabbers? Lang leve de moderne tijden: we hebben de Sint gemaild. Ik hoop dat hij met een goed antwoord komt.

Papier en zakdoekjes (nog 11 weken...)

2009-11-05T03:36:00.000-08:00

Gaan we bijna weg, is ons huis eindelijk af. Ja, echt: ineens nemen we de tijd om alle kleine dingetjes te doen. Wandje schilderen in het kleine kamertje (wacht al 10 jaar op een verfje), ombouw om de lelijke verwarming in mijn kantoortje (spullen staan er al sinds april), kozijntjes in de badkamer schilderen (is nu handig, omdat het klepraampje vorige week kapot is gegaan, dus er komt binnenkort ook een nieuw raampje in), nette lichtknopjes die er niet steeds afvallen... En ook het schuurtje wordt langzamerhand steeds leger. Zo is onze oude tuinset alvast naar mijn zwager en schoonzus verhuist. En als er één tuinset over de muur is...

We zijn dus ontzettend nuttig bezig. Gisteren moesten de jongens ook meedoen. Zij moeten namelijk een eigen paspoort. Dus na school eerst naar de kapper en toen naar de fotograaf. Waar Thomas de aanwijzing 'je mag niet lachen' wel heel erg serieus nam, waardoor we die drie setjes pasfoto's van hem echt alleen maar voor officiële papieren zullen gebruiken. Raar overigens: voor de twee extra setjes pasfoto's betaalden we net zo veel als voor het eerste setje. Terwijl dat alleen maar een kwestie van extra afdrukken was. Mochten we nog tekort komen, dan printen we ze volgende keer zelf wel.

Bij het gemeentehuis hoefden ze alleen vingerafdrukken van Erik en mij. Dat vonden de jongens wel jammer. Maar het feit dat ze hun eigen handtekening mochten zetten, maakte veel weer goed. Heel vertederend: een echte krabbel van Daan en de hanepootjes van Thomas, en dat op zo'n officieel document.

Afgelopen weekend hadden we ons eerste afscheidsetentje in een hele reeks van sociale bijeenkomsten die in het teken zullen staan van ons naderende vertrek. Ik wil niet overdrijven, maar het was een geweldige avond met heerlijk eten en een fantastisch gezelschap. En de volgende dag een ouderwetse voetbalzondag met regen, winst en bier na afloop. Ook al zo gezellig. Met al die vertrouwde gezichten nog in mijn achterhoofd en de wetenschap dat we nog maar vijf van zulke zondagen gaan meemaken de komende drie jaar, reed ik terug (Erik rijdt per definitie niet op zondag). En toen moest ik even heel flink slikken.

Ik weet dat we er heel veel voor terugkrijgen, maar wat zal ik iedereen gaan missen!

Het contract is getekend!

2009-10-29T07:07:00.000-07:00

Het is officieel.

We kunnen niet meer terug.

(nou ja, over drie jaar wel, natuurlijk)

Het contract is getekend.

We gaan echt!!!!

Meenemen of hier laten?

2009-10-28T05:17:00.001-07:00

De auto wordt verkocht, het huis gaan we verhuren en afhankelijk daarvan zien we nog wel welke meubels er nu meegaan en welke we hier laten. Simpel.

Veel minder simpel: wat doen we met de katten? Ons stel is inmiddels zo goed als bejaard: hij is tien, zij twaalf. Hier kunnen ze volledig hun gang gaan. We hebben een kattenluik, dus we hoeven niet eens de deur voor ze open te doen (hoewel ze er bij tijd en wijle op staan dat we dat wel doen).

Meenemen? Maar dan moeten ze door een hele medische molen, ze moeten lang in een vliegtuig en ze moeten daar in quarantaine. Alleen om in een appartement te eindigen - weliswaar een prachtig appartement, maar wel op minstens de derde verdieping. In de hitte. En wat er zou kunnen gebeuren als ze wel naar buiten glippen... Daar wil ik niet eens over nadenken.

Hier laten? Maar... maar... maar... Dan kunnen ze dus niet mee. Dan laten we ze hier. En dan zijn ze er niet meer als we terugkomen. Of ze zijn er nog wel, maar dan horen ze bij iemand anders. Als ze daar helemaal gewend zijn, lijkt het me wat veel gevraagd om Joep en De Cock terug te eisen.

We moeten dus echt een heel, heel, heel goed nieuw huis voor ze vinden. Mocht je nog iemand weten? Kijk anders even op Verhuisdieren.nl. Dat voelde iets beter dan een asiel. Maar alleen maar iets.

Handen uit de mouwen! (nog 12 weken)

2009-10-26T05:59:00.001-07:00

Weer terug in het herfstige, natte, gure Nederland. Bah. Ik had het liefst alleen even de jongens opgehaald om gewoon lekker in KL te blijven. Maar goed, zo werkt het natuurlijk niet. Er is nog meer dan genoeg te doen in de twaalf weken die nog komen voor we echt vertrekken. We moeten heel veel pasfoto's tegen een witte achtergrond laten maken van ons allemaal. Ik moet achter allerlei papieren aan. De auto moet verkocht (mochten er nog gegadigden zijn voor een Peugeot 206... geef maar een gil!), het huis verhuurd.

Maar nog belangrijker: de school voor de jongens moet worden geregeld. Twee heftige aanmeldingsformulieren moet ik invullen voor Mont'Kiara International School . Dat kan ik nog wel. Wat moeilijker is: de rapporten van de afgelopen drie jaar moeten meegestuurd, vertaald en wel. Klinkt simpel, maar dat valt dus tegen. Want ze weten daar natuurlijk niet wat AVI 9 betekend. Of een A of E score bij de Cito-toetsen. Voor het voortgezet onderwijs zijn er instanties die diploma's en rapporten vertalen, waarmerken en ijken, maar voor het basisonderwijs is dat er voor zover ik nu weet niet. Dat maakt het indelen straks wel een beetje een gok - en ik heb niks tegen gokken, maar toch liever niet met mijn kinderen.

Nog één nachtje

2009-10-22T06:08:00.000-07:00

Morgenavond gaan we alweer naar huis, naar Nederland.

Eigenlijk heb ik nog niet zo'n zin. Vandaag hebben we eindelijk kunnen rondkijken en er is zo veel leuks! Chinatown, Kampung Batu...

Maar toen we daar rondliepen, bedacht ik ineens dat het nergens voor nodig is om haast te hebben. Natuurlijk: we gaan morgen naar huis. Maar we komen in januari weer terug. En dan hebben we drie jaar de tijd om alles te zien.

Ik heb er nu echt zin in!

Een eigen huis

2009-10-21T22:26:00.000-07:00

Kuala Lumpur is geen Huizen. Oké, het verkeer loopt hier om onduidelijke redenen ook helemaal vast als het regent (en net als in Nederland regent het regelmatig, dus de mensen zouden er toch aan gewend moeten zijn), maar verder is het natuurlijk niet te vergelijken.

Zo zijn we er inmiddels achter dat werkelijk alles hier met de auto gebeurt. Als wij vanuit het hotel even naar het PWC-kantoor willen lopen, nog geen kilometer verderop, worden we vreemd aangekeken. Rare Hollanders. Vanuit het hotel kijken we uit op de Lake Gardens, een prachtig park. Op loopafstand. Zou je tenminste zeggen. Maar het blijkt onmogelijk er te voet te komen. Er liggen twee snelwegen tussen die je niet kunt oversteken.

Kinderen worden hier dus naar school gebracht. Met de auto of met de schoolbus. Ligt de school een beetje uit de buurt van je huis, dan zitten je kinderen zomaar drie kwartier in de schoolbus. Dat lijkt ons niks. En dus zijn we op zoek naar een huis vlak bij de school die we op het oog hebben, Mont Kiara International School. In Mont Kiara dus.

Gisteren werden we op sleeptouw genomen door Miss Sim, onze housing agent. Volgens haar moeten we absoluut 24 uur beveiliging hebben. Een los huis vindt ze niks. Ja, over een jaar of twee, als we hier helemaal onze weg gevonden hebben. We zijn er nog niet uit of dat uit pure bezorgdheid is over die twee kaaskoppen met hun kinderen of dat ze zich hier net zo overdreven onveilig voelen als thuis, maar vooruit: met twee kinderen neem je inderdaad geen risico. 24 uur bewaking staat dus op ons lijstje. Dan blijven er twee opties over: een condominium - een mooie term voor een heel hoog appartementengebouw met allerlei voorzieningen- en een gated community: een verzameling huizen achter een groot hek met een bewaker ervoor. Jammer genoeg schijnen die gated communities nogal dun gezaaid te zijn in Mont Kiara. Maar ik moet heel eerlijk zijn: die appartementen zijn absoluut niet verkeerd. Groot, luxe, prachtige badkamer, zelfs een kamertje voor de maid (die wij echt niet in willen laten wonen, maar goed) en dan minstens één zwembad, tennisbanen, een gym... je kunt het zo gek niet bedenken of het is er. Een soort enorm luxe resort. Daar valt echt wel aan te wennen. Bovendien is het vlakbij school, op loopafstand. Sterker nog: álles is zo dicht in de buurt, dat ik er gewoon kan lopen. Of fietsen. Dus joepie: de Delftsblauwe fiets gaat gewoon mee naar KL!

Aangenaam kennis te maken

2009-10-20T03:06:00.000-07:00

Onze eerste dag in KL zit erop. Mijn hoofd zit zo ontzettend vol indrukken, dat ik nauwelijks onder woorden kan brengen wat ik er nou van denk. In een stad rondrijden en rondkijken is leuk, maar als je weet dat je er drie jaar gaat wonen, dat je kinderen er gelukkig moeten kunnen worden (om het over jezelf nog maar niet te hebben)…

Het hotel waar we in zitten, is geweldig. De schoonmakers stoppen met stofzuigen als je de hal binnenloopt en we kwamen er net achter dat de business lounge eigenlijk al twee uur geleden dicht ging – maar wij hebben er nog doodleuk zitten skypen met de jongens en de goede man zei er helemaal niets van. As we speak loopt het bad vol – en als ik er zo in lig, heb ik een waanzinnig uitzicht over de skyline van KL.

Aan de andere kant heb ik nog geen geweldig gevoel over de school die we vandaag hebben bezocht. Oke, ze kennen wachtlijsten voor een aantal groepen (waaronder de groep waar Daan in zou moeten komen), maar dat wil volgens mij nog niet zeggen dat ze arrogant hoeven zijn. Ik had het idee dat het een privilege is om op die school te komen, niet dat ze het daar leuk vinden om mijn kinderen te onderwijzen. Dat wringt een beetje. En de eis dat ze allebei vloeiend Engels moeten kunnen, helpt ook niet echt. Morgen staan er nog drie andere scholen op het programma. Hopelijk gaat dat beter.

Maar wat ik nu het meest nodig heb, is van een heel andere orde. Een cursus ‘hurktoiletten-zonder-wcpapier-maar-met-een-soort-van-tuinslang’. Want hoe je daarop moet plassen terwijl je je voeten drooghoudt…

Hello Goodbye?

2009-10-14T23:58:00.000-07:00

De beide keren dat ik zwanger was, weigerde ik naar 'De Bevalling' te kijken. Vlak voor de komst van Daan kwam ik op een zondagavond rond Studio Sport-tijd niets vermoedend naar beneden gestrompeld, waar ik tot mijn grote schrik ineens beelden zag die ik tot dan toe mentaal compleet had weten te negeren. Ja, natuurlijk moest dat kind er een keer uit, maar hoe? Dat zag ik wel als het zover was. Dacht ik. Erik dacht er anders over. 'Hoe weet ik anders hoe het moet?'. Fijn. Vanaf dat moment brak het angstzweet me uit en heb ik nachten wakker gelegen. Gelukkig viel het mee. Of nou ja: het viel niet tegen. Meer details lijken me hier niet op hun plaats.

Om de één of andere reden heb ik het programma 'Hello Goodbye' al vermeden sinds het op televisie is. Niet omdat ik een hekel heb aan Joris Linssen. Niet echt, tenminste. Ik heb gewoon een hekel aan dat gedweil op Schiphol. Maar gisteren, toen ik op verzoek even twee overhemden stond te strijken (ik kan maar beter vast gaan wennen aan het huisvrouw-zijn), raakte ik er in verzeild.

Meest pakkende moment: twee moeders staan te wachten op de terugkeer van hun kinderen, die samen een stel vormen. De één vrolijk en opgewekt, de ander bij voorbaat al geëmotioneerd. 'Hoe vinden jullie het dat ze weg zijn?' vraagt Joris.

'Moeilijk', weet de geëmotioneerde moeder nog net uit te brengen. Het brok in haar keel zit duidelijk in de weg.

'En u?', vraagt Joris aan de andere moeder. Die kijkt met een blik die eerst vriendelijk lijkt naar haar collega-moeder. 'Oh, ik sta er héél anders in", straalt ze. Wat nou vriendelijkheid? Ze voelt zich gewoon een betere moeder. Zij gunt haar kind dit.

Even later komt de aap uit de mouw: het stel is voor zendingswerk uitgezonden, maar de ene moeder is niet of niet zo gelovig als de andere moeder. Het wringt aan alle kanten.

Bij ons ligt het anders. Onze ouders vinden het allebei erg. Mijn ouders begrijpen beter wat ons drijft, zien meer de kansen, de uitdagingen en het leuke van deze stap - en zijn minder onder de indruk van de afstand. Maar ze hadden ons (en vooral de jongens) natuurlijk toch het liefst gewoon bij zich in de buurt gehouden - net als mijn schoonouders. Ik ben blij dat dat niet wringt.

En na het kijken weet ik het trouwens zeker: geen groots afscheid op Schiphol. Wij zeggen gewoon thuis gedag. Ik wil met z'n vieren met gezonde spanning het avontuur in stappen. Die tranen komen wel, maar niet daar. Joris mag ons best filmen, maar dan wel als we weer terug komen.

Blind Date met KL

2009-10-13T03:52:00.000-07:00

Nog maar vier nachtjes slapen en dan gaan we!

Dan mag Erik me voorstellen aan de stad waar we de komende drie jaar zullen doorbrengen.

Ik ben net zo zenuwachtig als voor een afspraakje. Wat zal ik aantrekken? Zijn mijn zomerjurkjes wel netjes genoeg om te dragen tijdens de etentjes die gepland staan met baas, collega en klant? Zal ik nog even naar de kapper gaan (natuurlijk!)? Zouden we er kunnen fietsen, want dat lijkt me zo leuk met mijn Delftsblauwe oma-fiets... Zal ik me er een beetje thuis kunnen voelen?

Als we er zijn geweest, kunnen we echt niet meer terug. Zelfs nu is niet-gaan gevoelsmatig al geen optie meer, maar na volgende week is het echt een gepasseerd station. Dan rolt het treintje door, onhoudbaar.

Dat lijkt me wel een opluchting, eigenlijk.

Een verdrietig jongetje

2009-09-28T03:15:00.000-07:00

Thomas vindt het hartstikke spannend, onze plannen. "Ik vond Nederland toch al saai worden", zei hij de dag dat we het hem vertelden.

Zijn grote broer is het niet met hem eens. Die is boos, verdrietig en (al zal hij dat zelf nooit toegeven) bang.

Ik snap hem zo goed. Ik was net zo oud toen wij gingen verhuizen. Niet eens van de ene kant van de wereld naar de andere, maar gewoon, naar een plaats nog geen vijftig kilometer verderop. Ik vond het verschrikkelijk en het heeft zeker een jaar geduurd voor ik gewend was. Toen had ik nieuwe vriendinnen, schreven de oude niet meer en was ik gewoon thuis.

Daan heeft tijd nodig. Dat weten we. Daan gaat het daar hartstikke leuk vinden. Dat weten we. Daan gaat zelfs genieten van alle mooie dingen die we gaan zien en meemaken. Wij weten dat. Maar hij nog niet. Wij hebben zijn wereld op z'n kop gezet en daar is hij niet blij mee. Ik kan het me zo voorstellen.

Maar we gaan natuurlijk toch.